 |
 |
ยินดีต้อนรับ ( เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก )
ตอบกระทู้
ตั้งกระทู้ใหม่
พิมพ์กระทู้
ส่งให้เพื่อน|
ความคิดเห็น
#1
|
|
|
ความตายที่น่ารัก ความกลัวตายที่น่ากลัว
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสว่า ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายในโลกนี้ ไม่มีเครื่องหมาย ไม่มีใครรู้ทั้งเป็นอยู่ยาก ทั้งแสนสั้น ระคนอยู่ด้วยทุกข์ ความเพียรพยายามที่จะช่วยให้คนซึ่งเกิดมาแล้วไม่ต้องตายนั้นเป็นเรื่องสูญเปล่า แม้อยู่ไปได้ถึงชรา ที่สุดแล้วก็ต้องตาย สัตว์ทั้งหลายมีธรรมดาเป็นอย่างนี้เอง ผลไม้ที่สุกแล้วก็มีภัยอยู่ตลอดเวลาจากการที่จะต้องร่วงหล่นไปฉันใด, สัตว์ทั้งหลายที่เกิดมาแล้ว ก็มีภัยอยู่ตลอดเวลาที่จะต้องตายไปฉันนั้น, ภาชนะดินที่ช่างหม้อปั้นแล้วมีความแตกเป็นที่สุด ฉันใด, ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายก็มีความตายเป็นที่สุด ฉันนั้น, ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ทั้งคนโง่คนฉลาด ล้วนตกอยู่ในอำนาจของความตาย มีความตายรออยู่เบื้องหน้าเหมือนกันหมด เพราะฉะนั้น สาธูชนได้สดับคำสอนของท่านผู้ไกลกิเลสแล้วพึงระงับความคร่ำครวญรำพันเสีย เห็นคนเขาล่วงลับจากไปก็ควรทำใจเสียเถิดว่า ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วเราจะร้องขอให้เขาคืนชีพขึ้นมาอีกย่อมเป็นไปไม่ได้ ธีรชน คนมีปัญญาเป็นบัณฑิต พึงระงับความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นจากความวิปโยคเสียโดยพลัน เสมือนหนึ่งคนเอาน้ำดับไฟที่ลุกลามหรือเสมือนหนึ่งลมพัดปุยนุ่น ความทุกข์ คือ องค์ประกอบของชีวิต หรือคือตัวชีวิตเอง (ชีวิตคือก้อนทุกข์) นี่เป็นสัจธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงย้ำนักย้ำหนา แต่เรามักจะลืมกัน พอความทุกข์ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่เข้ามาเยือนในรูปแบบต่างๆ เลยตั้งตัวไม่ติด เข่าอ่อน ลมจับ ล้มพับลงไปอย่างรวดเร็ว บางคนป่วยนิดหน่อย แต่ตั้งสติไม่ทัน ป่วยหน่อย เลยกลายเป็นป่วยหนัก จากป่วยกาย เลยลุกลามเป็น ป่วยใจ อายุซึ่งควรจะยืนยาวก็เลยสั้น เพราะใจเสาะขาดสตินี่เอง ความทุกข์เป็นสิ่งที่ไม่มีใครเลี่ยงพ้น ดังนั้น จึงเรียนรู้ทุกข์ไม่ใช้ทุกข์ หรือทุกข์มีไว้ให้รู้ ไม่ใช่มีไว้ให้เป็นทุกข์มีไว้ให้รู้ คือ เมื่อเกิดความทุกข์ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นทุกข์เพราะสาเหตุใดก็ตามจงเรียนรู้มัน ศึกษามัน สบตากับมัน ไม่ใช่หนีมัน คนที่ไม่ยอมสบตากับความทุกข์จะทุกข์ซ้ำสอง  6/7/2010 18:32 |
|
|
ความคิดเห็น
#2
|
|
|
สาธุๆๆๆ อนุโมทนาครับ
6/7/2010 19:02 |
|
|
|
ความคิดเห็น
#3
|
|
|
QUOTE ชีวิตคือก้อนทุกข อึม ... น่าสนใจนะครับ 9/7/2010 2:07 |
|
|
|
ความคิดเห็น
#4
|
|
|
ความตายไม่น่ากลัวเพราะเป็นบันไดชีวิตก้าวหนึ่งจะก้าวขึ้นหรือก้าวลงอยู่ที่ตัวเราเอง
ความหลงต่างหากที่น่ากลัว !!! (คืออวิชชา หรือไม่รู้วิชชาชีวิต) บันได 3ขั้นใหญ่ : ขั้นสูง ต้องแสวงหาและลงมือปฏิบัติจริง ก้าวขึ้นไป ๆ ชีวิตมีกำไร>>>>ไปสู่ฝั่งพระนิพพาน (สุขแท้ ๆ) ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,.ขั้นกลาง เป็นหนทางที่ออกแบบวางแผนแต่ต้องไม่ลืมยังตกอยู่ในความเสื่อมทั้งสามภพ: กามภพ รูปภพ และอรูปภพ (สุก ๆ ดิบ ๆ มิใช่สุขแท้ๆ) ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,. ขั้นต่ำ ถ้าไม่หลงคงไม่ต้องไป ก้าวลงไปมีแต่ขาดทุนชีวิตและน่ากลัวไม่ว่าจะเป็น นรกขุมไหน ๆ ก็ไม่น่าพิศวาสทั้งนั้น (ชีวิตก้อนทุกข์ อย่างแท้จริง ยิ่งลึกยิ่งมืด>>>ไปสู่โลกันต์) ......................................................... รักตัวกลัวบาปไม่ต้องกลัวตาย เพราะถึงอย่างไร ๆ ก็ต้องตายจะช้าจะไวก็ไปทุกคน ประมาทไม่ได้เพราะความตาย ไม่มีนิมิตรหมาย ว่าจะตายเมื่อไร เพราะฉะนั้นต้องหมั่นสร้างกุศลผลบุญดี ๆไว้เป็นเสบียงในการเดินทางไกลใน วัฏฏะสงสารที่หาเบื้องต้นเบื้องปลายมิได้ ไม่ใช่คิวแบบA-Z ที่ไปตามลำดับ123...... ......be awear ยิ่งแล ยิ่งสบตา จะยิ่งทุกข์ ตานำของร้อน ๆ มาให้ได้มากเหมือนกัลลล............... โบราณจึงว่า ปิดหูซ้าย ขวา ปิดตาสองข้าง หุบปากเสียบ้างจะหลับสบายยยย........  10/7/2010 8:44 |
|
|
  |
มี 3 คน กำลังอ่านกระทู้นี้ (ผู้มาเยือน 3 คน และ 0 อุ๊บอิ๊บ)
สมาชิก 0 คน คือ