มี 8 โพสต์ตอบกลับกระทู้นี้

[ศรีวยาฆร]

สวรรค์ในอก นรกในใจ แค่นั้นจริงหรือ

ผมเคยเล่าเรื่องในนรกที่เป็นภพภูมิ(สถานที่)ให้คนเขาฟัง แต่คนเป็นอันมากเขาไม่เชื่อว่ามีอยู่จริง

และเป็นที่น่าสังเกตอย่างหนึ่งว่าในจำนวนคนเป็นอันมากเหล่านั้น

ส่วนใหญ่จะพูดประโยคฮิตหนึ่งเหมือนๆกัน คือ

เขาใช้คำพูดว่า ‘สวรรค์ในอก นรกในใจ’



ซึ่งแม้แต่พระบางท่าน ก็ยังเชื่อว่าสวรรค์แค่ในอก นรกแค่ในใจ ก็มี ผมเจอมากับตัวเองทีเดียว!



ผมว่าความเชื่ออย่างนี้นี่แหละครับ ที่ทำให้คนส่วนใหญ่ ไม่มีความละอาย และเกรงกลัวต่อบาปกรรม

จึงทำความชั่วร้ายได้อย่างสบายอกสบายใจ โดยให้เหตุผลดาดๆ ประสาโลกย์ว่า ใครๆเขาก็ทำกัน



น่าสลดสังเวชใจมากครับ และน่าสงสารคนที่เชื่อตามๆกันอย่างนี้ด้วย เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ได้ทรงตรัสอธิบายถึง ‘นรกที่เป็นภพภูมิ’ ไว้อย่างชัดเจนทีเดียวครับ



จากคำตรัสในพระสูตรที่ชื่อว่า ‘เทวทูตสูตร’ ที่ผมไปอ่านเจอในพระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๔

ข้อที่ ๕๑๔-๕๒๔ หน้าที่ ๓๔๑-๓๔๖ นี้

เราจะเห็นได้ชัดเจนว่า ในมหานรกนั้น มีสภาพเป็นภพภูมิที่เป็นสถานที่แห่งหนึ่ง

ซึ่งไม่อาจตีความเพียงว่า ‘สวรรค์แค่ในอก นรกแค่ในใจ’ ละครับ

เพราะพระองค์ทรงบรรยายสภาพของมหานรกไว้ตรงๆ โต้งๆ จริงๆ จังๆ ครับ

เราลองมาศึกษาจากพระสูตรที่ว่านี้ดูนะครับ

[๕๑๔] ตเมน ภิกฺขเว นิรยปาลา มหานิรเย ปกฺขิปนฺติ ฯ

นายนิรยบาลจึงทุ่มเขาลงในมหานรก

โส โข ปน ภิกฺขเว มหานิรโย

จตุกฺกณฺโณ จตุทฺวาโร วิภตฺโต ภาคโส มิโต อโยปาการปริยนฺโต อยสา ปฏิกฺกุชฺชิโต ฯ

ตสฺส อโยมยา ภูมิ ชลิตา เตชสา ยุตฺตา สมนฺตา โยชนสต ผริตฺวา ติฏฺติ สพฺพทา ฯ

ก็มหานรกนั้น

มี ๔ มุม ๔ ประตู แบ่งออกเป็นส่วน มีกำแพงเหล็กล้อมรอบ ครอบด้วยฝาเหล็ก

มหานรกนั้น มีพื้นเป็นเหล็ก ลุกโชนโชติช่วง แผ่ไปไกลด้านละ ๑๐๐ โยชน์ ตั้งอยู่ทุกเมื่อ!

[ศรีวยาฆร]

พระองค์ยังทรงตรัสขยายความต่อไปอีกว่า

ตสฺส โข ปน ภิกฺขเว มหานิรยสฺส ปุรตฺถิมาย ภิตฺติยา อจฺจิ อุฏฺหิตฺวา ปจฺฉิมาย ภิตฺติยา ปฏิหฺติ ฯ
ปจฺฉิมาย ภิตฺติยา อจฺจิ อุฏฺหิตฺวา ปุรตฺถิมาย ภิตฺติยา ปฏิหฺติ ฯ
อุตฺตราย ภิตฺติยา อจฺจิ อุฏฺหิตฺวา ทกฺขิณาย ภิตฺติยา ปฏิหฺติ ฯ
ทกฺขิณาย ภิตฺติยา อจฺจิ อุฏฺหิตฺวา อุตฺตราย ภิตฺติยา ปฏิหฺติ ฯ
เหฏฺา อจฺจิ อุฏฺหิตฺวา อุปริ ปฏิหฺติ อุปริโต อจฺจิ อุฏฺหิตฺวา เหฏฺา ปฏิหฺติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
ภิกษุทั้งหลาย เปลวไฟแห่งมหานรกนั้น
ลุกโพลงขึ้นจากฝาด้านทิศตะวันออกจรดฝาด้านทิศตะวันตก
ลุกโพลงขึ้นจากฝาด้านทิศตะวันตกจรดฝาด้านทิศตะวันออก
ลุกโพลงขึ้นจากฝาด้านทิศเหนือจรดฝาด้านทิศใต้
ลุกโพลงขึ้นจากฝาด้านทิศใต้จรดฝาด้านทิศเหนือ
ลุกโพลงขึ้นจากเบื้องล่างจรดเบื้องบน
ลุกโพลงขึ้นจากเบื้องบนจรดเบื้องล่าง
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในมหานรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้น ยังไม่สิ้นไป

[๕๑๕] โหติ โข โส ภิกฺขเว สมโย ย กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน
ตสฺส มหานิรยสฺส ปุรตฺถิมทฺวาร อปาปุรียติ ฯ
โส ตตฺถ สีเฆน ชเวน ธาวติ ฯ
ตสฺส สีเฆน ชเวน ธาวโต ฉวิมฺปิ ฑยฺหติ จมฺมมฺปิ ฑยฺหติ มสมฺปิ ฑยฺหติ นหารุมฺปิ ฑยฺหติ
อฏฺีนิปิ สมฺปธูมายนฺติ อุพฺภต ตาทิสเมว โหติ ฯ
ยโต จ โข โส ภิกฺขเว พหุสมฺปตฺโต โหติ อถ ต ทฺวาร ปิถียติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
(๑) มีสมัยที่บางครั้งบางคราว เมื่อล่วงกาลไปนาน
ประด้านทิศตะวันออกของมหานรกนั้นจะถูกเปิด
เขาจะวิ่งไปที่ประตูนั้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
จึงถูกไฟไหม้ผิวบ้าง ไหม้หนังบ้าง ไหม้เนื้อบ้าง ไหม้เอ็นบ้าง แม้กระดูกทั้งหลายก็มอดไหม้เป็นควัน
อวัยวะที่ถูกแยกออกแล้ว จะกลับคงรูปเดิมทันที
ในขณะที่เขามาถึง ประตูนั้นจะถูกปิด
เขาจึงเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในมหานรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๑๖] โหติ โข โส ภิกฺขเว สมโย ย กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน
ตสฺส มหานิรยสฺส ปจฺฉิมทฺวาร อปาปุรียติ ฯเปฯ
(๒) มีสมัยที่บางครั้งบางคราว เมื่อล่วงกาลไปนาน
ประตูด้านทิศตะวันตกของมหานรกนั้นจะถูกเปิด... (ข้อความเต็มเหมือนข้อที่ ๑ ครับ)

อุตฺตรทฺวาร อปาปุรียติ ฯเปฯ
(๓) ประตูด้านทิศเหนือจะถูกเปิด... (ข้อความเต็มดูจากข้างบนครับ)

ทกฺขิณทฺวาร อปาปุรียติ ฯ
โส ตตฺถ สีเฆน ชเวน ธาวติ ฯ
ตสฺส สีเฆน ชเวน ธาวโต ฉวิมฺปิ ฑยฺหติ จมฺมมฺปิ ฑยฺหติ มสมฺปิ ฑยฺหติ นหารุมฺปิ ฑยฺหติ
อฏฺีนิปิ สมฺปธูมายนฺติ อุพฺภต ตาทิสเมว โหติ ฯ
ยโต จ โข โส ภิกฺขเว พหุสมฺปตฺโต โหติ อถ ต ทฺวาร ปิถียติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
(๔) ประตูด้านทิศใต้จะถูกเปิด...
เขาจะวิ่งไปที่ประตูนั้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
จึงถูกไฟไหม้ผิวบ้าง ไหม้หนังบ้าง ไหม้เนื้อบ้าง ไหม้เอ็นบ้าง แม้กระดูกทั้งหลายก็มอดไหม้เป็นควัน
อวัยวะที่ถูกแยกออกแล้ว จะกลับคงรูปเดิมทันที
ในขณะที่เขามาถึง ประตูนั้นจะถูกปิด
เขาจึงเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในมหานรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๑๗] โหติ โข โส ภิกฺขเว สมโย ย กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน
ตสฺส มหานิรยสฺส ปุรตฺถิมทฺวาร อปาปุรียติ ฯ
โส ตตฺถ สีเฆน ชเวน ธาวติ ฯ
ตสฺส สีเฆน ชเวน ธาวโต ฉวิมฺปิ ฑยฺหติ จมฺมมฺปิ ฑยฺหติ มสมฺปิ ฑยฺหติ นหารุมฺปิ ฑยฺหติ
อฏฺีนิปิ สมฺปธูมายนฺติ อุพฺภต ตาทิสเมว โหติ ฯ
โส เตน ทฺวาเรน นิกฺขมติ ฯ
(๕) มีสมัยที่บางครั้งบางคราว เมื่อล่วงกาลไปนาน
ประด้านทิศตะวันออกของมหานรกนั้นจะถูกเปิด
เขาจะวิ่งไปที่ประตูนั้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
จึงถูกไฟไหม้ผิวบ้าง ไหม้หนังบ้าง ไหม้เนื้อบ้าง ไหม้เอ็นบ้าง แม้กระดูกทั้งหลายก็มอดไหม้เป็นควัน
อวัยวะที่ถูกแยกออกแล้ว จะกลับคงรูปเดิมทันที
(แต่)เขาจะออกทางประตูนั้นได้

มาถึงตรงนี้ ผมว่าคงไม่ใช่แค่ ‘สวรรค์ในอก นรกในใจ’ แล้วละครับ
เพราะสภาพที่ท่านบรรยายมานี้ มันเป็นนรกที่เป็นภพภูมิ เป็นสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง(ในภพสาม) ชัดๆ

[สุภาพบุรุษ072]

บอกเค้าว่า จะเชื่อตอนเป็นหรือจะเห็นตอนตาย!!!!! ถ้าเค้าไม่เชื่อว่านรกสวรรค์มีจริง ก็แสดงว่าไม่มีสัมมาทิฐิใน10ประการนั้น แต่บางคนก็จะอ้างหลักกาลามสูตรมาแย้ง

[ศรีวยาฆร]

ยังมีอีกครับ พระองค์ยังทรงตรัสขยายบรรยายสภาพรอบๆ มหานรกไว้ด้วย เป็นลำดับแต่ละวงรอบๆถัดออกไป
เราจะได้เห็นว่า สัตว์นรก หลังจากหนีออกจากประตูมหานรกได้แล้ว จะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง
ซึ่งน่าขนพองสยองเกล้าสุดๆ ครับ ยิ่งขวัญใครอ่อนๆ ขนหนาวที่พองอาจร่วงได้ง่ายๆ นะครับ

ตสฺส โข ปน ภิกฺขเว มหานิรยสฺส สมนนฺตราสหิตเมว มหนฺโต คูถนิรโย ฯ โส ตตฺถ ปตติ ฯ
ตสฺมึ โข ปน ภิกฺขเว คูถนิรเย สูจิมุขา ปาณา ฉวึ ฉินฺทนฺติ ฉวึ เฉตฺวา จมฺม ฉินฺทนฺติ
จมฺม เฉตฺวา มส ฉินฺทนฺติ มส เฉตฺวา นหารุ
ฉินฺทนฺติ นหารุ เฉตฺวา อฏฺึ ฉินฺทนฺติ อฏฺึ เฉตฺวา อฏฺิมิฺช ขาทนฺติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
ภิกษุทั้งหลาย
(๑) รอบๆ มหานรกนั้น มีคูถนรกขนาดใหญ่อยู่ เขาตกลงในคูถนรกนั้น
ในคูถนรกนั้นแล สัตว์ปากเข็มทั้งหลายย่อมเจาะผิว เจาะผิวแล้วจึงเจาะหนัง
เจาะหนังแล้วจึงเจาะเนื้อ เจาะเนื้อแล้วจึงเจาะเอ็น
เจาะเอ็นแล้วจึงเจาะกระดูก เจาะกระดูกแล้วจึงกินเยื่อในกระดูก
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในมหานรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๑๘] ตสฺส โข ปน ภิกฺขเว คูถนิรยสฺส สมนนฺตราสหิตเมว มหนฺโต กุกฺกุลนิรโย ฯ โส ตตฺถ ปตติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
(๒) รอบๆ คูถนรกนั้น มีกุกกุลนรก ขนาดใหญ่อยู่ เขาตกลงในกุกกุลนรกนั้น
จึงเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในนรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๑๙] ตสฺส โข ปน ภิกฺขเว กุกฺกุลนิรยสฺส สมนนฺตราสหิตเมว มหนฺต สิมฺพลิวน
อุจฺจ โยชนสมุคฺคต โสฬสงฺคุลิกณฺฏก อาทิตฺต สมฺปชฺชลิต สฺโชติภูต ฯ
ต ตตฺถ อาโรเปนฺติปิ โอโรเปนฺติปิ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
(๓) รอบๆ กุกกุลนรกนั้น มีป่างิ้วขนาดใหญ่
สูง ๑ โยชน์ มีหนามยาว ๑๖ องคุลี ร้อนแดงลุกเป็นแสงไฟ
นายนิรยบาลบังคับเขาขึ้นลงที่ป่างิ้วนั้น
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในป่างิ้วนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๒๐] ตสฺส โข ปน ภิกฺขเว สิมฺพลิวนสฺส สมนนฺตราสหิตเมว มหนฺต อสิปตฺตวน ฯ โส ตตฺถ ปวิสติ ฯ
ตสฺส วาเตริตานิ ปตฺตานิ หตฺถมฺปิ ฉินฺทนฺติ ปาทมฺปิ ฉินฺทนฺติ หตฺถปาทมฺปิ ฉินฺทนฺติ
กณฺณมฺปิ ฉินฺทนฺติ นาสมฺปิ ฉินฺทนฺติ กณฺณนาสมฺปิ ฉินฺทนฺติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
(๔) รอบๆ ป่างิ้วนั้น มีป่าไม้ที่มีใบเป็นดาบขนาดใหญ่อยู่ เขาเข้าไปในป่าไม้ที่มีใบเป็นดาบนั้น
ใบไม้ที่มีใบเป็นดาบถูกลมพัดแล้วจะตัดมือเขาบ้าง ตัดเท้าบ้าง ตัดมือและเท้าบ้าง
ตัดหูบ้าง ตัดจมูกบ้าง ตัดหูและจมูกบ้าง
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในป่าไม้ที่มีใบเป็นดาบนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๒๑] ตสฺส โข ปน ภิกฺขเว อสิปตฺตวนสฺส สมนนฺตราสหิตเมว มหตี ขาโรทกา นที ฯ โส ตตฺถ ปตติ ฯ
โส ตตฺถ อนุโสตมฺปิ วุยฺหติ ปฏิโสตมฺปิ วุยฺหติ อนุโสตปฏิโสตมฺปิ วุยฺหติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
(๕) รอบๆ ป่าไม้ที่มีใบเป็นดาบนั้น มีแม่น้ำอันมีน้ำเป็นด่างขนาดใหญ่อยู่ เขาตกลงไปในแม่น้ำอันมีน้ำเป็นด่างนั้น
จึงลอยไปในแม่น้ำอันมีน้ำเป็นด่างนั้น ตามกระแสบ้าง ทวนกระแสบ้าง ตามกระแสและทวนกระแสบ้าง
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในนรกแม่น้ำอันมีน้ำเป็นด่างนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป


โห ที่ที่น่ากลัวขนาดนี้ ผมว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ไม่น่าเสี่ยงด้วยประการทั้งปวงละครับ
เพราะ 'ความเชื่อ' ไม่ใช่ 'ความใช่' เกิดเป็นอย่างที่เชื่อก็เจ๊า แต่ถ้าเป็นอย่างที่ใช่ อืมมม จะ-เอ๊ง-บ๊ง ไม่ได้ผุดได้เกิดกันละครับ

[Dd2683]

เท่าที่พอทราบ ปัจจุบัน ความเชื่อและความเข้าใจ เรื่อง

สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ

ยังมีอยู่มากในหมู่ชาวพุทธ
ทั้งชาวพุทธแบบในทะเบียนบ้านและชาวพุทธที่ศึกษาธรรมวินัย พระไตรปิฎก

สำหรับชาวพุทธตามทะเบียนบ้าน ไม่เชื่อ ว่า นรก สวรรค์มีจริง ขอยกไว้

แต่น่าแปลกว่า
แม้ชาวพุทธที่ศึกษาปริยัติธรรมทั้งเถรวาทและมหายาน มามาก
และได้ปฏิบัิติฺธรรม กรรมฐานมาด้วย
ก็ยังแค่เชื่อ และเข้าใจว่า

สวรรค์ นรก นั้นมีจริง

แต่ จริงแบบ สภาวะจิต ระดับของจิต ที่ถูกปรุงแต่งด้วย อกุศลและกุศล

ไม่ใช่ จริงแบบ มีภพ ภูมิ ของเทวโลก และนรกขุมต่าง ๆ ที่เป็น อยู่

ขนาด นิพพาน ยังเข้าใจว่า
ไม่มี (ในลักษณะ เป็นสถานที เป็นแดน)
เป็นแต่เพียงสภาวะจิตที่หลุดพ้น อาสวะกิเลส

ฉะนั้น เรื่อง นิพพาน ภพสาม โลกันต์
จึงมีหลายท่าน ไม่เชื่อว่ามีอยู่จริง ครับ

เพราะถ้ายอมรับว่า มีอยู่จริง ก็เท่ากับ ยอมรับว่า
นิพพาน เป็น อัตตา

ก็ไม่ทราบว่า จะกลัว อัตตา อะไรกันนัก
เฮ้อ มนุษย์หนอมนุษย์

แต่ก็แปลก
ทั้งที่รังเกียจ อัตตา
แต่กลับ ไม่ปล่อยวาง อัตตานุทิฐิ
ความเข้าใจของตนเอง ว่า

ธรรมข้อนั้น ๆ หรือ สิ่งนั้นต้อง เป็นอย่างนั้น อย่างนี้
ตามมติของตน ตามการตีความหมาย ตามอาจาริยวาท ตามคำสอนครูที่ตนเคารพนับถือ

[ศรีวยาฆร]

คนเป็นอันมากมักเห็นคำสอนของพระพุทธเจ้า เป็นเรื่องยาก มีนัยยะซับซ้อนซ่อนเงื่อน ต้องตีความกันใหญ่โต ซึ่งบางครั้งก็เป็นเหตุให้เกิดความเข้าใจผิดกันไป ก็มีไม่น้อย ซึ่งในเรื่องนี้พระองค์ก็คงรู้อยู่แล้ว
พระองค์จึงทรงตรัสยืนยันไว้แล้วว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เราลองมาศึกษาจากคำตรัสนี้ดูครับ

[๒๘๘] เอว สฺวากฺขาโต ภิกฺขเว มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก
ภิกษุทั้งหลาย ในธรรมที่เรากล่าวไว้ดีแล้วอย่างนี้ เป็นธรรมง่าย เปิดเผย ปรากฏ ไม่มีเงื่อนปมแล้ว

อ้างอิงจาก-พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๒ ข้อที่ ๒๘๘ หน้าที่ ๒๘๐.


หรือคำยืนยันจากผู้ที่ได้ฟังธรรมมาจากพระองค์โดยตรง ก็กล่าวเหมือนกัน (มีอยู่มากแห่งในพระไตรปิฎก)ว่า

เสยฺยถาปิ ภนฺเต นิกฺกุชฺชิต วา อุกฺกุชฺเชยฺย ปฏิจฺฉนฺน วา วิวเรยฺย มูฬฺหสฺส วา มคฺค อาจิกฺเขยฺย
อนฺธกาเร วา เตลปฺปชฺโชต ธาเรยฺย จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตีติ ฯ
เอวเมว ภควตา อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต ฯ
พระองค์ทรงประกาศธรรมแจ่มแจ้งโดยประการต่างๆ
เปรียบเหมือนบุคคลหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางแก่ผู้หลงทาง
หรือตามประทีปในที่มืดด้วยตั้งใจว่า ‘คนตาดีจักเห็นรูปได้’

อ้างอิงจาก-พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๘ ข้อที่ ๕๙๒ หน้าที่ ๓๘๐.


และถ้อยคำคือพระธรรมคำสั่งสอนเหล่านี้นั้น พระองค์ทรงตรัสยืนยันไว้อย่างยิ่งว่า

ยฺจ ภิกฺขเว รตฺตึ ตถาคโต อนุตฺตร สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุชฺฌติ
ยฺจ รตฺตึ อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายติ
ยเมตสฺมึ อนฺตเร ภาสติ ลภติ นิทฺทิสติ สพฺพนฺต ตเถว โหติ โน อฺถา
ตสฺมา ตถาคโตติ วุจฺจติ ฯ
ภิกษุทั้งหลาย ตถาคตตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณในราตรีใด
และปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุในราตรีใด
ในระหว่างนี้ ย่อมภาษิต กล่าว แสดงออกซึ่งคำใด คำนั้นทั้งหมดเป็นจริงอย่างนั้นแล ไม่เป็นอย่างอื่น
ฉะนั้น ชาวโลกจึงเรียกว่า ‘ตถาคต’

อ้างอิงจาก-พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๕ ข้อที่ ๒๙๓ หน้าที่ ๓๒๑-๓๒๒.


มีพักขั้นด้วยปกิณกะธรรมบ้างก็ดีครับ ได้ความรู้ที่น่าสนใจดีดีเพิ่มครับ ชอบครับ
โอ้ ความใน เทวทูตสูตร ยังไม่จบเลยครับ ขอต่อให้สมบูรณ์นะครับ

[ศรีวยาฆร]

ความเผ็ดร้อนร้ายกาจในนรกยังไม่หมดแค่นั้นครับ
คราวนี้นายนิรยบาล (ผู้คุมนักโทษในนรก) ออกโรง ‘โชะ โชะ’ เองเลยครับ
โหด####มยากจะหาคำมาบรรยายครับ หะหะหยองสุดๆ

[๕๒๒] ตเมน ภิกฺขเว นิรยปาลา พฬิเสน อุทฺธริตฺวา ถเล ปติฏฺาเปตฺวา
เอวมาหสุ อมฺโภ ปุริส กึ อิจฺฉสีติ ฯ
ภิกษุทั้งหลาย นายนิรยบาลใช้เบ็ดเกี่ยวสัตว์นรกนั้น ขึ้นมาวางไว้บนบก
แล้วถามเขาอย่างนี้ว่า ‘พ่อมหาจำเริญ เจ้าต้องการอะไร’

โส เอวมาห ชิฆจฺฉิโตสฺมิ ภนฺเตติ ฯ
เขากล่าวอย่างนี้ว่า ‘ข้าพเจ้าหิว เจ้าข้า’

ตเมน ภิกฺขเว นิรยปาลา ตตฺเตน อโยสงฺกุนา มุข วิวริตฺวา อาทิตฺเตน สมฺปชฺชลิเตน สฺโชติภูเตน
ตตฺต โลหคุฬ มุเข ปกฺขิปนฺติ อาทิตฺต สมฺปชฺชลิต สฺโชติภูต ฯ
โส ตสฺส โอฏฺมฺปิ ฑยฺหติ มุขมฺปิ ฑยฺหติ กณฺมฺปิ ฑยฺหติ อุทรมฺปิ ฑยฺหติ
อนฺตมฺปิ อนฺตคุณมฺปิ อาทาย อโธภาคา นิกฺขมติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
นายนิรยบาลจึงใช้ขอเหล็กอันร้อนแดงลุกเป็นแสงไฟ เกี่ยวปากให้อ้า
แล้วใส่ก้อนโลหะอันร้อนแดงลุกเป็นแสงไฟเข้าไปในปาก
ก้อนโลหะนั้นจึงไหม้ริมฝีปากบ้าง ไหม้ปากบ้าง ไหม้คอบ้าง ไหม้ท้องบ้าง
พาไส้ใหญ่บ้าง ไส้น้อยบ้างของเขาออกมาทางทวารหนัก
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในนรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป

[๕๒๓] ตเมน ภิกฺขเว นิรยปาลา เอวมาหสุ อมฺโภ ปุริส กึ อิจฺฉสีติ ฯ
นายนิรยบาลถามเขาว่า ‘พ่อมหาจำเริญ เจ้าต้องการอะไร’

โส เอวมาห ปิปาสิโตสฺมิ ภนฺเตติ ฯ
เขากล่าวอย่างนี้ว่า ‘ข้าพเจ้ากระหาย เจ้าข้า’

ตเมน ภิกฺขเว นิรยปาลา ตตฺเตน อโยสงฺกุนา มุข วิวริตฺวา อาทิตฺเตน สมฺปชฺชลิเตน สฺโชติภูเตน
ตตฺต ตมฺพโลห มุเข อาสิฺจนฺติ อาทิตฺต สมฺปชฺชลิต สฺโชติภูต ฯ
ต ตสฺส โอฏฺมฺปิ ฑยฺหติ มุขมฺปิ ฑยฺหติ กณฺมฺปิ ฑยฺหติ อุทรมฺปิ ฑยฺหติ
อนฺตมฺปิ อนฺตคุณมฺปิ อาทาย อโธภาคา นิกฺขมติ ฯ
โส ตตฺถ ทุกฺขา ติปฺปา กฏุกา เวทนา เวเทติ
น จ ตาว กาล กโรติ ยาว น ต ปาปกมฺม พฺยนฺตีโหติ ฯ
ตเมน ภิกฺขเว นิรยปาลา ปุน มหานิรเย ปกฺขิปนฺติ ฯ
นายนิรยบาลจึงใช้ขอเหล็กอันร้อนแดงลุกเป็นแสงไฟ เกี่ยวปากให้อ้า
แล้วกรอกน้ำทองแดงอันร้อนแดงลุกเป็นแสงไฟเข้าไปในปาก
น้ำทองแดงนั้นจึงลวกริมฝีปากบ้าง ลวกปากบ้าง ลวกคอบ้าง ลวกท้องบ้าง
พาไส้ใหญ่บ้าง ไส้น้อยบ้างของเขาออกมาทางทวารหนัก
เขาเสวยทุกขเวทนากล้าอย่างหนัก เผ็ดร้อนอยู่ในนรกนั้น
แต่ยังไม่ตาย ตราบเท่าที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้นไป
นายนิรยบาลจึงโยนเขาเข้าไปในมหานรกอีก!!!

สัตว์นรกคงวนทนทุกข์ทรมานอย่างนี้ซ้ำๆ ซากๆ จนนับรอบไม่ถ้วนละครับ
อึ๋ย คิดแล้ว ย๋งๆๆๆ สุดๆ

[ศรีวยาฆร]

มาดูฝ่าย พญายมราช บ้างครับ ท่านเห็นสภาพอย่างนี้อยู่เป็นประจำ จึงเกิดความสลดสังเวช
เบื่อหน่ายในการเห็นสัตว์นรกถูกทำทัณฑ์ทรมานยิ่งนัก
ท่านถึงกับรำพึงว่าอยากมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง
เพื่อได้พบพระพุทธเจ้า ฟังธรรม บรรลุธรรม กันเลยทีเดียวครับ

[๕๒๔] ภูตปุพฺพ ภิกฺขเว ยมสฺส รฺโ เอตทโหสิ
เย กิร โภ โลเก ปาปกานิ กมฺมานิ กโรนฺติ
เต เอวรูปา วิวิธา กมฺมการณา การิยนฺติ
อโห วตาห มนุสฺสตฺต ลเภยฺย
ตถาคโต จ โลเก อุปฺปชฺเชยฺย อรห สมฺมาสมฺพุทฺโธ ตฺจาห ภควนฺต ปยิรุปาเสยฺย
โส จ เม ภควา ธมฺม เทเสยฺย ตสฺส จาห ภควโต ธมฺม อาชาเนยฺยนฺติ ฯ
ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว พญายมได้คิดว่า
‘ได้ยินว่า ชนเหล่าใดทำบาปอกุศลกรรมไว้ในโลก
ชนเหล่านั้นจึงถูกนายนิรยบาลทรมานด้วยวิธีการต่างๆ อย่างนี้
โอหนอ เราพึงได้ความเป็นมนุษย์
พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า พึงอุบัติในโลก
เราพึงเข้าไปเฝ้าพระองค์ พระองค์พึงแสดงธรรมแก่เรา และเราพึงรู้ทั่วถึงธรรมของพระองค์’

ต โข ปนาห ภิกฺขเว นาฺสฺส กสฺสจิ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา สุตฺวา วทามิ
อปิจ โข ยเทว เม สาม าต สาม ทิฏฺ สาม วิทิต ตเทวาห วทามีติ ฯ
ภิกษุทั้งหลาย เราได้ฟังความนั้นจากสมณะหรือพราหมณ์อื่นแล้ว จึงกล่าวอย่างนี้ก็หาไม่
แต่เรากล่าวสิ่งที่เรารู้เอง เห็นเอง ทราบเองเท่านั้น”


นี่ ลงท้ายด้วยคำตรัสยืนยันเรื่องนี้ที่ทรงนำมาตรัสเล่าให้พวกเราฟังว่า พระองค์ไม่ได้ฟังมาจากใครทั้งนั้น
แต่พระองค์ทรงรู้ ทรงเห็น ทรงทราบด้วยตัวพระองค์เองครับ

พระสูตรนี้นี่ละครับ จะเป็นเครื่องยืนยันถึงสภาพนรกที่เป็นภพภูมิ
เป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่ใช้ลงโทษทำทัณฑ์ทรมานสัตว์นรก
ซึ่งก็คือผู้ที่ได้เคยทำบาป ทำชั่วไว้ในครั้งที่เขายังมีชีวิตอยู่
ซึ่งหากไม่เลิก แล้วรีบทำแต่บุญทำแต่ความดีเสียบัดนี้ เขาได้ไป เจ๊อะ ตอนตายแน่
ถึงตอนนั้นแม้จะร้องร่ำว่า ‘โอ๊ย เชื่อแล้ว นรกมีจริง สวรรค์มีจริง’ ก็สายเสียแล้วละครับ

[กุ้งรพ.หัวหิน]

คงเป็นเพราะสมัยก่อน หรือพระท่านอื่นท่านไม่ยอมเล่าให้พวกเราฟัง เคยอ่านคำของพระที่ท่านปฏิบัติดีมากๆอีกหลายท่าน เช่น หลวงปู่แหวน หลวงพ่อจรัญ ท่านก็บอกว่ามีจริง แต่คนที่เล่าให้พวกเราฟังอย่างชัดเจนที่สุด กล้าหาญชาญชัยที่สุด คือพระเดชพระคุณหลวงพ่อสุดรักสุดบูชาของลูกๆนี่เอง รักหลวงพ่อจังเลยค่ะ สาธุ