[X] ผู้ช่วยส่วนตัว

เราเป็นชาวพุทธ
รู้สึกอย่างไรกับอาชีพประมง
..เป็นอาชีพที่ควรส่งเสริมหรือปล่าวค่ะ

แต่ว่าถ้าไม่มีชาวประมง...เราก็ไม่มีปลาทูอร่อย ๆ รับประทาน
แต่ถ้ายังมีอาชีพประมงอยู่...ก็น่าจะมีการทำอย่างไรก็ได้ให้ชาวประมงไม่มั่วสุมเสพยา ดื่มสุรา...เพราะบางทีก็เป็นอันตรายต่อสาว ๆ นักท่องเที่ยวตามชายหาด



บุญโตจะเล่าเรื่องของ "หนุ่มตังเก" แถวบ้านให้ฟังนะคะ (บ้านแม่...ที่ประจวบฯ อ. บางสะพาน)
หนุ่ม ๆ ที่ไม่ได้เรียนหนังสือหรือเรียนมาน้อย และชายฉกรรจ์...แถว ๆ นั้น นิยมประกอบอาชีพ "เป็นลูกจ้างหาปลาไปกับเรือประมง"
แต่เท่าที่เห็น หนุ่ม ๆ เหล่านั้น เมื่อถึงคราวเสียชีวิต ไม่เคยเห็นมีใครเสียชีวิตแบบดี ๆ เลย เช่น

พี่บอย...ทราบมาว่า พี่บอยถูกแม่ตี แล้วหนีออกจากบ้าน จากโรงเรียน ไปอยู่กับเรือประมง และในที่สุดพี่บอยไปติดยาเสพติดบนเรือประมง เกกมะเรกเกเร ... สุดท้ายทราบว่ามีเรื่อง และถูกตีหัว โยนทิ้งทะเล (คนที่เป็นประมงด้วยกันเล่าให้ฟัง) ทุกวันนี้หาศพไม่พบเลย กลายเป็นคนสาบสูญ ญาติ ๆ ก็ไม่แน่ใจว่าตายจริงเหมือนที่คนเล่าหรือปล่าว แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปเป็น 10 กว่าปีแล้ว ญาติเริ่มมั่นใจ แต่ก็ไม่ได้จัดงานศพ แค่ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้เล็ก ๆ น้อย ๆ

นายแดง...เด็กในหมู่บ้าน เป็นหนุ่มตังเก เห็นเค้าพูดกันว่าเวลาเรือประมงขึ้นฝั่ง สิ่งแรกที่หนุ่มตังเกทำก็คือ ไปเที่ยวโสเพณี (สังเกตได้ว่าปากน้ำ ท่าเรือ ของทุกจังหวัด มักจะมีบริการเหล่านี้ติดริมทะเล) นายแดงไปปิ๊งกับผู้หญิงขายบริการ และก็พามาอยู่กินฉันสามีภรรยา และติดเชื้อเอดส์ เมื่อนายแดงทราบว่าเป็นเอดส์ก็โกรธภรรยามาก (พี่สาวนายแดงเล่าให้ฟังว่าโกรธแบบอาฆาตเลยเชียว ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าภรรยาเป็นหญิงบริการมาก่อน) วันหนึ่งนายแดงบอกกับพี่สาวว่า อยากรับประทานแตงโมมาก ออกไปซื้อให้หน่อย พี่สาวไปตลาดนาน (ห่างไกล) กลับมานายแดงดื่มยาฆ่าหญ้าตายเสียแล้ว

ลุงฟื้น...มีหน้าที่ทำกับข้าวบนเรือ รู้สึกถ้าจำไม่เค้าเรียกกันว่า "จุ่มโพ่ - คนทำอาหารบนเรือ" ปกติเวลาเดือนหงาย หรือคว่ำก็ไม่แน่ใจ ที่เรือประมงออกไม่ได้ ที่ชาวเรือต้องกลับมาอยู่บ้าน ลุงฟื้นคนนี้ประกอบอาชีพด้วยการรับจ้างฆ่าสัตว์ โดยเฉพาะหมู ตอนเด็ก ๆ บุญโตเคยเห็นลุงฟื้นฆ่าหมู 1 ครั้ง โดยจับหมูมัดขาหลังทั้งสองข้าง แล้วแขวนหมูห้อยกับต้นไม้ หัวห้อยลงมาเผื่อปาดคอ ... แล้วบุญโตก็ไม่ได้ดูต่อ แต่ได้ยินเสียงหวีดร้อง อู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดของหมูดังมาก...เมื่อเสียงหาย เป็นอันว่า....!!! และในที่สุดลุงฟื้นก็เป็นลมบ้าหมู ระหว่างที่ทำกับข้าวบนเรือ อาการกำเริบ ลงฟื้นเปิดแก๊ซอยู่ ลุงฟื้นชักกระตุ๊ก ชัด ๆ ๆ หน้าไปคว่ำบนเตาแก๊ซพอดิบพอดี...กว่าจะช่วยได้ หน้าตาถูกเผาไหม้จำอะไรไม่ได้แล้ว

***************************
บุญโตมีเพื่อนเป็นเจ้าของกิจการเรือประมง เจ้าของห้องเย็น...เค้ารวย รวย รวย
แต่หนุ่มตังเกมีแต่ จน จ๊น จน

เมื่อมนุษย์มีศีล บุญของมนุษย์แต่ละยุคนั่นแหละที่จะปรุงจะสร้างโอชาและความสมบูรณ์ให้กับอาหาร
เมื่อเริ่มชีวิตต้นกัปป์ อาหารมนุษย์ไม่ได้มาจากการฆ่า แต่มาจากง้วนดินซึ่งพอเหมาะพอสมกับบุญ ของมนุษย์ยุคนั้นครับ
พอต่อมา มนุษย์เริ่มผิดศีลมาก ชนิด ความโอชา ความสมบูรณ์ในอาหารของมนุษย์ ก็เริ่มเปลี่ยนไป จนกระทั่งมาถึงปัจจุบันนี่แหละ
สงสัยยุคต่อไป มนุษย์อาจจะต้องกินอาหารเม็ด อาหารสกัดซะแล้ว

คุณบุญโต คุณเข้าใจถูกแล้ว พ่อตาผมเขามีอาชีพทำเรือประมง ทำกันทั้งตระกูลมีเรือตังเกลำใหญ่ๆคนละหลายๆลำ เขามีความเชื่อว่า ฆ่าปูฆ่าปลาไม่บาป กระทั่งเดี๋ยวนี้ ผมพยายามพูดยังไงพ่อตาผมเขาก็ไม่เชื่อ เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ พ่อตาผม ต้องถูกตัดขาทั้งสองข้าง แล้วยังมีโรคอย่างอื่นอีกหลายโรค ผมเอาซีดีของวัดไปให้ดูเขาก็ไม่ดู เวรกรรม ผมเป็นห่วงเขามาก ที่เป็นห่วงก็คือเขายังคิดไม่ได้อายุเขาก็มากแล้ว ผมกลัวว่าพ่อตาผมจะ ตาย เสียก่อนที่จะรู้ว่า ฆ่าปูปลานั้นเป็นบาป ผมจะทำอย่างไรดี

สาธุค่ะคุณ Tanay007

สาธุค่ะคุณสาคร...ที่มีความเป็นห่วงและปรารถนาดีต่อคุณพ่อตานะคะ พยายามต่อไปค่ะ

ญาติทำเรือตังเก เหมือนกัน แต่ก็รวยเอาๆ จนคนที่บ้านชอบยกเอามาเป็นตัวอย่างว่าทำบาปทำไมรวยเอาๆ แถมสุขภาพแข็งแรง อายุยืนอีกต่างหาก

ก็ได้แต่บอกว่า กรรมยังไม่ส่งผล

อาชีพประมง ไม่น่าส่งเสริมอยู่แล้ว ไม่ต่างอะไรกับนายพราน แต่เป็นพรานทะเล
เป็นมิจฉาอาชีวะ อาชีพที่พระพุทธองค์ทรงห้ามอยู่แล้ว คือค้าเนื้อสัตว์

ลองคิดดูอาชีพนี้ ตรงข้ามกับการปล่อยปลาซึ่งจะ ทำให้อายุยืนยาวสุขภาพดีและ
อาชีพนี้ได้ทำลาย ชีวิตปลาเป้นจำนวนมาก และเป็นอาจิณ ในอาชีพค้าเนื้อสัตว์อาชีพ
ประมงน่าจะเป็นอาชีพที่น่ากลัวมาก ๆ เพราะได้ฆ่าสัตว์คือ กุ้ง หอย ปู ปลา หรือ บางที
เต่าทะเล ( ปลาบางชนิดก็มีอายุยืนยาว ) ขึ้นอยู่กับขนาดของมัน

ไม่ต้องสงสัยเลย อาชีพ นี้น่ากลัว มาก ๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพราะฆ่าชีวิตจำนวนมาก ( ต้องใช้กรรมสักกี่ชาติ ) และตัดรอนบุญกุศลแค่ไหน

แต่ก่อนพ่อก็ทำบ่อเลี้ยงปลา เมื่อวิดบ่อก็จะได้ปลาเป็นจำนวนมาก แต่เงินที่พ่อได้มา
นำไปใช้อะไรก็ไม่ขึ้น ลงทุนทำอะไรก็ขาดทุนหมด จนต้องขายที่ไปแบบไม่ได้ราคา

แถมสุขภาพย่ำแย่เป็นโรคปอด ก่อนก่อนก็ทรมานมาก

และถ้าหากไม่มีปลาทูอร่อย ๆ มารับประทาน ผมก็ไม่วิตกหรือถ้าไม่มีเนื้อสัตว์ชนิดใดเลย
คนเราก็กินอาหารเจ หรือ มังสวิรัติได้ อย่างสบาย ๆ

ชาวประมงนั้นจิตผูกพันอยู่กับบาปการฆ่าฟัน ประหัตประหารชีวิตสัตว์ เพื่อมาเลี้ยงปาก
เลี้ยงท้อง กิเลสจึงหนาปัญญาหยาบอยู่ การนำธรรมะไปให้จึงยังไม่เข้าใจ อันดับแรกต้องเลิก
อาชีพก่อน

ส่วนเจ้าของห้องเย็นที่รวยเอา ๆ นั้น คงเป็นผลบุญเก่าส่งผล แต่ไม่ได้อธิษฐานล้อมกรอบไว้
จึงต้องมามีอาชีพแบบนี้ เหมือนกับ พวกที่ร่ำรวยมาด้วยการค้าขายอาวุธ หรือ ยาเสพติด เหล้า สุรา บุหรี่
เคยได้ยินจาก cast study บ่อย ๆ เลย

เป็นหน้าที่ของกัลยาณมิตร ที่จะเผยแผ่ความรู้ ความจริงเกี่ยวกับชีวิตในสังสารวัฎ ให้แก่เพื่อมนุษย์ ได้รู้ ได้เข้าใจ
เพราะชีวิตเป็นเรื่องจริง ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงกฎแห่งแห่งกรรมไปได้ แม้ว่าจะเป็นอาชีพที่ทำมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายก็ตาม

การฆ่าสัตว์ ...เป็นบาป แม้ไม่ได้ทำเพื่อความสนุกสนาน
แม้ไม่ได้อยากจะทำ มันก็บาป

เพิ่งจะนึกออก ถ้าเป็นเรื่องประมงและวิบากเกี่ยวกับประมง ผมนึกถึงเคสฯ ของหัวหน้าชั้น (ตอน 4 ทหารเสือ) ลองไปทบทวนดูก็แล้วกัน
อีกเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นที่...ไม่แน่ใจว่าที่พิปูน หรือเมื่อคราวพายุเกย์ถล่มไทย เป็นครอบครัวประมงครับตายยกครอบครัวเลย ลักษณะคือ ศพไปกองรวมกันอยู่อวนประมง เหมือนปลาที่ติดอวนยังไงยังงั้นแหละ

พุทธพจน์
"ตราบใดยังบาปยังไม่ให้ผล คนพาล(ผู้ไม่รู้เรื่องโลกและชีวิต) ย่อมเข้าใจว่า บาปเหมือนน้ำผึ้ง ฉะนั้น"

จำได้ว่าคุณครูไม่ใหญ่ได้บอกในเคสของหัวหน้าชั้นน่ะครับ ว่าคุณแม่ของหัวหน้าชั้นจะต้องไปเกิดเป็นปลาจำนวนชาติเท่ากับเกล็ดปลาที่ได้ฆ่าน่ะครับ แต่โชคดีที่คุณหัวหน้าชั่นและพี่ๆน้องๆ ได้ทำบุญไปให้ จำนวนชาติเลยค่อยๆ ลดลงเยอะครับ

คนเราสามารถเลือกอาชีพได้ อย่าไปสนับสนุนอาชีพที่จัดได้ว่ามิจฉาอาชีวะเลยครับ

เรื่องราวที่คุณ จขกท เล่าให้ฟังก็น่าสงสารจัง ชีวิตในสังสารวัฏน่ากลัวจัง นี่แหละเหตุผลที่ว่า ทำไมพวกเราต้องเร่งสร้างบารมีเพื่อไปที่สุดแห่งธรรมครับ