อรุณสว่างยามเช้า กับ พุทธพจน์เตือนใจ ตอนที่ 3,615 ในสมัยก่อนพุทธกาล มีมาณพหนุ่มชื่อ โรหิตัสสะ ผู้ใฝ่รู้เรื่องความจริงของโลก เขาอยากรู้ว่า “ที่สุดของโลกอยู่ที่ไหน” จึงเรียนวิชาต่างๆ จนครบ แล้วออกบวชเป็นฤๅษี ตั้งใจฝึกสมาธิอย่างหนักจนได้ฌาน มีฤทธิ์เหาะเหินเดินอากาศได้ตามใจคิด เวลาหาอาหารจะเหาะไปหิมพานต์หรือไปถึงอุตตรกุรุทวีป แล้วกลับมาภาวนาต่อเหมือนไม่มีความเหนื่อยล้า เมื่อฤทธิ์มากพอ เขาจึงตั้งใจจะ “เดินทางไปให้สุดโลก” เข้าฌานแล้วเหาะไปเรื่อยๆ โดยไม่พัก ไม่กิน ไม่หลับ ใช้ปีติเป็นอาหาร ท่องผ่านจักรวาลแล้วจักรวาลเล่า นานถึง 100 ปี แม้ความเร็วจะมากกว่าลูกธนูเป็นล้านเท่า ก็ยังไปไม่ถึงที่สุดแห่งจักรวาล และในที่สุดก็มรณภาพระหว่างทาง หลังจากตาย เขาไปเกิดเป็น โรหิตัสสเทพบุตร มีรัศมีงดงามในสวรรค์ วันหนึ่ง เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอุบัติขึ้นในโลก เขาได้ลงมาจากวิมานไปเฝ้า และทูลถามปัญหาเดิมที่ค้างคาใจว่า “มีที่ใดบ้างที่ไม่ต้องเกิด แก่ เจ็บ ตาย? มนุษย์จะไปถึงที่สุดของโลกได้หรือไม่? ข้าพระองค์พยายามทั้งชีวิตแต่ก็ไปไม่ถึงเลย” พระพุทธเจ้าตรัสตอบว่า “ที่สุดของโลก ไปด้วยการเดินทางไม่ได้ แม้เธอจะเหาะไปไกลแค่ไหน ก็ไม่ถึง แต่ที่สุดของโลกนั้น รู้ได้ภายในกายยาววาหนาคืบกว้างศอกนี้เอง” พระองค์ทรงอธิบายว่า • โลก = ประสบการณ์ภายในกายใจ • เหตุให้เกิดโลก = ตัณหา อุปาทาน • ความดับของโลก = ความดับทุกข์ • ทางไปสู่ความดับโลก = การทำใจหยุดนิ่งภายใน พระองค์จึงสอนโรหิตัสสเทพบุตรให้ปฏิบัติ หนทางสายกลาง ให้หันกลับเข้ามาดู “โลกภายใน” ทำใจหยุดที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 จนใจนิ่ง สงบ เป็น “นิโรธ” อย่างแท้จริง เมื่อฟังจบ เทพบุตรทำใจหยุดได้ทันที และบรรลุพระโสดาบันในขณะนั้นเอง จึงกล่าวสรรเสริญพระพุทธองค์ว่า ไม่มีใครรู้แจ้งโลก รู้ที่สุดแห่งทุกข์ ได้ลึกซึ้งเท่าพระบรมศาสดา ที่สุดของโลกไม่ได้อยู่ปลายจักรวาล แต่อยู่ที่ “ใจที่หยุดนิ่ง” ไม่ต้องเดินทางไกล ไม่ต้องมีฤทธิ์อภินิหาร เพียงฝึกใจให้กลับมานิ่งที่ศูนย์กลางกาย ความรู้แจ้งก็เกิดขึ้นได้ เมื่อใจหยุดได้ ก็รู้หมดทั้งกามภพ รูปภพ อรูปภพ ภพสาม นิพพาน โลกละเอียดแค่ไหน ใจก็ไปถึงได้ทั้งนั้น "จากส่วนหนึ่ง ของรายการธรรมะเพื่อประชาชน โดย หลวงพ่อธัมมชโย" #เพจพุทธพจน์เตือนใจ Facebook|https://www.facebook.com/Ven.Apirak/