พุทธพจน์เตือนใจ ธรรมะเพื่อประชาชน วาจาขุ่นมัวต่อพระภิกษุสงฆ์ นำสู่ความพินาศ เรื่องของเปรตไถนา

อรุณสว่างยามเช้า กับ พุทธพจน์เตือนใจ ตอนที่ 3,767 วาจาขุ่นมัวต่อพระภิกษุสงฆ์ นำสู่ความพินาศ เรื่องของเปรตไถนา ในอดีต หลังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว มีพระภิกษุกลุ่มหนึ่งเดินทางไปนมัสการพระศรีมหาโพธิ์ แต่หลงทางเข้าไปในป่าอยู่นานหลายวัน ทั้งหิวและลำบากอย่างมาก วันหนึ่ง ท่านเดินมาถึงทุ่งกว้างกลางป่า เห็นชายรูปร่างแปลกประหลาดกำลังไถนาอยู่เพียงลำพัง ไม่หยุดพัก พระภิกษุจึงเข้าไปถามทาง แต่เขาไม่ตอบ ยังคงไถนาไปเรื่อยๆ เมื่อถามซ้ำหลายครั้ง เขาจึงกล่าวว่า “พวกท่านหลงทางแค่ 7 วัน แต่ข้าพเจ้าหลงอยู่ที่นี่และไถนาแบบนี้มานานถึง 1 พุทธันดรแล้ว” พระภิกษุจึงรู้ว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ เมื่อถามต่อ เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นเปรต ต้องรับทุกข์ทรมาน ไถนาอยู่ตลอดเวลา จะวางคันไถก็วางไม่ได้” เขาเล่าว่า ในอดีตเคยเป็นชาวนา สมัยพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า วันหนึ่งมีคนชวนไปทำบุญ แต่เขากำลังอารมณ์ขุ่นมัว จึงปฏิเสธ และพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “พระพุทธเจ้าจะช่วยไถนาให้เราได้หรือ” แม้ไม่ได้ตั้งใจดูหมิ่นอย่างรุนแรง แต่คำพูดนั้นเกิดจากใจที่ไม่เคารพ ผลกรรมจึงส่งให้ต้องมาเกิดเป็นเปรต อดข้าวอดน้ำ ไม่ได้พักผ่อน ต้องไถนาอยู่ตลอดเวลาอย่างยาวนาน ก่อนจากกัน เปรตได้ฝากเตือนว่า อย่าประมาทในการทำบุญ อย่าพูดจาหยาบคายหรือล่วงเกินผู้มีศีล แม้เพียงเล็กน้อยก็อาจให้ผลหนักได้ ข้อคิดคือ กตัตตากรรม แม้ทำโดยไม่ตั้งใจเต็มที่ แต่ถ้าเกิดจากใจที่ขุ่นมัว ก็ยังให้ผลเป็นทุกข์ได้ โดยเฉพาะการล่วงเกินผู้มีศีล ทางป้องกันคือ มีสติคุมกาย วาจา ใจ ไม่ทำตามอารมณ์ และหมั่นสร้างบุญให้มาก หากพลาด ก็ขอให้พลาดไปในทางบุญ เมื่อบุญมาก ชีวิตจะปลอดภัยและค่อยๆ สว่างขึ้น "จากส่วนหนึ่ง ของรายการธรรมะเพื่อประชาชน โดย หลวงพ่อธัมมชโย" #เพจพุทธพจน์เตือนใจ Facebook|https://www.facebook.com/Ven.Apirak/