EP.94 7,50,100วัน ความสำคัญพิจารณา

ผู้ส่งเคสไม่ได้ระบุชื่อ แต่เล่าเรื่องเกี่ยวกับคุณพ่อและครอบครัวของตนเอง โดยระบุว่าเป็นลูกคนสุดท้อง และมีพี่ชาย 1 คน คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนเชียงราย เป็นลูกคนกลางในบรรดาพี่น้อง 3 คน ครอบครัวทำนา ในวัยเด็ก คุณพ่อชอบเข้าวัด อ่านหนังสือธรรมะตั้งแต่เช้ามืด ทำให้เป็นคนสุภาพเรียบร้อย ท่านบรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 12 ปี หลังจบ ป.4 ต่อมาได้อุปสมบทและจำพรรษาที่วัดอภัยทายาราม ศึกษาเปรียญธรรมจนจบประโยค 2 แต่สอบประโยค 3 ไม่ผ่าน จึงลาสิกขาเมื่ออายุ 26 ปี

หลังจากลาสิกขา คุณพ่อได้แต่งงานกับคุณแม่และมีลูก 2 คนคือพี่ชายและผู้ส่งเคส เมื่ออายุประมาณ 30 ปี คุณพ่อได้ไปทำงานต่างประเทศแถบตะวันออกกลาง ซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมของคนงานก่อสร้าง และเริ่มดื่มเหล้า สูบบุหรี่ตั้งแต่นั้นมา ท่านดื่มบ่อยมากและถึงกับทำสุราขายเพื่อนด้วย ทำงานอยู่ประมาณ 9 ปีจึงกลับบ้านที่กรุงเทพฯ และเริ่มสร้างฐานะกับคุณแม่ โดยเปิดร้านอาหารและภายหลังเปลี่ยนเป็นร้านขายน้ำแข็ง ในตอนกลางวัน คุณพ่อดูดี พูดจาดี ขยัน เป็นที่รักของผู้คน แต่ตอนกลางคืน ท่านดื่มเหล้าและสูบบุหรี่หนักมาก

ในช่วงที่ครอบครัวประสบปัญหาเศรษฐกิจ ต้องกู้หนี้ยืมสิน คุณพ่อจะเครียดมาก ยิ่งเครียดยิ่งดื่มเหล้าสูบบุหรี่หนักขึ้น และบางครั้งก็ชวนคุณแม่ทะเลาะ คำพูดที่เคยไพเราะในตอนกลางวันกลับกลายเป็นคำพูดไม่ดี บางครั้งก็หยาบคาย คุณแม่ตอนแรกก็ทน แต่เมื่อโดนกระทบมากเข้าก็โต้ตอบ ทำให้เกิดสงครามภายในครอบครัว ผู้ส่งเคสซึ่งยังเด็กในตอนนั้นรู้สึกกลัวมาก ไม่เคยคิดว่าคุณพ่อจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนั้น และจะเจ้าโทสะตามปริมาณเหล้าบุหรี่ที่บริโภคเข้าไป ผู้ส่งเคสพยายามทุกทางที่จะให้คุณพ่อเลิกเหล้า แต่คุณพ่อดื่มปริมาณมากจนขาดไม่ได้ ดื่มทุกวัน วันละครึ่งขวดถึงหนึ่งขวด แรกๆ ร่างกายแข็งแรงผิวพรรณผ่องใส แต่ภายหลังตัวคล้ำลงมาก เดินก็ไม่ค่อยไหว จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อเดือนกรกฎาคม 2546 ด้วยอายุ 56 ปี คุณแม่เล่าว่าในเย็นวันก่อนเสียชีวิต คุณพ่อออกไปดื่มเหล้ากับเพื่อนบ้าน กลับมาบ้านมีอาการถ่ายเป็นเลือด และจีนเป็นเลือด ในช่วงใกล้ ตี 4 ของวันที่ 9 กรกฎาคม คุณแม่ได้ยินเสียงคุณพ่อลงบันได และได้ยินเสียงหายใจเร็วแรงตอนขึ้นบันได จนได้ยินเสียงหายใจครั้งสุดท้ายดังมาก แล้วคุณพ่อก็ล้มกองกับพื้น สิ้นชีวิตภายในบ้านนั่นเอง

ผู้ส่งเคสพยายามบอกคุณพ่อตลอด 7 วันหลังเสียชีวิตให้มาหา และจะอุทิศบุญให้ อธิษฐานจิตขอให้คุณพ่อเข้าฝันเพื่อเห็นหน้าครั้งสุดท้าย และในวันที่ 16 กรกฎาคม 2546 ซึ่งเป็นวันฌาปนกิจ ศพคุณพ่อ ผู้ส่งเคสได้ฝันเห็นคุณพ่อเดินมาที่ห้องนอน สวมชุดเดียวกับวันที่เสียชีวิต ได้จับมือท่านไว้ แต่คุณพ่อหันหลังกลับ เมื่อใกล้พ้นประตูก็มีแสงสว่างวาบแล้วตื่นขึ้นมา เวลาในฝันเป็น ตี 4 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่คุณพ่อเสียชีวิต และเป็นวันที่ครบ 7 วันพอดี

ผู้ส่งเคสได้ตั้งคำถามถึงวิบากกรรมที่ทำให้คุณพ่อรักเพศสมณะแต่กลับลาสิกขาและแพ้ภัยสุรา ถามถึงภพภูมิปัจจุบันของคุณพ่อ ว่าบุญที่ท่านทำและบุญที่ลูกอุทิศให้ช่วยให้ขึ้นสวรรค์ได้หรือไม่ การฝันเห็นคุณพ่อเป็นเพราะคำอธิษฐานหรือไม่ คุณพ่อทำอะไรบ้างใน 7 วันหลังเสียชีวิต ได้รับบุญที่ลูกและครอบครัวอุทิศให้หรือไม่ การทำบุญ 7 วัน 50 วัน 100 วัน ตามประเพณี ผู้ตายได้รับบุญต่างกันหรือไม่ และควรทำอย่างไรใน 7 วันแรกเพื่อให้คุณพ่อได้รับบุญมากที่สุด ยังถามถึงกรรมของคนในครอบครัวทั้ง 4 คน (พ่อ แม่ พี่ชาย ตัวเอง) ที่ได้มาเกิดร่วมกันแต่นิสัยต่างกันมาก เหตุใดผู้ส่งเคสเป็นคนเดียวที่ชอบศึกษาพุทธศาสนาตั้งแต่เด็กเหมือนคุณพ่อทั้งที่ท่านไม่เคยสอน และเหตุใดผู้ส่งเคสจึงสบายที่สุดและมีโอกาสสร้างบารมีมากที่สุด ในขณะที่คนอื่นทำงานหนัก

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเริ่มต้นชีวิตด้วยศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้าตั้งแต่เยาว์วัย ที่เชียงราย ท่านชอบเข้าวัดและศึกษาธรรมะตั้งแต่เช้ามืด ความตั้งใจนี้ทำให้ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 12 ปี และศึกษาธรรมะจนได้อุปสมบทต่อ ท่านศึกษาพระปริยัติธรรมจนจบประโยค 2 ที่วัดอภัยทายารามในกรุงเทพฯ แสดงให้เห็นถึงความเพียรพยายามในการศึกษาพระธรรมวินัย แต่เส้นทางในเพศบรรพชิตของท่านไม่ได้ยืนยาวนัก เมื่อท่านสอบประโยค 3 ไม่ผ่าน ก็ตัดสินใจลาสิกขาเมื่ออายุ 26 ปี คุณครูไม่ใหญ่เน้นย้ำว่าการลาสิกขาเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างเด็ดขาด

หลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ คุณพ่อได้สร้างครอบครัว มีภรรยาและลูกสองคน ชีวิตดำเนินไปตามวิถีฆราวาส แต่แล้วเมื่ออายุราว 30 ปี ท่านได้เดินทางไปทำงานในต่างประเทศแถบตะวันออกกลาง ซึ่งสภาพแวดล้อมของผู้คน โดยเฉพาะกลุ่มคนงานก่อสร้าง ได้ชักนำให้ท่านเข้าไปพัวพันกับอบายมุข คุณพ่อเริ่มดื่มเหล้าและสูบบุหรี่อย่างหนักตั้งแต่นั้นมา การดื่มกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ถึงขั้นทำสุราขายให้เพื่อนร่วมงานด้วย

เมื่อกลับมาใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ คุณพ่อได้สร้างฐานะร่วมกับคุณแม่ เปิดร้านอาหารและต่อมาเปลี่ยนเป็นร้านขายน้ำแข็ง ในเวลากลางวัน ท่านยังคงเป็นคนที่ดูดี มีวาจาสุภาพ ขยันขันแข็ง และเป็นที่รักของผู้คนทั่วไป แต่เมื่อตกกลางคืน พฤติกรรมของท่านกลับพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง ท่านดื่มเหล้าและสูบบุหรี่อย่างหนัก และเมื่อครอบครัวประสบปัญหาเศรษฐกิจ มีหนี้สินเพิ่มขึ้น ความเครียดก็ยิ่งถาโถมเข้ามา ท่านยิ่งดื่มเหล้าสูบบุหรี่มากขึ้นตามไปด้วย ความมึนเมาจากสุราทำให้ท่านเปลี่ยนไป จากคนพูดจาไพเราะในตอนกลางวัน กลายเป็นคนพูดจาไม่ดี บางครั้งถึงขั้นหยาบคาย การทะเลาะเบาะแว้งภายในครอบครัวเกิดขึ้นบ่อยครั้ง สร้างความหวาดกลัวให้กับผู้ส่งเคสซึ่งยังเด็ก ผู้ส่งเคสไม่เคยคาดคิดว่าคุณพ่อจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนั้น และความเจ้าโทสะของท่านก็เพิ่มขึ้นตามปริมาณเหล้าบุหรี่ที่บริโภคเข้าไป

ผู้ส่งเคสพยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้คุณพ่อเลิกเหล้า แต่ไม่สำเร็จ ร่างกายของคุณพ่อที่เคยแข็งแรงก็เริ่มทรุดโทรมลงเรื่อยๆ จากผิวพรรณผ่องใส กลายเป็นตัวคล้ำ เดินไม่ค่อยไหว จนกระทั่งท่านเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลันที่บ้านในเดือนกรกฎาคม 2546 ขณะอายุ 56 ปี การเสียชีวิตอย่างกะทันหันนี้ ทำให้จิตของคุณพ่อไม่หมองไม่ใส คตินิมิตไม่ชัดเจน ท่านจึงวนเวียนอยู่ในบ้านเป็นเวลา 7 วัน

ผู้ส่งเคสได้พยายามสื่อสารกับคุณพ่อหลังความตาย อธิษฐานจิตขอให้ท่านเข้าฝันเพื่อจะได้เห็นหน้าท่านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนงานฌาปนกิจ และในวันที่ 7 หลังการเสียชีวิต ซึ่งตรงกับวันฌาปนกิจ ผู้ส่งเคสก็ได้ฝันเห็นคุณพ่อ คุณพ่อมาหาในห้องนอน สวมชุดเดียวกับวันที่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้จับมือท่านไว้ ก่อนที่คุณพ่อจะหันหลังเดินจากไปและมีแสงสว่างวาบขึ้น ผู้ส่งเคส ตื่นขึ้นมาพบว่าเป็นเวลา ตี 4 ซึ่งตรงกับเวลาที่คุณพ่อเสียชีวิตพอดี

จากเหตุการณ์เหล่านี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับชีวิตของคุณพ่อทั้งในเพศสมณะและฆราวาส เหตุที่ต้องประสบปัญหาจากสุรา วิบากกรรม การไปเกิดในภพภูมิใด การได้รับบุญที่อุทิศไปให้ รวมถึงความสำคัญของการทำบุญตามประเพณี และวิบากกรรมที่ทำให้คนในครอบครัวเกิดมาร่วมกันแต่นิสัยแตกต่างกันมาก