การาปณิยํ

ว.,นปุ. (สตสหสฺสํ) อ. แสนแห่งทรัพย์ เป็นที่ตั้งแห่งการยังบุคคลให้กระทำ ลง อีย ปัจจัย ในฐานตัทธิต วิ.ว่า การาปณสฺส ฐานํ = การาปณิยํ, การาปณียํ (สตสหสฺสํ) อ. แสนแห่ง ทรัพย์ เป็นที่ตั้งแห่งการยังบุคคลให้กระทำ ชื่อว่า การาปณิยํ (การาปณียํ)ๆ เป็นที่ตั้งแห่งการยัง บุคคลให้กระทำ คำว่า การาปณ มาจาก กร ธาตุ ในความทำ + ณาเป ปัจจัยในเหตุกัตตุวาจก + ยุ ปัจจัย ด้วยอำนาจ ณาเป ปัจจัย ทีฆะ อ ต้นธาตุ เป็น อา ลบ ณ เหลือไว้แต่ อาเป แปลง ยุ เป็น อณ เป็น การาเป + อณ ลบสระหน้า คือ เอ ที่ เป ได้รูป เป็น การาปณ แปลว่า การยัง…ให้กระทำ เป็น ภาวรูป ภาวสาธนะ วิ.ว่า การาปณํ = การาปณํ