ปุญฺญเปกฺข

ว. ผู้เพ่งซึ่งบุญ ปุ. แจกเหมือน ปุริส เช่น ป.เอก. ปุญฺญเปกฺโข (ปุคฺคลโล) อ. บุคคล ผู้เพ่งซึ่งบุญ [ธ. ๔: สารีปุตฺต- หน้า ๑๑๒] เป็นทุติยาตัปปุริสสมาส วิ.ว่า ปุญฺญํ อุเปกฺโข = ปุญฺญเปกฺโข (ปุคฺคโล) คำว่า ปุญฺญเปกฺโข ตัดเป็น ปุญฺญ - อุเปกฺโข สระหน้า และสระหลัง มีรูปไม่เสมอกัน (ไม่เหมือนกัน) ลบสระหลัง คือ อุ ที่ อุเปกฺโข ไม่ต้องทีฆะสระหน้า คือ อ ที่ ปุญฺญ ต่อเป็น ปุญฺญเปกฺโข