ปโลเภตุํ

ประเล้าประโลมแล้ว, ล่อแล้ว

(มยํ อ. เรา ท.) จักประเล้าประโลม

ย่อมเพียงพอ

อันประเล้าประโลมอยู่

จงเพียงพอ

ร้องไห้ทั่วแล้ว

เพียงพอ, อันเพียงพอ

กันแสงแล้ว, ร้องไห้ทั่วแล้ว

กำหนดแห่งภิกษุผู้เพียงพอ

จงประกอบ