ภาว

น.,ปุ. ความยกย่อง แจกเหมือน ปุริส เช่น ทุ.เอก. ภาวํ ซึ่งความยกย่อง [ธ. ๓: สุธมฺมตฺเถรวตฺถุหน้า ๑๖๖] คำว่า ภาว มาจาก ภู ธาตุ ในความมี, ความเป็น + ณ ปัจจัย พฤทธิ อู ที่ ภู ธาตุ เป็น โอ แปลง โอ เป็น อว เป็น ภว ด้วยอำนาจ ณ ปัจจัย ทีฆะ อ ต้นธาตุเป็น อา ลบ ณ ได้รูปเป็น ภาว แปลว่า ความมี, ความเป็น, ความยกย่อง วิ.ว่า สมฺภาวนํ = ภาโว (สมฺภาโว) [บทว่า ภาวํ อรรถกถาแก้เป็น สมฺภาวนํ]