ภิจฺฉติ

อรรถว่าแตกไป

ซึ่งภิกษา

(ธรรมชาติ) อันมีความแตกเป็นธรรมดา

ดูก่อนภิกษุ ท.

แตกอยู่

ภิกษุ

แตกอยู่

ด้วยร้อยแห่งภิกษุ

(เช่น นาวา อ. เรือ) หักแล้ว, แตกแล้ว, แยกแล้ว; เป็นกิริยาของเรือ แปลว่า อับปางแล้ว

ท่ามกลางแห่งพันแห่งภิกษุ