สขิลสมฺภาส

ว. ผู้กล่าวซึ่งคำอันไพเราะ ปุ. แจกเหมือน ปุริส เช่น ทุ.เอก. สขิลสมฺภาสํ (นรํ) ซึ่งนระ ผู้กล่าวซึ่งคำอันไพเราะ มาจาก สขิล + สํ บทหน้า + ภาส ธาตุ ในความกล่าว + อ ปัจจัย แปลงนิคคหิตเป็น มฺ เพราะ ภ อยู่หลัง ได้รูปเป็น สขิลสมฺภาส แปลว่า ผู้กล่าวซึ่งคำอันไพเราะ เป็นกัตตรูป กัตตุสาธนะ วิ.ว่า สขิลํ สมฺภาสตีติ สขิลสมฺภาโส (นโร)