สุนข

ในกาลแห่ง…เป็นสุนัข

รสแห่งโภชนะอันหมดจด; รสแห่งสุธาโภชน์

(ลุทฺทโก) นายพรานผู้อันสุนัขแวดล้อมแล้ว

ซึ่งปราสาทใหม่ อันฉาบทาด้วยปูนขาวและดินเหนียว

นายพรานผู้เลี้ยงซึ่งสุนัข

(โปกฺขรณิโย) ซึ่งสระโบกขรณีทั้งหลาย อันมีการบริกรรมด้วยปูนขาวอันนายช่างกระทำแล้ว

อันสัตว์ มีสุนัขเป็นต้น

เช่นกับด้วยเทวสภาชื่อ ว่าสุธรรมา

นางสุนัข

นางสุธรรมา