เปสุเณยฺยปฺปหายี

ว.,ปุ. ผู้ละซึ่งคำอันเป็นที่ตั้งแห่งความส่อเสียดโดยปกติ แจกเหมือน เสฏฺฐี เช่น ทุ.เอก. เปสุเณยฺยปฺปหายินํ (นรํ) ซึ่งนระ ผู้ละซึ่งคำอันเป็นที่ตั้งแห่งความส่อเสียดโดยปกติ [ธ. ๒: สกฺกวตฺถุ หน้า ๙๗] มาจาก เปสุเณยฺย + ป บทหน้า + หา ธาตุ ในความละ, ความสละ + ณี ปัจจัย ซ้อน ปฺ หน้า ป ธาตุมี อา เป็นที่สุด แปลง อา เป็น อาย ลบ ณ เหลือไว้แต่ อี ได้รูปเป็น เปสุเณยฺยปฺปหายี แปลว่า ผู้ละซึ่งคำ อันเป็นที่ตั้งแห่งความส่อเสียดโดยปกติ เป็นกัตตุรูป กัตตุสาธนะ ลงในอรรถแห่งตัสสีละ วิ.ว่า เปสุเณยฺยํ (วจนํ) ปชหติ สีเลนาติ เปสุเณยฺยปฺปหายี (นโร)