โปส

ว. อันบุคคลพึงพอกเลี้ยง ปุ. แจกเหมือน ปุริส เช่น จ.เอก. โปสสฺส (สตฺตสฺส) แก่สัตว์ ตัวอันบุคคลพึงพอกเลี้ยง [ธ. ๑: เทวทตฺตวตฺถุ หน้า ๑๓๘] คำว่า โปส มาจาก ปุส ธาตุ ในความพอกเลี้ยง + ณ ปัจจัย ด้วยอำนาจ ณ ปัจจัย พฤทธิ อุ ต้นธาตุเป็น โอ ลบ ณ ได้รูปเป็น โปส แปลว่า อันบุคคลพึงพอกเลี้ยง เป็นกัมมรูป กัมมสาธนะ วิ.ว่า โปสิตพฺโพติ โปโส (สตฺโต) สัตว์ใด อันบุคคล พึงพอกเลี้ยง เหตุนั้น สัตว์นั้น ชื่อว่า โปโสๆ อันบุคคลพึงพอกเลี้ยง