ราชองครักษ์ชาตินักรบ ตอนที่ 11

เรียบเรียงจากรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ทาง DMC

 

ราชองครักษ์ชาตินักรบ
ตอนที่ 11

ต่อจากตอนที่แล้ว

 

คำถาม

 

2.พุทธันดรที่ผ่านมา กระผมสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร บุพกรรมใดที่ทำให้ได้มาเทศน์สอนให้คนเข้าใจวัดและการสร้างบารมีของหมู่คณะครับ

 

กราบคารวะพระเดชพระคุณหลวงพ่อด้วยความเคารพอย่างสูง

 

ฝันในฝัน

หลับตาฝันเป็นตุเป็นตะ ตื่นขึ้นมาหาว 1 ที

แล้วก็นำมาเล่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรากันนะจ๊ะ

 

เมื่อลูกได้เข้าไปถึงสถานที่ที่เกิดภัยพิบัติ ภาพที่ลูกเห็นอยู่ต่อหน้าดูน่าสลดใจยิ่งนัก เพราะว่าซากโคลนที่ฉับพลันถล่มลงมาทับใส่บ้านเรือนของชาวบ้านในเวลากลางคืน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ชาวบ้านกำลังนอนหลับพักผ่อนเพื่อให้หายเหนื่อยล้าจากการทำงานในไร่นามาทั้งวัน เป็นผลให้ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ทันจะรู้ตัวและต่างก็หนีไม่ทัน จึงโดนโคลนถล่มทับไปพร้อมๆกับบ้านของตัวเอง

• ดูแล้วทุกคนต่างก็คิดว่า ไม่น่าจะมีใครรอดชีวิต แต่ตัวลูกกลับเชื่อว่าจะต้องมีคนรอดชีวิต แต่ยังติดอยู่ใต้ซากบ้านที่พังลงมา พร้อมๆกับเศษของต้นไม้ที่กองทับถมกันอยู่
• ลูกและลูกน้องของลูกจึงได้กระจายกันออกไป เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิตที่ติดอยู่ใต้ซากบ้านและกองเศษต้นไม้ที่ทับถมกันอยู่ ทุกคนต่างก็ทำงานกันอย่างเต็มที่ เพราะรู้ว่าตอนนี้ต้องทำงานแข่งกับเวลา ตัวลูกก็ลงมือเองและยังเป็นผู้นำให้กับลูกน้องด้วยตนเองอีกด้วย เพราะรู้ว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็จะยิ่งหาตัวผู้รอดชีวิตได้ยากขึ้นทุกที

• ทั้งต้นไม้ทั้งซากของบ้าน แม้ว่าจะมีขนาดใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อทีมงานสักเท่าใด เพราะว่าในตอนนี้ทุกๆคนล้วนเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันแล้ว เรียกได้ว่าแม้ต่างวัยแต่หัวใจเดียวกัน ในการที่จะช่วยเหลือชาวบ้านที่โดนภัยพิบัติ
• ลูกน้องที่เคยมองลูกว่า เป็นพวกคุณชาย เมื่อเห็นลูกลุยอย่างเคียงบ่าเคียงไหล่กับทุกคน ทั้งทำด้วยตัวเองและช่วยเหลือสมาชิกในทีม และลูกก็ทำได้ทุกอย่างไม่ว่าจะเอาขวานมาจามท่อนไม้ เอาเลื่อยมาหั่นไม้ เอาไม้คานไปงัดซากต้นไม้ที่หักทับซากบ้านอยู่ ทำให้ลูกน้องของลูกต้องเข้ามาช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่เต็มกำลังกันทุกคน

• แม้ว่าฝนจะตกกระหน่ำลงมาอย่างหักโหม ซ้ำเติมชีวิตทุกชีวิตอย่างไม่ขาดสาย แต่ลูกกลับมีกำลังใจและปลุกใจทุกคนว่า “มหาสมุทรที่ราบเรียบไม่เคยสร้างนักเดินเรือที่เก่งฉกาจได้ ฉันใด ภารกิจที่ทุกคนกำลังทำอยู่ในขณะนี้ แม้จะยากลำบากแต่ก็เป็นภารกิจที่จะหล่อหลอมให้พวกเราทุกคน เป็นวีรบุรุษในดวงใจของทุกๆคน ฉันนั้น”
• เมื่อเวลาผ่านไปลูกและลูกน้องก็ได้ช่วยชีวิตชาวบ้านที่ติดอยู่ใต้ซากโคลน และซากปรักหักพักได้อีกหลายสิบคน ซึ่งแต่ละคนที่รอดมาก็มีอาการปางตาย แขนหักขาหัก ที่เสียชีวิตก็มีหลายศพ เป็นเด็กบ้าง ผู้ใหญ่บ้าง ตัวลูกและลูกน้องก็ได้ลำเลียงศพไปอีกที่หนึ่ง
• ซึ่งในแต่ละครั้งแต่ละทีที่ลงมือขุดรื้อซากปรักหักพัง พวกลูกก็จะคอยเงี่ยหูฟังตลอด เผื่อว่าจะได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือจากใครสักคนที่ติดอยู่ข้างล่างบ้าง แต่เมื่อขุดไปพบศพ ทุกคนก็ได้แต่สลดใจที่ช่วยเขาไม่ทัน แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรทุกคนก็ไม่ยอมแพ้ เพราะทุกวินาที คือ เสี้ยวนาทีแห่งชีวิต และทุกคนก็ช่วยกันลงมืออย่างเร่งด่วน ทั้งขุดทั้งรื้อซากของทุกสิ่งทุกอย่างต่อไปจนกว่าจะเจอผู้ที่รอดชีวิต

• เมื่อเจอคนที่ยังไม่ตาย นั่นคือของขวัญและกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่ตัวลูกและลูกน้องของลูกได้รับ ทุกคนจึงทำงานกันอย่างหนัก ต่างเสียสละไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนไม่ยอมพักกันเลย
• ตัวลูกเองก็ทำงานขุดรื้อทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมหยุดพักเลย จนลูกน้องของลูกต้องมาขอร้องให้ลูกพักทานข้าวทานน้ำบ้าง ซึ่งในตอนแรกลูกก็ปฏิเสธ เพราะในใจมีแต่เรื่องที่อยากจะช่วยชีวิตผู้คนเพียงอย่างเดียว เมื่อลูกน้องของลูกเห็นเช่นนั้น ก็ได้เข้ามาบอกกับตัวลูกว่า “นายกอง...พักเถอะครับ”

• ในเวลาที่ลำบากด้วยกันนี้เอง ลูกน้องของลูกจึงได้เห็นถึงความทุ่มเทที่ลูกมีให้กับพวกชาวบ้าน ทุกคนจึงรู้สึกตื้นตันประทับใจและเป็นห่วงลูกมาก อีกทั้งพวกเขาก็ได้พักกันมาบ้างแล้ว จึงได้มาขอร้องให้ลูกไปพักบ้าง
• ตัวลูกเองก็เหนื่อยเต็มทีและใกล้จะหมดแรงแล้วเหมือนกัน จึงยอมไปพักตามคำขอร้องของลูกน้อง แต่อย่างไรก็ตามก็ยังกำชับกับลูกน้องทุกคนว่า “ทุกคนอย่าได้ถอดใจ ให้ช่วยกันให้ถึงที่สุด ทำให้เหมือนกับพวกเขาเป็นญาติอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเรา ต้องยังมีผู้รอดชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งที่รอพวกเราไปช่วยอยู่”
• ครั้นบอกเสร็จเรียบร้อย ลูกก็พักหลับไปแบบแทบจะหมดสติ ชนิดที่เรียกว่า หัวถึงหมอน นอนเหมือนตาย
• แล้ววันเวลาก็ล่วงผ่านไปหลายวัน ลูกและทีมงานของลูกก็ได้ช่วยผู้รอดชีวิตมาได้เพิ่มอีกหลายสิบชีวิต ซึ่งก็ทำให้ทุกคนมีกำลังใจที่ดีขึ้นมาก แต่จำนวนผู้เสียชีวิตก็ไม่ได้น้อยเลย แต่อย่างไรก็ตามทุกคนก็ยังสู้...สู้จนสุดชีวิต โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ต่างช่วยกันพยายามแกะรอยคอยฟังเสียง และซอกแซกขุดค้นหาไปทุกๆจุดทุกๆที่ เพื่อค้นหาผู้ที่ยังรอดชีวิตอยู่ ทุกคนช่วยเหลือกันอย่างเคียงบ่าเคียงไหล่

• เวลาค่อยๆผ่านไปจากวันเป็นคืนจากคืนเป็นวัน ตัวลูกและทีมงานทุกคนก็สามารถช่วยผู้รอดชีวิตได้เพิ่มขึ้นอีกหลายคน ในขณะที่ทุกอย่างเริ่มไปได้สวย แต่เสบียงอาหารและหยูกยาที่ลูกเตรียมมากลับเริ่มร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ ตัวลูกก็รอคอยความช่วยเหลือหลักจากทางข้าหลวง ซึ่งก็ยังเดินทางมาไม่ถึง เพราะการเดินทางในฤดูฝนที่มีฝนตกหนักทุกวันค่อนข้างยากลำบาก

• การทำงานของลูกก็เริ่มติดขัดเล็กน้อยถึงปานกลาง อย่างมากมาย ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บก็ได้รับเพียงการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเท่านั้น ในตอนนี้อาหารและยาเป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญมาก จึงต้องมีการปันส่วนกัน ในขณะเดียวกันฝนก็ยังตกอยู่อย่างไม่ขาดสาย สถานการณ์ต่างๆก็เริ่มดูจะเลวร้ายมากขึ้น

โปรดติดตามตอนต่อไป....

 

รับชมไฟล์วีดีโอ ราชองครักษ์ชาตินักรบ ตอนที่ 11