การอุทิศชีวิตทำงานสืบอายุพระพุทธศาสนาของวัดพระธรรมกาย เกิดขึ้นจากความเลื่อมใสศรัทธาในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ทรงมีน้ำพระทัยยิ่งใหญ่ ทรงช่วยสัตว์โลกให้พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ข้ามสู่ฝั่งพระนิพพาน โดยไม่ทรงเห็นแก่ความเหนื่อยยากลำบากใด ๆ แม้แต่นิดเดียว
ในสมัยพุทธกาลยังไม่มีพระไตรปิฎก พระพุทธเจ้าทรงสอนธรรมะทีละเรื่องและทยอยบัญญัติพระวินัยทีละสิกขาบทเมื่อมีเหตุเกิดขึ้น ในยุคนั้นไม่มีวิทยุ ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีอินเตอร์เน็ต ไม่มีการพิมพ์หนังสือ แล้วคณะสงฆ์ซึ่งกระจายตัวอยู่ตามท้องถิ่นต่างๆ อย่างกว้างขวางทั่วอินเดีย จะรู้ได้อย่างไรว่าขณะนี้พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติพระวินัยขึ้นใหม่อีกกี่สิกขาบทแล้ว และถ้าไม่รู้ ถือพระวินัยไม่เท่ากันสวดปาฏิโมกข์ก็มีสิกขาบทไม่เท่ากัน คณะสงฆ์ก็ย่อมขาดเอกภาพ
วิธีการสร้างวัดพระธรรมกายและการบอกบุญในการสร้างวัด ทุนในการดำเนินงานในระยะเริ่มแรกมีเท่าไร ได้โดยศรัทธาจากการแสดงธรรมอย่างไร
เมื่อวันอาทิตย์ที่ 17 กรกฎาคม พุทธศักราช 2554 พุทธศาสนิกชนทั้งชาวไทยและชาวจีนเมืองควินซี เมืองบอสตันและเขตนิวอิงแลนด์ เดินทางมาร่วมงานบุญพิธีเข้าพรรษากว่า 100 ท่าน
คนที่มีจิตศรัทธาสร้างวัดและร่วมบุญสร้างวัดวาอารามต่างๆ จะได้อานิสงส์อย่างไร
ก่อนจะสรุปว่า “การสร้างวัดใหญ่” ผิดหรือถูก ก็อยากให้ลองเปิดพระไตรปิฎกศึกษาประวัติการสร้างที่ประทับของพระบรมศาสดาและการสร้างวัดในสมัยพุทธกาลกันเลยดีกว่า จะได้กระจ่างชัดว่า..วัดพระธรรมกายสร้างใหญ่ผิดหรือไม่ ?
เมื่อทุกคนมีความพร้อมทั้งกายใจ การสร้างวัดพระธรรมกายจึงเริ่มขึ้น เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 ซึ่งตรงกับวันมาฆบูชา
ท่านมหาเสนาบดีค่อยๆ ปลดภาระและเคลียร์ภารกิจงานประจำของท่านไปด้วย เพื่อที่ตัวท่านจะได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการสร้างวัดใหม่ได้อย่างเต็มที่
การสร้างวัดหรือส่วนประกอบของวัด เพื่อถวายพระสงฆ์ที่มาจากถิ่นฐานต่างๆให้เป็นที่พำนักอาศัยที่ปฏิบัติธรรม ที่ประกอบกุศลกิจ อันเป็นประโยชน์ต่อผู้ทรงศีล ทรงคุณธรรม
พุทธศาสนิกชนชาวสิงคโปร์ และไทย ร่วมพิธีถวายสังฆทานพระสงฆ์จาก 5 ทวีปทั่วโลก เนื่องในการฉลองเปิดวัดพระธรรมกายสิงคโปร์แห่งใหม่
