คำอธิษฐานจิตผ้าไตรจักรพรรดิมหาสมบัติในปี เพื่อสร้างบารมีและความเจริญในชีวิตและธุรกิจ โดยมีการถวายผ้าไตรแด่พระภิกษุสงฆ์ในวันทอดกฐินสามัคคี.
หลวงพ่อคะ ก่อนลูกจะมีวาสนามาเข้าวัดพระธรรมกาย ลูกมีชีวิตที่ยากจนข้นแค้นไม่มีเงินใช้ จนต้องเก็บผักจับปลา หากบหาเขียดตามท้องนามากินเพื่อประทังชีวิต หนำซ้ำพ่อแม่ก็สามารถส่งลูกเรียนได้แค่ป.6เท่านั้น พอจบมาก็ต้องมาตรากตรำทำนา จนลูกคิดหนีจากความจนไปให้พ้นๆ โดยการแต่งงาน แล้วเปลี่ยนอาชีพมาเก็บของป่าขาย
วันนี้สำนักข่าวบุญสว่างจะพาทุกท่านขึ้นสู่ยอดดอย ณ วัดบ้านแม่แสนสุข หมู่บ้านแม่ระอานอก อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ ซึ่งในพรรษาที่ผ่านมาหมู่บ้านนี้ได้สร้างประวัติศาสตร์โลก ด้วยการโกนหัวออกบวชกันทั้งหมู่บ้าน...
สภาพลูกในตอนนั้นก็จัดอยู่ในกลุ่มคนมีฐานะนะคะ แต่ฐานะที่ว่า ก็คือ ฐานะยากจน เพราะที่บ้านขายอาหารตามสั่ง มีรายได้ในระดับชักหน้าไม่ถึงหลัง จนไม่มีเงินเก็บกันเลย ด้วยเหตุนี้เอง พอลูกเรียนจบจึงต้องตะลอนๆไปสมัครเป็นสาวโรงงาน ในตำแหน่งฝ่ายบุคคล ซึ่งยอมรับว่างานหนักมากจนไม่มีเวลามาวัดเลยค่ะ และถ้าจะขอลามาวัด ก็ต้องโดนเม้าท์จากเพื่อนร่วมงานและโดนหัวหน้าว่าอีก
ในอดีตผมไม่ชอบวัด เพราะดูแต่สื่อสีดำที่ยิ่งดูยิ่งช้ำระกำใจ อีกทั้งสื่อนี้..ก็ให้ข้อมูลลบเกี่ยวกับวัดมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้พอ คุณนุ้ย มาชวนเข้าวัด ผมจึงยอมไปวัดแบบไม่เต็มใจ แถมเมาเหล้าเข้าวัดหลายครั้ง แต่พอมาวัดบ่อยเข้า ก็เลยเข้าใจธรรมะ เข้าใจบุญ และเห็นด้วยตัวเองว่าวัดไม่เหมือนข่าวที่เขาว่าไว้เลย
หลวงพ่อคะ...ลูกเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นประธานกองกฐินให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิตค่ะ เพราะลูกรู้สึกว่า..บุญนี้เป็นบุญใหญ่ที่พิเศษมาก พิเศษถึงขั้นที่จะบันดาลความสำเร็จแบบพิเศษๆ เข้ามาสู่ชีวิตเราได้แบบเหลือเชื่อ ดังที่ลูกประสบในปี 2555 ทั้งๆ ที่ปีนั้น..เป็นปีที่เศรษฐกิจแย่
หลวงพ่อคะ..ลูกเข้าวัดพระธรรมกายมานานถึง 10 ปีแล้วค่ะ เข้ามาตั้งแต่ปี 2546 ขึ้นพนาวัฒน์ปฏิบัติธรรมก็ 20 กว่าครั้งแล้วค่ะ อีกทั้งยังทำบุญทุกบุญมาตลอด บางงานก็ทำระดับ S บางงานก็ทำระดับ M แต่พอทำแล้วลูกก็รู้สึกเฉยๆ ค่ะ ทั้งๆ ที่ลูกเองก็อยากปลื้มเหมือนคนอื่นเขานะคะ แต่ทำไมลูกกลับรู้สึกเฉยๆ ก็ไม่ทราบ
หลวงพ่อครับ..กว่าผมจะมาเป็นเจ้าของกิจการไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ เพราะการทำธุรกิจนี่ มีแต่เรื่องปวดหัว หนำซ้ำถ้าไม่มีบุญ “ก็จะต้องเจอ 3 จอ” ครับ คือ ยิ่งทำก็ยิ่งจน ต่อมาก็เจ๊ง และสุดท้ายก็ต้องมานั่งจ๋อย ซึ่งผมก็เกือบไปแล้วครับ
ย้อนไปในวาระครบรอบ 90 ปี คุณยายอาจารย์ (ปี พ.ศ. 2541) ตั้งแต่สมัยสภาหลังคาจาก ลูกมีโอกาสได้ทำบุญกฐินด้วยเงินจำนวนหนึ่งค่ะ ตอนนั้นลูกปลื้มมาก ปลื้มแบบใจมันขยายสุดๆ แล้วก็นึกอยากเป็นประธานกฐินขึ้นมาอย่างจับใจเพราะอยากส่งบุญไปให้พ่อที่เสียไปแล้ว ลูกเลยนึกปวารณาในใจกับคุณยายอาจารย์ว่า “นงเยาว์..จะทำกฐินล้านบาท จะเป็นประธานกฐินให้ได้”
บางคนบอกว่า.. "ขอให้มีเงินเถิด จะทอดกฐินเมื่อไรก็ทอดได้" อีกทั้งยังบอกต่อว่า.. "เรารวยและมีศรัทธาจะกลัวอะไร ถ้าเราเตรียมปัจจัยและผ้าไตรไว้ให้มาก ๆ อย่างไรที่วัดเขาก็ต้องรับเราเป็นประธานกองกฐินอยู่ดี" แต่เชื่อไหม?...ความคิดเช่นนี้ถือเป็นความเข้าใจที่ผิดมาก!!!
