“รัฐดูไบ” แม้ จะไม่ใช่เมืองหลวง แต่ก็เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจการค้าและเมืองท่าที่สำคัญแห่งหนึ่งของโลก มีพื้นที่รวม 3,885 ตร.กม., ชาวท้องถิ่นมีไม่มากนักเพียง 2.6 ล้านคน โดยร้อยละ 75 เป็นชาวต่างชาติ, ผู้คนส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม นิกายซุนหนี่, ใช้ภาษาอารบิคเป็นภาษาทางราชการ, แต่เนื่องจากมีชาวต่างชาติมาก จึงใช้ภาษาอังกฤษ ฮินดู อุรดูและฟาร์ซีติดต่อสื่อสารด้วย, มีสกุลเงินเรียกว่า “ดีแรห์ม” (1 ดีแหร์ม ประมาณ 10 บาทไทยครับ) ที่นี่อยู่ใต้แสงตะวันอันฉายฉานแบบกึ่งเขตร้อนและแห้งแล้ง อุณหภูมิต่ำสุดเกือบ 10 ํC สูงสุดถึง 48 ํC ส่วนอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 24 ํC ครับ
ครอบครัวหนึ่ง เปิดกิจการร้านทอง ในจังหวัดสิงห์บุรี เคยถูกโจรและขโมยมาปล้นเอาทองไปถึง 2 ครั้ง ครั้งแรก “โจรกุหลาบ” ลูกน้องของโจรชื่อดัง “โจรมเหศวร” ปิดตลาดเพื่อทำการปล้นร้านทองของพวกเขาโดยเฉพาะปล้นเอาทองไปเป็นจำนวนมาก …ครั้งที่ 2 ถูกพวก 18 มงกุฎ ทำทีว่าจะมาซื้อของ พอเผลอ ก็ขโมยทองไป …เพราะเหตุใด ร้านทองของพวกเขาจึงต้องประสบเคราะห์กรรมดังกล่าว เป็นเพราะเหตุบังเอิญ หรือมีที่มาที่ไปอย่างไร …ที่นี่มีคำตอบ
ในช่วงปี พ.ศ. 2541 เป็นปีที่เศรษฐกิจตกต่ำสุดๆ ซึ่งลูกขอยืนยันว่าจริงค่ะ เพราะช่วงนั้นลูกตกงานเสียย่ำแย่นานเป็นปีเลยค่ะ หนำซ้ำไปสมัครงานที่ไหนเขาก็ส่ายหน้าไม่รับ
ปรากฏการณ์ความปลื้มแบบอันลิมิตเต็ด ตลอดเส้นทางการเดินธุดงค์ธรรมชัย สถาปนาเส้นทางมหาปูชนียาจารย์ กำลังก่อตัวแบบนันสต็อป เมื่อผู้มีบุญทุกเพศทุกวัย ทุกทิศทุกทาง ได้หลั่งไหลมาร่วมกันเอาบุญใหญ่
ความคิดถึงพระธุดงค์ชุดแรก ไม่ได้บั่นทอนให้เด็กๆ แก๊งค์มิรูโม่ ทำความดีลดน้อยลงเลย เพราะเมื่อพระชาติชาย พระอาจารย์ที่ดูแลทีมพระธุดงค์ ได้นำละครฟื้นฟูศีลธรรมโลกเรื่อง “ กฐินสัมฤทธิ์น้องแพรว” มาให้เด็กๆ ดู และถามว่า อยากตั้งกองผ้าป่ามั้ยลูก? เด็กๆ รีบพร้อมใจกันตอบเสียงใสทันทีว่า “อยากทำๆ”
