คำอธิษฐานจิตผ้าไตรจักรพรรดิมหาสมบัติในปี เพื่อสร้างบารมีและความเจริญในชีวิตและธุรกิจ โดยมีการถวายผ้าไตรแด่พระภิกษุสงฆ์ในวันทอดกฐินสามัคคี.
หลวงพ่อคะ ก่อนลูกจะมีวาสนามาเข้าวัดพระธรรมกาย ลูกมีชีวิตที่ยากจนข้นแค้นไม่มีเงินใช้ จนต้องเก็บผักจับปลา หากบหาเขียดตามท้องนามากินเพื่อประทังชีวิต หนำซ้ำพ่อแม่ก็สามารถส่งลูกเรียนได้แค่ป.6เท่านั้น พอจบมาก็ต้องมาตรากตรำทำนา จนลูกคิดหนีจากความจนไปให้พ้นๆ โดยการแต่งงาน แล้วเปลี่ยนอาชีพมาเก็บของป่าขาย
หลวงพ่อคะ แต่ก่อนลูกก็มีบ้าน มีรถใช้อยู่ดีๆค่ะ แต่พอมาทำธุรกิจขายตรง ชีวิตก็พลิกเลยค่ะ แต่ไม่ใช่พลิกรุ่งนะคะ แต่เป็นพลิกร่วงค่ะ..หล่นตุ๊บลงมา จนติดหนี้ติดสิน ทั้งบ้านทั้งรถโดนยึดไม่เหลือเลยค่ะ ลูกจึงต้องผันตัวเองมาเป็นแม่ค้าแผงลอยเร่ร่อนขายของตามตลาดนัด
หลวงพ่อคะ ตั้งแต่เด็ก..ชีวิตของลูกไม่มีทางเลือกอะไรเลยค่ะ เหมือนเป็นชีวิตที่ถูกจับโยนเข้าไปสู่ภาวะอันเลวร้ายตลอดเวลา เมื่อคุณแม่ฆ่าตัวตาย ลูกจึงกำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก และคุณพ่อก็เป็นเพียงข้าราชการเงินเดือนน้อย ต้องกู้หนี้ยืมสินมาเป็นค่าใช้จ่าย เพื่อเลี้ยงทุกชีวิตที่เหลืออยู่ บางวันลูกไม่มีเงินค่ารถ หลังเลิกเรียนก็ต้องเดินกลับบ้าน
สภาพลูกในตอนนั้นก็จัดอยู่ในกลุ่มคนมีฐานะนะคะ แต่ฐานะที่ว่า ก็คือ ฐานะยากจน เพราะที่บ้านขายอาหารตามสั่ง มีรายได้ในระดับชักหน้าไม่ถึงหลัง จนไม่มีเงินเก็บกันเลย ด้วยเหตุนี้เอง พอลูกเรียนจบจึงต้องตะลอนๆไปสมัครเป็นสาวโรงงาน ในตำแหน่งฝ่ายบุคคล ซึ่งยอมรับว่างานหนักมากจนไม่มีเวลามาวัดเลยค่ะ และถ้าจะขอลามาวัด ก็ต้องโดนเม้าท์จากเพื่อนร่วมงานและโดนหัวหน้าว่าอีก
ในอดีตผมไม่ชอบวัด เพราะดูแต่สื่อสีดำที่ยิ่งดูยิ่งช้ำระกำใจ อีกทั้งสื่อนี้..ก็ให้ข้อมูลลบเกี่ยวกับวัดมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้พอ คุณนุ้ย มาชวนเข้าวัด ผมจึงยอมไปวัดแบบไม่เต็มใจ แถมเมาเหล้าเข้าวัดหลายครั้ง แต่พอมาวัดบ่อยเข้า ก็เลยเข้าใจธรรมะ เข้าใจบุญ และเห็นด้วยตัวเองว่าวัดไม่เหมือนข่าวที่เขาว่าไว้เลย
หลวงพ่อคะ...ลูกเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็นประธานกองกฐินให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิตค่ะ เพราะลูกรู้สึกว่า..บุญนี้เป็นบุญใหญ่ที่พิเศษมาก พิเศษถึงขั้นที่จะบันดาลความสำเร็จแบบพิเศษๆ เข้ามาสู่ชีวิตเราได้แบบเหลือเชื่อ ดังที่ลูกประสบในปี 2555 ทั้งๆ ที่ปีนั้น..เป็นปีที่เศรษฐกิจแย่
หลวงพ่อคะ..ลูกเข้าวัดพระธรรมกายมานานถึง 10 ปีแล้วค่ะ เข้ามาตั้งแต่ปี 2546 ขึ้นพนาวัฒน์ปฏิบัติธรรมก็ 20 กว่าครั้งแล้วค่ะ อีกทั้งยังทำบุญทุกบุญมาตลอด บางงานก็ทำระดับ S บางงานก็ทำระดับ M แต่พอทำแล้วลูกก็รู้สึกเฉยๆ ค่ะ ทั้งๆ ที่ลูกเองก็อยากปลื้มเหมือนคนอื่นเขานะคะ แต่ทำไมลูกกลับรู้สึกเฉยๆ ก็ไม่ทราบ
หลวงพ่อครับ..กว่าผมจะมาเป็นเจ้าของกิจการไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ เพราะการทำธุรกิจนี่ มีแต่เรื่องปวดหัว หนำซ้ำถ้าไม่มีบุญ “ก็จะต้องเจอ 3 จอ” ครับ คือ ยิ่งทำก็ยิ่งจน ต่อมาก็เจ๊ง และสุดท้ายก็ต้องมานั่งจ๋อย ซึ่งผมก็เกือบไปแล้วครับ
ย้อนไปในวาระครบรอบ 90 ปี คุณยายอาจารย์ (ปี พ.ศ. 2541) ตั้งแต่สมัยสภาหลังคาจาก ลูกมีโอกาสได้ทำบุญกฐินด้วยเงินจำนวนหนึ่งค่ะ ตอนนั้นลูกปลื้มมาก ปลื้มแบบใจมันขยายสุดๆ แล้วก็นึกอยากเป็นประธานกฐินขึ้นมาอย่างจับใจเพราะอยากส่งบุญไปให้พ่อที่เสียไปแล้ว ลูกเลยนึกปวารณาในใจกับคุณยายอาจารย์ว่า “นงเยาว์..จะทำกฐินล้านบาท จะเป็นประธานกฐินให้ได้”
