นอกจากโยมพ่อของลูกจะมีวิบากกรรมปาณาติบาต ที่ตัวท่านได้เคยฆ่าสัตว์เพื่อนำไปขายและนำมาทำเป็นอาหารอยู่เป็นประจำในหลายภพชาติหลายชาติก่อนๆ นู้นแล้ว ตัวท่านก็ยังมีวิบากกรรมตระหนี่และเหนียวหนี้อีกวิบากกรรมหนึ่ง ที่ได้ช่องตามมาส่งผลร่วมกันในภพชาติปัจจุบันนี้ด้วย
วันนี้ผู้สื่อข่าวบุญสว่าง ขอโอกาสนำเรื่องราวอานุภาพคุณยาย ที่ผู้นำบุญพันธุ์ตะวันธรรมแห่งวัดพระธรรมกายโตเกียวได้ประสบด้วยตนเอง มาเล่าสู่กันฟังสัก 2 ท่านนะคะ
ลูก ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.นภาศรี ไวศยะนันท์ (KU 26) เคยเป็นอาจารย์สอนที่ภาควิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เจ้าค่ะ
ลูกเป็นคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในอานุภาพของคุณยายเหลือเกินค่ะ ที่ลูกยืนยันอย่างนี้ เพราะลูกเจออานุภาพท่านอย่างจังกับตัวเอง ก่อนที่จะรู้จักคุณยายซะอีกค่ะ ซึ่งเรื่องมีอยู่ว่า..ก่อนเข้าวัดลูกทำกิจการร้านขายทอง แต่พอทำไปทำมาก็จนเอาๆ จนลูกรู้ซึ้งถึงชีวิต แต่เป็นชีวิตหนี้ค่ะ
วันนี้ลูกมีเรื่องราวเกี่ยวกับคุณยายมาเล่าให้ฟังค่ะ ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นประมาณ พ.ศ.2537 เป็นช่วงที่ลูกตั้งท้องค่ะ ทำให้ลูกและสามีดีใจมากที่เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน แต่พอท้องได้ 2 เดือน ลูกก็มาฝากท้องที่โรงพยาบาล แล้วหมอก็ทำการตรวจเลือด แต่ผลออกมาหมอบอกว่า..
เปรต มีจริงหรือไม่...ประสบการณ์เรื่องเปรตของพระธรรมทายาท รุ่นแสนรูป...มาฟังจากคำบอกเล่าของพระวิรัช เขมสโร
เรื่องราวอานุภาพของวิชชาธรรมกาย เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ผู้แขวนพระของขวัญได้ประสบพบมานั้น ล้วนน่าอัศจรรย์สมดั่งคำเล่าลือว่า แขวนพระของขวัญแล้วคลาดแคล้วจากอันตรายทั้งปวง หรือแม้แต่โจรที่เข้ามาปล้นชิงทรัพย์ยังกลับใจไม่ปล้น
สามเณรน้อยชื่อ โสปากะ แปลว่า "ผู้เกิดในป่าช้า" เพราะท่านเกิดในป่าช้า เรื่องมีอยู่ว่า...สามเณรรอดตายราวปาฏิหาริย์ขณะอยู่ในครรภ์มารดาซึ่งกำลังถูกเผาบนเชิงตะกอนในป่าช้าแห่งหนึ่งเพราะชาวบ้านเข้าใจผิดว่ามารดาตายแล้ว
ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันหมดทั้งสิ้น ชีวิตหลังความตายจะเป็นอย่างไร ตายแล้วจะไปไหน จะมีสิ่งใดเป็นที่พึ่งที่แท้จริง
ตัวลูกอยู่ในวัยสาวแรกรุ่นอายุ ๑๙ ปี บางครั้งก็ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้านบ้าง คุณแม่ของลูกก็มักจะบ่นว่าอยู่เสมอ จนลูกรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ จึงตัดสินใจประชดคุณแม่ ด้วยการเอาปืนมายิงขาตัวเอง บริเวณน่องด้านซ้าย กระสุนโดนบริเวณกลางๆ น่อง
