ลูกขอเสนอเรื่องราวของน้ำเมา ยาเสพติดที่มีโทษดังนี้ค่ะ เรื่องนี้ได้เกิดกับคนในครอบครัวของลูกเอง เรื่องมีอยู่ว่าตาของลูกเป็นคนที่ชอบดื่มเหล้า-เบียร์ สูบบุหรี่มากๆค่ะ ดื่มตั้งแต่เป็นหนุ่ม ตามีชื่อว่าแสวง ตาดื่มเหล้า-เบียร์ สูบบุหรี่ มีครั้งหนึ่งตาเจ็บท้องและปวดมากมีอาการท้องโตบวม ทานข้าวไม่ได้ ผอมลงมากๆ
ตัวอย่าง เช่น ผู้ใหญ่บางท่านที่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ท่านก็จะบอกถึงโทษภัยของมันด้วยค่ะ เมื่อหนูได้คำตอบแล้ว หนูก็จะไปแนะนำผู้ใหญ่ด้วยนะคะว่า “อยากให้ท่านเลิกค่ะ เพราะถ้าท่านมีลูก ท่านก็คงอยากอยู่กับลูกไปนานๆ เพราะฉะนั้นเลิกเถอะค่ะ เพื่อคนที่เรารัก เพราะว่าลูกของทุกท่านก็คงไม่มีใครอยากให้พ่อแม่ยุ่งกับของมึนเมาอยู่แล้ว เพราะอยากให้อยู่กับลูกไปนานๆค่ะ”
ตอนที่ตั้งท้องลูกสาวคนที่สาม ลูกรู้สึกแพ้ท้อง มีอาการอยากดื่มแต่เหล้าเบียร์ และได้ซื้อมาดื่มเรื่อยๆ จนกระทั่งคลอด
“ตื่นเต้นค่ะ พอทราบข่าวจากคุณครูสมศรี ว่าเราถูกโค่นแชมป์ไปแล้ว คุณครูก็ยังถามหนูว่า “สุ หลวงพ่อคุณครูไม่ใหญ่บอกว่าให้เราเตรียมผ้าห่มหนาๆไว้ เป็นไงลูกหนาวไหมลูก แล้วหนูท้อมั๊ยลูก?” คุณครูสมศรีถามคำถามวัดใจเด็กดี V-Star
ผู้สนับสนุนให้น้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ จะทำให้มีวิบากกรรมในปัจจุบันชาตินี้ ในปรโลก และภพชาติต่อๆ ไปอย่างไร
การดื่มน้ำเมานั้น นอกจากได้ชื่อว่าเป็นการล่วงละเมิดศีลข้อ ๕ แล้ว พระพุทธองค์ยังทรงชี้โทษไว้ว่าเป็นอบายมุข คือ ปากทางแห่งความเสื่อม ผู้ดื่มน้ำเมาจะพบกับความหายนะอย่างน้อย ๖ ประการ คือ...
นรกขุมที่ 5 มหาโรรุวมหานรก หมายถึง มหานรกที่เต็มไปด้วยเสียงร้องระงมครวญครางมากมาย นรกขุมนี้อยู่ถัดลงมาจากโรรุวมหานรก มีขนาดใหญ่กว่าโรรุวมหานรก สัตว์นรกในมหานรกขุมนี้ร้องดังกว่าในขุมโรรุวะ เพราะถูกเปลวไฟร้อนแรงไหม้อยู่มิใช่ควันเผาไหม้อยู่ตลอด สำหรับคนที่เป็นพ่อค้า แม่ค้าขายสุรา ยาเสพติด
ทันทีที่พระสาคตะเดินมาบิณฑบาต แต่ละครัวเรือนต่างพากันกล่าวเชื้อเชิญให้ดื่มน้ำสุราชั้นเลิศ พระสาคตะไม่อยากขัดศรัทธา จึงดื่มสุราจากทุกๆ ครัวเรือนที่เขาถวาย เมื่อดื่มมากเข้า ก็เริ่มเมาประคองสติไม่อยู่ เมื่อจะเดินออกนอกเมืองเพื่อกลับวัด ก็เดินโซเซไปมา แล้วล้มกลิ้งเกลือกลงบนพื้นถนน บาตรและอาหารที่บิณฑบาตได้มา กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ขณะนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกจากเมือง
เรื่องมีอยู่ว่า ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีเทวดาองค์หนึ่งได้เห็นจุตินิมิต เหงื่อไหลออกจากรักแร้ ทิพยภูษาอาภรณ์จากที่เคยเปล่งปลั่งสว่างไสว ก็เศร้าหมองลงทันตา มีความรุ่มร้อนขึ้นมาในกาย ท่านรู้ชัดว่า ถึงคราวตนเองจะต้องจุติแล้ว จึงเกิดความเสียดายในทิพยสมบัติที่เคยครอบครอง แต่ก็ไม่รู้ว่า จะทำอย่างไรดี จึงจะได้ครอบครองสมบัติเหล่านี้อีก
