EP.339 พญายมราช

ผู้ส่งเคสเป็นหญิงอายุ 64 ปีในปัจจุบัน อาศัยอยู่กับลูกสาววัยประมาณ 30 ปี เธอพามาวัดพระธรรมกายตั้งแต่ลูกสาวอายุประมาณ 9 ขวบ ในปัจจุบัน เธอได้ยกให้ลูกสาวเป็นลูกของคุณครูไม่ใหญ่ และตัวเองได้มาทำงานรับใช้วัดทางด้านคอมพิวเตอร์กราฟิก

เรื่องราวเริ่มต้นที่คุณยายของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนอำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ในสมัยก่อนสงครามโลก มีวัดในอำเภอนั้นกำลังสร้างโบสถ์แต่ขาดตะปูสำหรับทำหลังคา ทวดเห็นคุณยายเปิดร้านขายของอยู่ในเรือนแพและมีตะปูขาย จึงได้กล่าวจะถวายตะปูเพื่อสร้างโบสถ์ แต่เมื่อทวดมาบอกคุณยาย คุณยายรู้สึกเสียดายและไม่สบายใจ เพราะหากเอาตะปูไปถวายแล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของมาลงทุนอีก คุณยายจึงนอนกลุ้มใจจนหลับไป และฝันไปว่ามีเทวดานางฟ้ามาเล่นดนตรีเฉลิมฉลองบนหลังคาโบสถ์ บอกว่าโบสถ์นี้จะสำเร็จแน่เพราะคุณยายถวายตะปู คุณยายตื่นขึ้นมาด้วยความปลาบปลื้ม รู้ว่าสวรรค์มีจริง จึงรีบเอาตะปูไปถวายทันที อานิสงส์ของการถวายตะปูสร้างโบสถ์ทำให้ฐานะของคุณยายค่อยๆ เปลี่ยนไป จากที่อยู่ในเรือนแพ ซึ่งเป็นที่อยู่ที่ไม่แน่นอนขึ้นกับกระแสน้ำ ก็ได้มีบ้าน มีโรงสี โรงหนัง มีบ้านให้เช่า และมีที่ดินมากมาย คุณยายกลายเป็นเศรษฐีคนหนึ่งของเมือง บุญเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของคุณยาย ท่านเป็นประธานกฐินเกือบทุกปีเป็นเวลาหลายปี และทำบุญทุกอย่าง ใส่บาตรทุกวัน

คุณยายเสียชีวิตตอนอายุ 64 ปี ท่านเสียชีวิตแบบแปลกดี คือรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย มีความสุข อิ่มแล้วมานั่งพักบนโซฟา แล้วก็หลับไปเลย คุณยายเคยสั่งไว้ว่า หากเสียชีวิตแล้วให้เตรียมที่ไว้ต้อนรับพระ ซึ่งก็เป็นจริง เพราะมีพระจากหลายจังหวัดในภาคใต้จำนวนมากมาร่วมงานศพของคุณยาย คุณยายทำบุญไว้มากมายหลายวัดมาก

ส่วนคุณก๋ง ซึ่งเป็นสามีของคุณยาย ท่านตามใจคุณยายทุกอย่าง โดยตัวท่านเองก็ได้แต่อนุโมทนาบุญที่คุณยายทำ คุณก๋งเสียชีวิตหลังคุณยาย 5-6 ปี

อีกคนที่สำคัญในใจของผู้ส่งเคสคือแม่นม ซึ่งท่านแก่แล้ว เป็นแม่นมเลี้ยงมาตั้งแต่สมัยแม่ของผู้ส่งเคส ท่านชื่อทวดนวล ทวดนวลใกล้ชิดกับผู้ส่งเคสมาก ท่านจะพาผู้ส่งเคสไปไหว้พระในห้องพระก่อนนอนทุกคืน ใส่บาตรทุกเช้า ทวดนวลอาศัยอยู่โดยไม่เคยสนใจเรื่องเงินเดือน อยากได้อะไรก็จะขอคุณยาย เป็นชีวิตที่สมถะมาก ตอนผู้ส่งเคสมาเรียนที่กรุงเทพฯ ทวดนวลเจ็บหนัก ท่านปีนขึ้นบันไดไปดูรูปผู้ส่งเคสก่อนเสียชีวิต เพราะผูกพันกันมาก ทวดนวลก็ผูกพันกับคุณยายมากเช่นกัน

พ่อของผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับแม่ ซึ่งคุณยายจัดการให้แต่งงานแบบแต่งงานทางไปรษณีย์ โดยโทรเลขเรียกแม่มาจากโรงเรียนประจำที่กรุงเทพฯ แม่ไม่ต้องการแต่งเพราะต้องการเรียนแพทย์ แต่ก็ต้องมาอยู่กับพ่อจนมีลูก 3 คน ตายไป 1 คน แล้วก็แยกทางกัน แม่เป็นคนสวย เรียบร้อย พูดจาอ่อนหวาน มีทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ และทรัพย์สมบัติ พ่อเสียใจมากที่แม่แยกทางไป โดยที่ไม่มีสาเหตุอะไร อยู่ๆ ก็คล้ายถึงจุดอิ่มตัวที่อยู่ด้วยกันแล้วก็แยก ทำให้ดื่มเหล้าดับทุกข์จนติดเหล้า ต่อมาอีก 4-5 ปี พ่อจึงแต่งงานใหม่ พ่อเป็นผู้พิพากษา ตำแหน่งหัวหน้าศาล รับราชการจนเป็นอธิบดีศาลอาญา ศาลแพ่ง และเสียชีวิตขณะดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะในศาลฎีกา อายุ 58 ปี ในหนังสือที่ระลึกงานฌาปนกิจ พ่อได้รับคำชมว่า เป็นผู้พิพากษาที่มือสะอาด พ่อตัดสินคดีด้วยความยุติธรรม มีหลักคิดว่า ปล่อยคนทำผิดไป 10 คน ดีกว่าลงโทษผู้ไม่ผิดเพียงผู้เดียว พ่อเสียชีวิตวันเดียวกับมิตรชัย บัญชา พระเอกหนังชื่อดัง เรียกว่า สหมรณะ คือตายวันเดียวกัน ผู้ส่งเคสจำได้เพราะเสียใจมาก ร้องไห้แม้กระทั่งขณะขับรถติดไฟแดง คนอื่นคงนึกว่าเป็นแฟนหนังมิตรชัย บัญชา แต่ความจริงแล้วร้องไห้เพราะพ่อเสียชีวิต

ช่วงหลังจากหล่อทองหลวงปู่ได้ไม่นาน ผู้ส่งเคสฝันเห็นพ่อมาหา นอนเอนบนโซฟา ร่างกายอ่อนแอเหมือนฟื้นไข้ ผู้ส่งเคสถามว่าสบายดีไหม อยู่ที่ไหน พ่อบอกว่าอยู่บ้านหลังเล็กหลังบ้านหลังใหญ่ของผู้ส่งเคส แล้วจะขออยู่ตลอดไป ผู้ส่งเคสจึงนึกได้ว่าบ้านหลังเล็กที่พ่อพูดถึงคือกระต๊อบที่ระยอง ซึ่งปลูกไว้หลังบ้านเพื่อพักผ่อน นั่งสมาธิ ผู้ส่งเคสได้นำรูปก๋ง ยาย และพ่อไปไว้ที่นั่น และมีกระดูกพ่ออยู่ในโถเงินเล็กๆ ซึ่งผู้ส่งเคสแอบเก็บไว้ตอนที่เขาเก็บกระดูกไปลอยที่ปากน้ำ ไม่มีใครทราบ เพราะผู้ส่งเคสอาลัย ไม่สามารถตัดใจลอยไปทั้งหมดได้ ผู้ส่งเคสคิดเสมอว่าจริงไหมที่พ่อจะมาอยู่บ้านหลังเล็ก น่าสงสารจัง ถ้าต่อไปบ้านผุพัง ท่านจะไปอยู่ที่ไหน ผู้ส่งเคสจึงทำบุญสร้างองค์พระที่มหาธรรมกายเจดีย์ให้ท่าน และตั้งแต่นั้นมาก็พยายามทำบุญทุกบุญให้ก๋ง ยาย พ่อ และทวดนวล แทบไม่ตกบุญเลยสักบุญ