EP.525 ถึงเธอจะเปลี่ยนไปกี่ครั้ง ฉันก็ยังเหมือนเดิม

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนหนึ่งในจำนวน 11 คน ของครอบครัวที่มีภูมิลำเนาเดิมอยู่แขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว ครอบครัวมีความเชื่อและนับถือผีบ้านผีเมือง เจ้าทรง ผีสิงห์ต่างๆ มาโดยตลอด แม้ต่อมาเมื่อผู้ส่งเคสอายุเพียง 9 ขวบ ครอบครัวก็ได้ย้ายมาพำนักอยู่ที่รัฐโอเรกอน อเมริกา ตั้งแต่ 27 ปีที่แล้ว แต่ความเชื่อดั้งเดิมเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ ผู้ส่งเคสเติบโตขึ้นในอเมริกา เข้าเรียนไฮสคูลและต่อ Business School ชีวิตได้พบเจอกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน มีสามีหลายคนและมีบุตรชายรวม 4 คน ผู้ส่งเคสมีนิสัยประหลาดคือมักจะรู้สึกเบื่อสามีอย่างไม่มีเหตุผล อย่างไรก็ตาม ชีวิตของผู้ส่งเคสได้เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเมื่อได้เข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการช่วยสร้างวัดภาวนาโอเรกอนร่วมกับสามีคนแรก ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในครอบครัวชาวลาวที่ยังคงมีความเชื่อเรื่องเจ้าทรงและผีต่างๆ อย่างเหนียวแน่น แม้จะย้ายถิ่นฐานจากแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว มาอยู่ที่รัฐโอเรกอน สหรัฐอเมริกา เมื่อ 27 ปีก่อนก็ตาม คุณพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งปัจจุบันอายุ 80 ปี เคยเป็นทหารผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่ 2 ต้องฆ่าข้าศึกจำนวนมาก หลังสงคราม ท่านใช้ชีวิตแบบฆราวาสทั่วไปที่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ สังสรรค์ยามเย็น จนเมาไม่ยอมกลับบ้าน เป็นหน้าที่ของผู้ส่งเคสที่ต้องไปตามคุณพ่อกลับบ้านทุกครั้ง ที่น่าแปลกคือคุณพ่อมักจะยอมกลับโดยดีเมื่อผู้ส่งเคสไปตาม ซึ่งผู้ส่งเคสสันนิษฐานว่าอาจเป็นเพราะคนทรงชาวลาวเคยบอกคุณพ่อว่าผู้ส่งเคสคือคุณย่า (แม่ของคุณพ่อ) กลับชาติมาเกิด ทำให้คุณพ่อเกรงใจ แต่หลังจากย้ายมาอยู่อเมริกาได้ไม่นาน คุณพ่อก็เลิกเหล้าบุหรี่แบบหักดิบ และหันหน้าเข้าวัดทำบุญมาโดยตลอด คุณแม่ของผู้ส่งเคส ปัจจุบันอายุ 83 ปี ยังคงมีความเชื่อเรื่องเจ้าทรงผีสิงห์ควบคู่ไปกับการเข้าวัดทำบุญ ท่านมีลูกกับคุณพ่อ 11 คน แต่เสียชีวิตไปถึง 7 คน เหลือเพียง 4 คน คุณแม่แก้เคล็ดด้วยการนำลูกที่เหลือไปฝากเป็นลูกบุญธรรมของหลวงพ่อที่วัดลาว

ชีวิตของผู้ส่งเคสเองได้พบกับความเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง หลังจบไฮสคูล ผู้ส่งเคสปฏิเสธหนุ่มชาวลาวที่มาขอแต่งงานเพื่อเข้าเรียนต่อ เมื่อเรียนจบ Business School ผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับสามีคนแรกซึ่งเป็นชาวลาวและมีลูกชายด้วยกัน 2 คน ชีวิตคู่ราบรื่นอยู่ 10 ปี แต่แล้วผู้ส่งเคสก็เกิดความรู้สึกเบื่อสามีอย่างรุนแรงโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้ต้องแยกทางกัน ทั้งที่สามีคนแรกเป็นคนดีมาก สามีคนแรกยังคงรักผู้ส่งเคสเสมอ

ต่อมา ผู้ส่งเคสได้กลับมาคบหากับหนุ่มชาวลาวที่เคยปฏิเสธไปเมื่อครั้งเรียนจบไฮสคูล ซึ่งเป็นสามีคนที่ 2 เขาเป็นคนเจ้าชู้และเป็นร่างทรงของฤาษีตาไฟ หลังจากคบหากันระยะหนึ่ง ผู้ส่งเคสก็เกิดความรู้สึกเบื่อเขาอย่างแรงอีกครั้งและแยกทางกัน หนึ่งเดือนต่อมา ผู้ส่งเคสพบว่าตั้งท้องลูกชายคนที่ 3 กับสามีคนที่ 2 ขณะตั้งท้อง ผู้ส่งเคสฝันเห็นฤาษีตาไฟมาหา ในช่วงนี้เอง ผู้ส่งเคสเริ่มมีความรู้สึกอยากเข้าวัด ทำบุญ ภาวนา และแปลกที่ชอบกินเผือกกินมันเหมือนฤาษีในนิทานชาดก ผู้ส่งเคสได้กลับมาคืนดีกับสามีคนแรกอีกครั้ง และเขาก็เป็นผู้ช่วยเหลือดูแลระหว่างตั้งท้องลูกคนที่ 3 หลังคลอดลูกคนที่ 3 ไม่นาน ผู้ส่งเคสก็แยกทางกับสามีคนแรกอีกครั้งเป็นครั้งที่ 2 ด้วยความเบื่อ ในการแยกทางครั้งนี้ สามีคนแรกได้นำลูกชายคนที่ 2 ไปอยู่ด้วย ส่วนลูกชายคนโตและคนที่ 3 อยู่กับผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสรักและผูกพันกับลูกชายคนที่ 3 ที่เกิดกับร่างทรงฤาษีตาไฟมากเป็นพิเศษ เพราะเขาช่างเอาอกเอาใจ พูดจาไพเราะ ตอนอายุ 5 ขวบ เขาเคยพูดเรื่องที่ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจ เช่น บอกว่าตามหาหม่ามี้บนสวรรค์แต่ไม่พบ จึงตามลงมาดูแลที่โลกมนุษย์

ต่อมา ผู้ส่งเคสมีสามีคนที่ 3 เป็นวิศวกรชาวลาว เขาเป็นคนดี รักผู้ส่งเคสมาก เอาใจทุกอย่าง ผู้ส่งเคสตั้งท้องกับเขา แต่พอทราบว่าตั้งท้อง ความรู้สึกเบื่อสามีก็กำเริบขึ้นอีก คราวนี้รุนแรงมากถึงขั้นได้ยินเสียงทางโทรศัพท์ก็โมโห หงุดหงิด อยากจะฆ่าเขา ผู้ส่งเคสจึงขอแยกทาง แต่ความเบื่อยังรุนแรงถึงขั้นคิดจะทำแท้งลูกในท้อง อย่างไรก็ตาม ความฝันได้ยับยั้งไว้ ผู้ส่งเคสฝันเห็นคนทรงนำดวงแก้วมีองค์พระอยู่ข้างในมาให้ และเห็นพระเครื่อง 4 องค์ที่สร้อยคอ คนทรงบอกว่าโชคดีที่มีพระครบ 4 องค์ให้ดูแลดีๆ ทำให้ผู้ส่งเคสยกเลิกความคิดทำแท้งลูกชายคนที่ 4

หนึ่งวันก่อนคลอดลูกชายคนที่ 4 สามีคนแรกซึ่งไม่เคยทอดทิ้งผู้ส่งเคสเลย ได้มาเยี่ยมเพื่อจะลาไปหาเพื่อน เขาเกิดอุบัติเหตุข้อเท้าแพลงจากการเล่นบาสเกตบอล ทำให้ต้องพักอยู่ที่บ้านผู้ส่งเคสในคืนนั้น ใกล้สว่าง ผู้ส่งเคสเกิดปวดท้องกะทันหันต้องไปโรงพยาบาลด่วน สามีคนแรกซึ่งเจ็บข้อเท้าอยู่ ลืมความเจ็บปวด รีบมาช่วยพยุงขึ้นรถพยาบาลเหมือนไม่ได้เจ็บปวดอะไร ไปถึงโรงพยาบาลเขาถึงเดินไม่ได้ ต้องใช้รถเข็นแทน ส่วนผู้ส่งเคสกลับเดินไปห้องคลอดได้เอง ผู้ส่งเคสซาบซึ้งในความดีของเขามาก จึงคืนดีกับเขาอีกครั้ง

ต่อมา มีหลวงพี่จากวัดพระธรรมกายไปประจำที่รัฐโอเรกอน ท่านทำงานหนักเพื่อเผยแผ่ ผู้ส่งเคสและสามีคนแรกเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจเข้าไปช่วยท่านสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมโอเรกอน ได้ชวนชาวลาวมาช่วยกันหลายคน ต่อมาได้บริจาคปัจจัยซื้ออาคารใหม่เพื่อตั้งเป็นวัดภาวนาโอเรกอน ซึ่งใหญ่ขึ้นและรองรับคนได้มาก ตั้งแต่นั้นมา วัดภาวนาโอเรกอนก็เหมือนบ้านหลังที่ 2 ผู้ส่งเคสและสามีคนแรกช่วยงานวัดทุกอย่างเหมือนอุบาสิกาอุบาสกประจำวัด สามีคนแรกตั้งใจว่าหากวัดมั่นคงแล้ว จะขอก้าวสู่ร่มกาสาวพัสตร์ หากถึงวันนั้น ทั้งสองจะต้องแยกทางกันอีกครั้ง แต่เป็นการจากกันด้วยความเต็มใจและปิติในบุญ ผู้ส่งเคสตั้งใจให้สามีคนแรกเป็นคนสุดท้ายในชีวิต และจะคอยสนับสนุนการสร้างบารมีของเขา

ผู้ส่งเคสยังมีหลานชาย (ลูกของพี่ชายที่ไม่เข้าวัดเพราะเชื่อว่าตายแล้วสูญ) ถูกแก๊งวัยรุ่นแทงตายขณะไปเที่ยวบาร์ตอนอายุ 22 ปี เพื่อนๆ หลานชายได้บวชสามเณรให้ 4 คน ผู้ส่งเคสก็ได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้

ผู้ส่งเคสอยากทราบถึงกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของตนเอง ครอบครัว ลูกๆ และหลานชาย รวมถึงเส้นทางการสร้างบารมีที่ผ่านมาและในอนาคต