EP.357 บุญบันดาล หรือฟ้าลิขิต ให้ผมเป็นจิตแพทย์

ผู้ส่งเคสนี้ เป็นคุณหมอท่านหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันเป็นจิตแพทย์ มีภูมิลำเนาอยู่จังหวัดลำพูน ท่านได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกตั้งแต่เป็นนักศึกษาแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2529 เมื่อมาถึงวัด ท่านประทับใจอย่างมากในการสอนธรรมะของคุณครูไม่ใหญ่ ทำให้ได้รู้ว่าชีวิตนี้เกิดมาเพื่อสร้างบารมี และเข้าใจเป้าหมายชีวิตที่ไม่เคยมีอาจารย์หรือมหาวิทยาลัยใดให้ความรู้เช่นนี้ได้ ตั้งแต่นั้นมา ท่านก็ตั้งใจสร้างบารมีด้วยตนเองและทำหน้าที่กัลยาณมิตรมาโดยตลอด แม้ว่าจะเป็นแพทย์ที่มีภารกิจมาก แต่ท่านก็สามารถมาปฏิบัติธรรมที่วัดได้เกือบทุกอาทิตย์ เพราะเห็นคุณค่าของการมาวัดอย่างแท้จริง ท่านเห็นว่า หากเข้าใจความสำคัญอย่างถ่องแท้ เรื่องไม่มีเวลาจะไม่มีอยู่ในโลก เพราะเราจะสามารถบริหารจัดการเวลาได้ ในฐานะจิตแพทย์ ท่านต้องบำบัดรักษาผู้ป่วยที่มีปัญหาสุขภาพจิตในทุกระดับ ตั้งแต่อาการอ่อนๆ จนถึงขั้นเสียสติ ท่านพบว่าปัญหาเหล่านี้มักเกิดจากผู้ป่วยไม่สามารถควบคุมหรือทำความเข้าใจปัญหาที่เกิดขึ้นกับตนเองได้ คิดว่าตนเองโชคร้ายที่สุดในโลก แต่ท่านก็พบว่า คำตอบที่สมบูรณ์พร้อมเหตุผลอันลึกซึ้งไม่ได้มาจากประสบการณ์วิชาชีพหรือตำราแพทย์ชั้นสูงเลย หากแต่มาจากคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผ่านโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันฯ โดยคุณครูไม่ใหญ่ ท่านจึงได้นำหลักกฎแห่งกรรมจากฝันในฝันฯ ไปอธิบายคนไข้ ซึ่งผลตอบรับคือ ใบหน้าที่ปราศจากความสงสัยและประกายแห่งความหวัง คนไข้บางคนถึงกับอยากทราบว่าท่านไปศึกษาธรรมะจากวัดไหน แต่แล้ววันหนึ่ง จิตแพทย์อย่างท่านก็ต้องเผชิญกับการพลัดพรากและสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ซึ่งท่านไม่สามารถหาคำตอบด้วยตัวเองได้ จึงต้องกราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่

ผู้ส่งเคสนี้เล่าว่า ท่านเป็นจิตแพทย์ที่ได้นำหลักกฎแห่งกรรมที่คุณครูไม่ใหญ่เมตตาไขความในรายการฝันในฝันวิทยาไปประยุกต์ใช้ในการบำบัดรักษาผู้ป่วยที่มีปัญหาทางสุขภาพจิต ซึ่งได้ผลเป็นอย่างดี ทำให้ผู้ป่วยคลายความสงสัยและมีความหวังในชีวิต ชีวิตของท่านดำเนินไปกับการสร้างบารมีทั้งด้วยตนเองและทำหน้าที่กัลยาณมิตร แต่แล้ว ชีวิตก็ต้องเผชิญกับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คือ การพลัดพรากจากบุคคลอันเป็นที่รัก นั่นคือ คุณพ่อและคุณแม่ของท่าน

คุณพ่อของท่านเดินทางมาจากเมืองจีนตั้งแต่ยังเล็ก ท่านเป็นคนขยัน ใจดี ซื่อสัตย์ รักครอบครัว ชอบไหว้เจ้า และมักบริจาคเงินใส่ชื่อลูกๆ ทุกคนเวลาไปศาลเจ้า หากไม่ติดเหล้าบุหรี่ก็จะดีมาก แต่ถ้ามีคนนำเหล้ามามอบให้เป็นของขวัญ ท่านก็จะเก็บไว้และนำออกมาเลี้ยงเวลาญาติรวมตัวกัน ช่วงบั้นปลายชีวิต คุณพ่อตาข้างหนึ่งเป็นต้อหิน มีอาการปวดมาก แต่เนื่องจากท่านไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์อย่างเคร่งครัด ทำให้อาการรุนแรงขึ้นจนตาข้างนั้นบอดไปในที่สุด นอกจากนี้ ท่านยังมีอาการโผฏฐัพพะจากความดันโลหิตสูง ซึ่งเป็นเหตุให้เส้นเลือดในสมองแตก ท่านเป็นอัมพฤกษ์ก่อนจะเสียชีวิตลงด้วยวัย 71 ปี

คุณแม่ของท่านมีความศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างมาก ท่านไปวัดทุกวันพระ และเมื่อได้รู้จักหมู่คณะ แม้จะต้องเดินทางไกลจากจังหวัดลำพูน ท่านก็มาร่วมงานบุญต่างๆ ที่วัดอย่างสม่ำเสมอ ในวันที่เกิดอัศจรรย์ตะวันแก้ว คุณแม่ได้เห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญกลางดวงตะวันแก้วด้วยตาของท่านเอง ซึ่งเป็นพยานยืนยันว่าไม่ได้เกิดจากการยิงเลเซอร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 คุณแม่ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งปอดข้างขวาประเภทอันตราย และมะเร็งได้ลุกลามไปที่ต่อมน้ำเหลืองบริเวณใกล้เคียงแล้ว แพทย์คาดว่าผู้ป่วยขั้นนี้จะอยู่ได้ไม่เกิน 1 ปี พวกท่านซึ่งเป็นลูกๆ จึงให้คุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันฯ ติดจานดาวธรรมให้ท่านดูทุกวัน นี่นับเป็นผลดีอย่างยิ่ง เพราะทำให้คุณแม่มีที่พึ่งทางใจและอยู่ในบุญ จนกระทั่งมีอายุยืนยาวกว่าเวลาที่แพทย์คาดการณ์ไว้เสียอีก จากการที่คุณแม่ได้ฟังที่คุณครูไม่ใหญ่บอกว่า "อยู่บ้านได้บุญนิดๆ มาวัดได้บุญเยอะๆ" (ในที่นี้แหล่งข้อมูลบอกว่า "อยู่บ้านได้บุญนิดๆ มาวัดได้บุญนิดๆ" ซึ่งน่าจะคลาดเคลื่อนจากหลักที่คุณครูไม่ใหญ่มักจะสอน) ดังนั้น แม้ในเวลาที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ ท่านก็จะหอบสังขาร นั่งรถเข็นพร้อมสายน้ำเกลือ มาร่วมงานบุญใหญ่ที่วัดอย่างไม่ย่อท้อ ท่านปลื้มและสดชื่นมากทุกครั้งที่ได้มาวัด ตลอดเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาล ท่านก็ยังอยู่ในบุญ ลูกๆ พูดเรื่องบุญอะไรท่านก็รู้เรื่อง จนวันหนึ่งท่านหลับไปแล้วฝันว่าได้ถวายปัจจัยหลวงพ่อหนึ่งแสนบาท บางคืนตีหนึ่ง ท่านก็ตื่นขึ้นมาบอกลูกๆ ว่ารู้ว่าแม่จะกลับบ้านไปเอาสมบัติมาทำบุญ คงเป็นเพราะในใจลึกๆ ท่านคิดเสมอว่าจะต้องทำบุญกฐินจักรพรรดิกับหลวงพ่อให้ได้ จนวันสุดท้ายแห่งชีวิต คุณแม่ก็ยังฟังเสียงหลวงพ่อตลอด ลูกๆ บอกให้ท่านนึกถึงองค์พระและสัมมาอะระหัง จนกระทั่งท่านจากไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 น่าเสียดายที่ท่านไม่ได้มาร่วมทำบุญกฐินจักรพรรดิด้วยตัวเอง

พี่สาวคนโตของท่าน ซึ่งเป็นลูกคนที่ 3 ของคุณแม่ ตั้งใจประพฤติพรหมจรรย์ ร่วมบุญทุกบุญของวัดไม่ขาด รักการสร้างบารมีมาก ทุ่มเทชีวิตเป็นเดิมพัน พี่สาวจะเดินทางจากจังหวัดลำพูน มาทำบุญที่วัดพระธรรมกายเกือบทุกอาทิตย์ โดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่าย ความเสี่ยงภัย หรือเวลา ขอเพียงให้มีโอกาสได้มาร่วมงานบุญที่วัดเท่านั้น เธอปรารถนาจะสร้างบารมีตามติดคุณครูไม่ใหญ่ไปทุกภพทุกชาติ และพี่สาวคนนี้เองที่เป็นคนคอยดูแลคุณแม่และพาคุณแม่เดินทางมาที่วัดในช่วงปี พ.ศ. 2544 เมื่อ 3 ปีที่แล้ว พี่สาวมีอาการลืมตาไม่ขึ้น โดยไม่มีอาการง่วง เป็นเหมือนคนหนังตาตก บางครั้งลืมตาไม่ขึ้นนานเป็นวัน แต่เธอก็ยังมีหัวใจออกไปทำหน้าที่กัลยาณมิตร บางครั้งถึงกับต้องหลับตาพูดชวนคนมาวัดทำบุญ ปัจจุบันก็ยังเป็นอยู่ แต่เธอก็ยังทำหน้าที่อยู่

พี่ชายคนโตของท่าน ตอนเป็นเด็กเรียนเก่งมาก แต่ช่วงวัยรุ่นชีวิตกลับพลิกผัน ทำให้ไม่ประสบความสำเร็จทั้งการศึกษาและการงาน แต่ลูกๆ ของพี่ชายทุกคนกลับเป็นคนเก่งและดี เรียนแพทย์ วิศวะ และมีความกตัญญูรักพ่อแม่กันทุกคน

จากเหตุการณ์และเรื่องราวชีวิตของคนในครอบครัวนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายที่ต้องการคำตอบจากคุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งความรู้ทางโลกหรือตำราแพทย์ไม่สามารถให้คำตอบได้