EP.814 สองเราเท่ากัน

ผู้ส่งเคสรู้สึกประทับใจมากเมื่อได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก เพราะสังเกตเห็นว่าวัดเป็นระบบ ระเบียบ สะอาดมาก และทุกอย่างดูดีไปหมด การมาทำบุญที่วัดทำให้รู้สึกสบาย ไม่มีความวุ่นวายเลย ผู้ส่งเคสรู้สึกซาบซึ้งในเมตตาของหลวงพ่อที่ได้สร้างวัดที่ดีงามไว้ให้ทุกคนได้สร้างบุญ ในปัจจุบัน คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ทำให้ผู้ส่งเคสได้รู้เรื่องราวความจริงของชีวิตและสามารถนำความรู้ไปใช้ในการดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง ผู้ส่งเคสรู้สึกเป็นพระคุณอย่างสุดประมาณ

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นที่ครอบครัว พ่อแม่ของเธอประกอบอาชีพทำนา ชอบทำบุญตักบาตรและทำบุญทุกโอกาส ท่านสวดมนต์ก่อนนอนเสมอ พ่อแม่เป็นต้นแบบที่ดีให้กับผู้ส่งเคสในทุกเรื่อง ท่านสุภาพ เรียบร้อย มีคุณธรรมจริยธรรม ปฏิบัติตนอยู่ในศีลธรรม เป็นที่ยกย่องนับถือของคนทั่วไป พ่อสูบบุหรี่แต่ไม่ดื่มเหล้า พ่อมักสอนว่า "ทำดีนะทุกคนทำได้ ที่ทำไม่ได้เพราะยังไม่ได้ทำเท่านั้นแหละจ้า ถ้าทำดีก็ต้องได้ดี" ในบั้นปลายชีวิต พ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์และเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 82 ปี แม่ป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับกระเพาะอาหาร และในบั้นปลายชีวิตก็ป่วยเป็นโรคหัวใจ เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 84 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าท่านทั้งสองอายุยืน

ผู้ส่งเคสสมรสกับสามีซึ่งเป็นตำรวจ สามีรักครอบครัว ไม่สูบบุหรี่ ดื่มสุราบ้างนิดหน่อยในสังคม หลังแต่งงานได้เกือบปี สามีป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ปากเบี้ยว ตาปิดไม่มิดหนึ่งข้าง คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือวิบากกรรม สามีเข้ารับการบำบัดรักษาที่โรงพยาบาลประมาณ 15 วันก็หายเป็นปกติ หลังจากนั้นไม่นาน สามีมีอาการน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ โดยไม่มีสาเหตุ เมื่อไปหาหมอ หมอบอกว่าท่อน้ำตาอุดตัน ในคนปกติ น้ำตาจะไหลไปข้างในยกเว้นเวลาร้องไห้ จึงต้องรักษาด้วยการผ่าตัดใส่ท่อน้ำตาเทียมจึงหายเป็นปกติ ต่อมาในปี 2533 สามีปวดในกระดูกหน้าแข้ง บางครั้งมีอาการอักเสบเป็นไข้ รักษาอยู่ประมาณ 3 ปีก็ยังไม่หาย ในที่สุดต้องผ่ากระดูกหน้าแข้งเพื่อตรวจเนื้อเยื่อในกระดูกและรักษาจนหาย ต่อมา สามีขี่รถจักรยานยนต์ชนกับรถจักรยานยนต์ด้วยกัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทำไมเยอะจังเลย สามีสลบ ไหปลาร้าหัก ปากบนด้านในฉีกขาดต้องเย็บ และต้องผ่าตัดเพื่อดามเหล็กเข้าที่กระดูกไหปลาร้า

หลังประสบอุบัติเหตุประมาณ 1 เดือน สามีมีอาการปวดหลังมากถึงกับเดินเท้าจดพื้นไม่ได้ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทำไมเป็นเยอะจังเลย หมอบอกว่าหมอนรองกระดูกกดทับเส้นประสาท สุดท้ายก็ต้องผ่าตัดหลัง หลังผ่าตัดอาการก็ดีขึ้น หายเป็นปกติ แต่ห้ามทำงานหนัก คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้หมั่นออกกำลังกายและขอให้แข็งแรง ผู้ส่งเคสและสามีได้รับการแนะนำจากหลานสาวที่เป็นอุบาสิกาที่วัดพระธรรมกายให้สร้างพระธรรมกายประจำตัว ทั้งคู่ตกลงสร้างพระทันที 2 องค์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2541 หลังจากนั้น วิถีชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อยๆ สุขภาพของสามีก็ดีขึ้น แต่สามียังเป็นไมเกรนเกือบทุกวัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทำไมโรคเยอะจังเลย บางครั้งไม่ทราบสาเหตุ

สำหรับชีวิตของผู้ส่งเคสที่ผ่านมา เธอมีเรื่องฝันที่เป็นจริงอยู่หลายเรื่อง ฝันมาตั้งแต่อายุ 17 ปี หาเลี้ยงชีพทางฝันมาจนกระทั่งอายุ 49 ปีแล้ว เช่น ตอนสามีประสบอุบัติเหตุรถชนปากฉีกและต้องดามเหล็กที่ไหปลาร้า ก่อนหน้านั้นผู้ส่งเคสฝันว่าสามีประสบอุบัติเหตุล้มลง หน้าอกกระแทกราวบันไดจนบันไดหัก ปากเบี้ยว แล้วสามีก็ประสบอุบัติเหตุจริง ๆ ตอนสามีปวดเอวเดินไม่ได้จนต้องผ่าตัด ผู้ส่งเคสก็ฝันว่าโดนตีหลัง สามีเจ็บปวดขามากจนเดินไม่ได้ แล้วสามีก็เดินไม่ได้จริง ๆ ตอนผู้ส่งเคสเป็นครู ฝันเห็นโรงเรียนแห่งหนึ่ง เมื่อมีคำสั่งให้ย้ายโรงเรียน พอไปถึงก็ต้องตะลึงเพราะเหมือนในฝันเลย ผู้ส่งเคสเคยคิดฝันเรื่องครอบครัวว่า เราจะไม่นำใคร ไม่ตามใคร แต่จะคล้องใจกันและก้าวเดินไปพร้อมกัน นี่คือความฝันของผู้ส่งเคส "สองเราเท่ากัน" ยังมีอีกหลายเรื่องที่เป็นความเชื่อว่าถ้าฝันไม่ดีก็ต้องแก้ไขโดยไปทำบุญถวายสังฆทาน ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ก็จะเกิดเรื่องเล็ก ถ้าเป็นเรื่องเล็กก็จะไม่เกิด แต่บางครั้งฝันคืนนี้รุ่งเช้าเกิดเรื่องเลย ไม่ทันได้ทำบุญ คุณครูไม่ใหญ่จึงแนะนำให้หมั่นทำบุญสม่ำเสมอ ปฏิบัติธรรม รักษาศีล นั่งสมาธิ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าบุญเท่านั้นที่ทำให้เราอยู่สุขสบาย สุดยอด

ครอบครัวของผู้ส่งเคสมี 4 คน คือ ตัวผู้ส่งเคส สามี และลูกสาว 2 คน ลูกสาวคนโตมีอาการมือร้อน ร้อนวูบวาบที่ฝ่ามือและร่างกายจะร้อนกว่าปกติ ร้อนกว่าคนอื่น เมื่ออากาศร้อนเจ้าตัวจะรู้สึกรำคาญ แต่อากาศเย็นจะรู้สึกสบาย ไม่หนาว ลูกสาวคนเล็กตัวเย็น มือเย็น มักป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับลำไส้ หมอบอกว่าลำไส้ไม่ปกติเพราะภูมิคุ้มกันต่ำ บางครั้งคันมือคันเท้า ไปทะเลกลับมาก็คัน ไปน้ำตกกลับมาก็คัน ล้างจานก็คันมือเพราะแพ้น้ำยาล้างจาน ผิวหนังลอก คันเป็นผื่นแดง ยังเป็นไมเกรนมึนศีรษะบ่อยมากซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการเรียน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าอาการคันน่าเห็นใจเพราะเกาอย่างไรก็ไม่หาย

พ่อแม่ของสามีผู้ส่งเคสทั้งสองดีต่อผู้ส่งเคสมาก ผู้ส่งเคสได้อาศัยอยู่ที่บ้านของท่านตั้งแต่แต่งงาน พ่อแม่สามีมีอาชีพทำนาและขายขนมจีน พ่อสามีเป็นคนดีแต่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าอย่างนี้เรียกว่าดีปานกลาง พ่อสามีป่วยเป็นโรคเส้นโลหิตในสมองแตกและเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 71 ปี แม่สามีเป็นผู้มีมนุษยสัมพันธ์ดี พูดเก่ง พูดดี จิตใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ชอบทำบุญใส่บาตร เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่นับถือในหมู่บ้าน เวลาใครมีปัญหามักจะมาปรึกษา เป็นที่รักของคนทั่วไป แม่สามีปวดเข่ามานาน ต่อมาป่วยเป็นเบาหวาน และมีอาการเลือดออกตามไรฟัน อ่อนเพลีย มึนศีรษะ ไปหาหมอ หมอบอกว่าโรคกรรม หมอบอกว่าแม่สามีไม่มีเลือด จึงให้เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล หมอให้เลือด ร่างกายสดชื่น แต่เมื่ออ่อนเพลียก็ต้องให้เลือดอีก ร่างกายไม่สามารถผลิตเลือดได้ ระยะแรกให้เลือดเดือนละ 1 ครั้ง ต่อมา 3 สัปดาห์ต่อ 1 ครั้ง จำนวนวันลดน้อยลงเรื่อยๆ จนร่างกายแม่ไม่สามารถรับเลือดได้ แม่เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 75 ปี

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคสสมรสกับพี่เขยซึ่งเป็นตำรวจ มีบุตร 3 คน เป็นผู้ชาย 1 คน และแฝดหญิง 2 คน แฝดหญิงทั้งคู่เป็นอุบาสิกาอยู่ที่วัดพระธรรมกาย แฝดน้องถนัดซ้าย แฝดพี่ถนัดขวา การหยิบจับปากกา เขียนหนังสือ จับช้อน จับขันน้ำของทั้งสองคนไม่เหมือนกัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าดีเหมือนกันนะ มีคนถามว่าทำไมฝาแฝดจึงถนัดไม่เหมือนกัน ทั้งสองคนรักการสร้างบารมีเหมือนกัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเธอยืนยันเพราะเธอเป็นแฝดคนละฝา ฝาแฝดทั้งสองไม่ค่อยแข็งแรง บางครั้งเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้ากับแม่ เดินไปเดินมาก็เกิดอาการหน้ามืด จะเป็นลม ต้องนั่งพักเป็นระยะ อายุของทั้งสองคนยังไม่มากก็จะหน้ามืดจะเป็นลม แฝดพี่จะยกของหนักหรือออกกำลังกายไม่ค่อยได้ เพราะจะเจ็บแปลบที่หน้าอก หายใจไม่เต็มปอด มักมึนศีรษะเหมือนคนนอนไม่อิ่ม อาการเหล่านี้เป็นมาตั้งแต่ ม.ต้น ประมาณ 17 ปีแล้ว แฝดพี่ยังมีอาการเหมือนกระดูกก้นกบไม่สมดุล นานๆ แล้วจะเป็นเหน็บชา และระบบย่อยไม่ค่อยดี ออกกำลังกายไม่ค่อยได้ แฝดน้องมีอาการปวดต่างๆ ปวดหัว ปวดกระบอกตา ปวดท้อง โดยเฉพาะปวดท้องบางครั้งปวดตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตี 4-5 หรือถึงเช้า แล้วอาการปวดก็หายไปเอง มักจะปวดอีกครั้งตอนเที่ยงคืนของแต่ละวัน ปวดครั้งหนึ่งเป็นอาทิตย์ กินยาไม่หาย ฉีดยาแก้ปวดจนชาไปถึงสะโพก คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่ดูวิบากกรรม ฉีดยาได้แค่รู้สึกชาๆ แต่ไม่หายปวด คุณครูไม่ใหญ่ถามว่า เป็นอะไรนะ แล้วเราสันนิษฐานว่าเป็นโรคกรรม บางครั้งกินยานอนหลับก็ไม่หลับ หลับได้บ้าง บางครั้งปวดจนอาเจียน เคยไปอัลตราซาวนด์หมอบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จนเธอเองไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่บ่นว่าปวดหัวจังเลย