EP.429 ชนะศึกชิงภพ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อคุณพ่อและคุณแม่ของผู้ส่งเคสใช้ชีวิตอยู่ในประเทศจีน ทั้งสองช่วยกันทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวจนมีทรัพย์สิน แต่เมื่อมีการเปลี่ยนระบอบการปกครอง ทรัพย์สมบัติที่หามาได้ก็ถูกยึดไปทั้งหมด ทำให้ครอบครัวยากจนข้นแค้นมาก ถึงขนาดไม่มีอะไรจะกิน ต้องขุดเผือกขุดมันมาประทังชีวิต ซึ่งคุณแม่เล่าว่าต้องกินเผือกกับมันซ้ำๆ ทุกวันจนฝังใจมาถึงปัจจุบัน ขนาดว่าย้ายมาอยู่เมืองไทยแล้ว ท่านก็ยังไม่ยอมกินอาหารที่ทำจากเผือกหรือมันอีกเลย

คุณแม่ย้ายมาอยู่เมืองไทยและเป็นศรีภรรยาที่ดีของคุณพ่อ คอยดูแลบ้านและเลี้ยงดูลูกถึง 6 คน ท่านเป็นคนชอบทำบุญทำทานอยู่เสมอ ชอบตักบาตร ไปศาลเจ้า และทานเจเป็นประจำ

เมื่อเข้าสู่ช่วงบั้นปลายชีวิต คุณแม่เริ่มมีอาการเจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆ ได้แก่ โรคหัวใจโต โรคไต และโรคพาร์กินสัน ซึ่งทำ ให้มือไม้สั่น และการตอบสนองช้า นอกจากนี้ ท่านยังมีอาการปวดเข่าอย่างรุนแรง ทรมานจนร้องไห้เป็นเวลาหลายปี ปวดจนแทบไปไหนไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็นตลอด

ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นลูก ได้มาเรียนรู้หลักวิชชาจาก DMC จึงเกิดความคิดว่า บุญเท่านั้นที่จะช่วยคุณแม่ได้มากที่สุด ด้วยเหตุนี้ จึงได้ชวนคุณแม่ทำบุญมาโดยตลอด พร้อมทั้งสร้างความเข้าใจเรื่องบุญให้ท่านอย่างเต็มที่ โดยให้คุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาผ่านทาง MP3 เนื่องจากท่านมีอาการตาต้อ มองทีวีไม่เห็น คุณแม่ได้ทำบุญกฐินพระราชทาน กฐินจักรพรรดิ และบุญทุกบุญอย่างต่อเนื่อง สิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้นเมื่ออาการโรคพาร์กินสันและการปวดเข่าที่ท่านเป็นมานานได้ทุเลาลงจนเกือบหายสนิท นอกจากนี้ คุณแม่ยังเป็นผู้ป่วยโรคไตที่ไม่ต้องฟอกไตตลอดชีวิต สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้ส่งเคสเชื่อมั่นว่าเป็นเพราะบุญ และสังเกตว่าทุกครั้งที่ชวนทำบุญ คุณแม่จะปิติและมีความสุขมาก จนท่านเคยพูดย้ำเสมอว่า "เวลาลูกจะทำบุญอะไร อย่าลืมเอาเงินของแม่ใส่ไปทำบุญกับลูกด้วยทุกครั้งนะลูก" คำพูดนี้ยืนยันว่าคุณแม่ปลื้มและเห็นคุณค่าของการทำบุญอย่างถูกต้องตามหลักวิชชา

ต่อมา สังขารของคุณแม่ก็เสื่อมลงตามวัย สภาวะร่างกายไม่ทำงาน ทำให้อาการทรุดลงมากจนน่าเป็นห่วง ท่านแทบไม่มีแรง ต้องนอนอยู่บนเตียงเท่านั้น แต่ยังมีสติรับรู้ได้ ผู้ส่งเคสจึงรู้ว่าวาระสุดท้ายใกล้เข้ามาแล้ว และคอยพูดทบทวนบุญทุกบุญที่คุณแม่ทำไว้ให้ท่านฟังอย่างสม่ำเสมอ เช่น บุญกฐินปี 2548 และบุญเสาแก้วที่ทำไว้หลายกอง ผู้ส่งเคสอธิบายให้คุณแม่ฟังว่าเทพธิดาบนสวรรค์ไม่เจ็บไม่ป่วย มีชีวิตที่สบาย มีอาหารทิพย์ บริวารมากมาย และวิมานใหญ่โตสวยงาม ถามท่านว่าอยากไปสวรรค์ไหม ถ้าอยากไปต้องคิดถึงแต่บุญ ทำใจให้สบาย และอธิษฐานจิตให้หลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานชั้นสูงสุดเท่าที่ปรารถนา ผู้ส่งเคสย้ำว่าช่วงนี้เป็นช่วงชิงภพ อย่าทำใจออกนอกบุญ

ขณะที่ผู้ส่งเคสพูดอยู่ พี่น้องและหลานที่ห้อมล้อมคุณแม่ต่างร้องไห้กันระงมด้วยความโศกเศร้า ผู้ส่งเคสซึ่งศึกษาหลักวิชชาแล้วทราบว่า หากทุกคนร้องไห้ขนาดนี้ คุณแม่จะกังวลห่วงลูก ทำให้ใจไม่ดีและอาจไปไม่ดี ในช่วงนั้น ผู้ส่งเคสได้นำใจจดไว้ที่กลางองค์พระ และคำตอบก็ผุดขึ้นมาในใจ ผู้ส่งเคสจึงบอกคุณแม่ด้วยปัญญาว่า "แม่จ๋า ไม่ต้องเป็นห่วงใครนะจ๊ะ ที่ลูกๆ เขาร้องไห้กันน่ะ เป็นเพราะความปิติ ดีใจที่แม่กำลังจะได้เปลี่ยนร่างใหม่ เปลี่ยนเป็นกายทิพย์ที่สวยงาม เป็นเทพธิดาแล้ว แม่จะไม่เจ็บ ไม่ปวดเลย จะสบายกว่านี้มาก" บอกให้แม่มีหน้าที่อย่างเดียวคือทำใจให้สบาย ส่วนลูกที่น้ำตาไหลก็เพราะดีใจกับแม่ที่จะได้ไปเป็นเทพธิดาอยู่บนสวรรค์ และย้ำให้แม่นึกถึงบุญอย่างเดียว

หลังพูดจบ ผู้ส่งเคสรีบชิงช่วงเพื่อให้แม่นึกถึงบุญมากที่สุด โดยนำซองปัจจัยใส่ในมือคุณแม่ทันที บอกว่าเงินนี้ให้แม่ทำบุญเสาแก้ว สร้างมหารัตนวิหารคต อธิบายถึงความยิ่งใหญ่ของโครงการที่จะมีพระจากทั่วโลก 300,000 รูป และพุทธบริษัท 4 กว่าล้านคนมาร่วมบุญ บอกว่าบุญนี้จะส่งผลให้แม่ได้บุญตลอด 1,000 ปีขณะอยู่บนสวรรค์ และให้แม่อธิษฐานจิต คุณแม่ใช้มือถือซองไว้ ทำเหมือนรับรู้ได้ ชีพจรของคุณแม่ค่อยๆ แผ่วลง จนกระทั่งหมดลมหายใจสุดท้ายและจากไปในวัย 80 ปี หลังคุณแม่จากไป ผู้ส่งเคสได้สวดบทสรรเสริญพุทธคุณจนจบ เผื่อว่ากายละเอียดท่านหลุดออกมาแล้วใจจะได้อยู่ในบุญต่อเนื่อง

ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตนเองมาเข้าวัดพระธรรมกายช้าไป เพราะมาเข้าเมื่อคุณแม่ป่วยต้องนั่งรถเข็นแล้ว ทำให้ท่านไม่ได้มาวัด แต่ก็รู้สึกว่าได้ทำดีที่สุดแล้วที่ได้ทำ ให้ท่านใจเป็นบุญและได้ทำบุญใหญ่จนวินาทีสุดท้าย

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเสียชีวิตไปก่อนที่ผู้ส่งเคสจะเข้าวัดอย่างจริงจัง จึงไม่ได้ทำตามหลักวิชชาเหมือนคุณแม่ และผู้ส่งเคสก็ไม่ได้อยู่กับคุณพ่อตอนท่านจากไป แต่ตอนมีชีวิตอยู่ ผู้ส่งเคสก็ได้ให้ท่านทำบุญบ่อยมาก และอุทิศบุญไปให้ท่านสม่ำเสมอหลังเสียชีวิตแล้ว ขณะมีชีวิตอยู่ คุณพ่อมักมีเหตุเกี่ยวกับขาข้างซ้ายบ่อย เช่น โดนสะเก็ดระเบิดสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ต่อมาประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ชน ประกอบกับเป็นเบาหวาน ทำให้แผลหายยาก เนื้อเน่า หมอจึงต้องตัดขาของท่านออก คุณพ่อจากไปด้วยโรคเบาหวาน มะเร็งปอดลามขึ้นสมอง และแผลกดทับ

ผู้ส่งเคสมีลูกชายฝาแฝดสองคน มีอุปนิสัยต่างกันมาก ตอนเด็กสนิทรักกัน แต่โตขึ้นทะเลาะกันมากขึ้น ทำให้ผู้ส่งเคสไม่สบายใจ ผู้ส่งเคสรักลูกทั้งสองเท่ากัน ไม่เคยเปรียบเทียบ แต่คนอื่นมักเปรียบเทียบว่าแฝดคนน้องดีกว่าแฝดคนพี่ในหลายด้าน ทำให้แฝดคนพี่มีนิสัยค่อนข้างก้าวร้าว เก็บกด ไม่ค่อยพูด แฝดคนน้องมีอัธยาศัยชอบทำบุญมากกว่าแฝดคนพี่

(ตัวอักษร เนื้อเรื่อง: ประมาณ 2,800 ตัวอักษร)