EP.905 เอาความจนมาเร่ขาย

ผู้ส่งเคสเป็นชาวจังหวัดกาฬสินธุ์ ประกอบอาชีพค้าขายไข่เป็ดและไข่ไก่ร่วมกับสามี ครอบครัวมีบุตรทั้งหมด 5 คน แต่บุตรชายคนที่ 4 ได้เสียชีวิตจากการจมน้ำเมื่อปี พ.ศ. 2521 พร้อมเพื่อนอีก 2 คน ผู้ส่งเคสเริ่มรู้จักวัดเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยมีหลานสาวเป็นกัลยาณมิตรชักชวนให้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และเมื่อทราบข่าวก็ปีติยินดี สร้างองค์พระทันที 1 องค์ นับแต่วันนั้นมา ผู้ส่งเคสก็เริ่มรู้จักหลวงพ่อและหมู่คณะ เห็นผู้คนมาประพฤติปฏิบัติธรรมอย่างมีระบบระเบียบเป็นเรือนแสนในงานบุญใหญ่ ทำให้ยิ่งศรัทธาและเชื่อมั่นในบุญบารมีและการสร้างบารมีของหมู่คณะ ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ผ่านจานดาวเทียม ซึ่งหลานสาวเป็นผู้ชักชวนให้ติดตั้งเพื่อศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรม หลังเกิดเหตุการณ์กับลูกสาว ผู้ส่งเคสได้หันมามีธรรมะเป็นที่พึ่ง ทุกวันนี้ชีวิตของผู้ส่งเคสจึงมีแต่บุญ โดยทุกเช้าจะใส่บาตร ทุกวันพระจะเข้าวัด สวดมนต์ รักษาศีล ทำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่ตามประเพณี และอธิษฐานจิตอุทิศส่วนบุญกุศลถึงลูกสาวเสมอ.

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นที่จังหวัดกาฬสินธุ์ ครอบครัวของท่านประกอบอาชีพค้าขายไข่ มีบุตรธิดารวม 5 คน หลานสาวซึ่งเป็นกัลยาณมิตร ได้ชักชวนผู้ส่งเคสให้รู้จักวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ผู้ส่งเคสประทับใจที่ได้เห็นผู้คนมากมายมาประพฤติปฏิบัติธรรมอย่างมีระบบระเบียบในงานบุญใหญ่ จึงเกิดศรัทธาและเชื่อมั่นในบุญของหมู่คณะ ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมผ่านจานดาวเทียมที่หลานสาวแนะนำ

บุตรสาวคนโตของผู้ส่งเคสเป็นคนดี กตัญญูต่อบิดามารดามาก เธอชอบทำบุญตามประเพณีอย่างเต็มที่ เช่น สร้างโบสถ์ ถวายข้าวสารเป็นกระสอบๆ แก่วัดแถวบ้าน เธอยังชอบทำบุญสังคมสงเคราะห์ โดยเฉพาะการบริจาคโรงศพกับมูลนิธิปอเต๊กตึ๊ง ด้วยความกตัญญู เธอเคยขอร้องให้ผู้ส่งเคสและสามีเลิกอาชีพค้าขาย อยู่บ้านเฉยๆ โดยเธอจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกเรื่อง นอกจากอาชีพค้าขายไข่ เธอยังเป็นตัวแทนขายประกันชีวิต ซึ่งประสบความสำเร็จมียอดขายสูงถึงระดับหัวหน้าหน่วย เนื่องจากเป็นคนเก่งเจรจา อ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ ขยัน นอกจากนี้ เธอยังมีอาชีพเสริมคือขายเครื่องสำอาง และเคยขายหวยใต้ดินด้วย ซึ่งทำให้เธอถูกตำรวจจับ หลังเหตุการณ์นี้ เธอจึงเปลี่ยนจากการขายหวยมาขายของชำ (โชห่วย) โดยทำแบบขายส่ง ซึ่งกิจการดีมาก ช่วงนี้เธอจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง

ต่อมา กิจการดีขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ได้เปลี่ยนไปประกอบธุรกิจที่หนักยิ่งขึ้น คือ เปิดโรงกลั่นเหล้าขาว แต่ธุรกิจนี้ดำเนินไปได้เพียงเดือนกว่าๆ เท่านั้น ผู้ส่งเคสยังจำเหตุการณ์ได้ดีในวันที่ 2 ธันวาคม 2547 เวลา 17:00 น. มีผู้ชาย 3 คนขับรถปิกอัพสีขาวมาหาลูกสาว พวกเขาบังคับให้ลูกสาวและเลขาลงจากรถ เกิดการทะเลาะกันอย่างรุนแรง จากนั้นชายทั้งสามคนก็พาตัวลูกสาวและเลขาขึ้นรถปิกอัพคันนั้นขับหายไป ผู้ส่งเคสได้ไปแจ้งความกับสถานีตำรวจแต่เรื่องก็ไม่คืบหน้า ผู้ส่งเคสพยายามเสาะหาข่าวคราวของลูกสาวทุกวัน ทำบุญแก้เคล็ดตามที่ผู้คนแนะนำไปทุกที่ เพราะต้องการที่พึ่ง จนกระทั่งได้ศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมผ่าน DMC ทำให้เห็นว่ามีผู้ที่ประสบเหตุการณ์คล้ายลูกสาวอีกหลายคน จึงได้หันมามีธรรมะเป็นที่พึ่ง ทำบุญ ใส่บาตร รักษาศีล เข้าวัด สวดมนต์ และอุทิศบุญให้ลูกสาวอย่างสม่ำเสมอ

ในส่วนของสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัว พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคสชื่อ วิชา เป็นหัวหน้าสาธารณสุขอำเภอ มีอัธยาศัยโอบอ้อมอารี ช่วยเลี้ยงดูน้องๆ ทุกคน หลังเกษียณ ท่านจะเข้าวัดรักษาศีลอยู่เสมอ ท่านเสียชีวิตด้วยโรคถุงน้ำดีอุดตันขณะอายุ 68 ปี ความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งคือการได้เป็นประธานทอดกฐินวัดแถวบ้าน น้องชายของผู้ส่งเคส เคยเป็นทหารเกณฑ์แล้วไปพบรักกับสาวอุบล หลังปลดประจำการ ได้กลับมาเปิดร้านอาหารและตั้งวงดนตรีที่กาฬสินธุ์ น้องชายรักพี่น้อง รักครอบครัว ชอบทำบุญตามประเพณี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นที่รักของเพื่อนฝูง ทำให้มีการเลี้ยงสังสรรค์บ่อยและดื่มเหล้าอยู่เสมอ น้องชายเสียชีวิตด้วยโรคถุงน้ำดีอุดตันเช่นกัน ขณะอายุ 51 ปี

พี่สาวของผู้ส่งเคสเรียนเพียง ป.4 ก็ต้องออกมาทำนา ขณะเดียวกันก็ประกอบอาชีพอื่น เช่น ช่างเสริมสวย ทำขนม ทำข้าวต้มขาย เพื่อส่งเสียน้องๆ และพี่ชายให้ได้เรียนจนสำเร็จและเข้ารับราชการเกือบทุกคน พี่สาวจึงเป็นเหมือนพ่อแม่คนที่สองของพี่น้อง หลังแต่งงาน พี่สาวประกอบอาชีพเกษตรกรรมและค้าขาย มีบุตร 6 คน บุตรสาวคนหนึ่งทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ในวัด หลานสาวซึ่งเป็นลูกของพี่สาวนี้เองที่เป็นกัลยาณมิตรให้ครอบครัว พี่สาวป่วยเป็นมะเร็งปากมดลูก แม้จะเจ็บปวดมาก แต่เธอก็มาวัดร่วมงานบุญใหญ่หลายงาน ในวันที่พี่สาวเสียชีวิต หลานสาวได้เปิดเทปเสียงหลวงพ่อและคอยบอกให้แม่นึกถึงบุญที่ทำกับวัด พี่สาวเสียชีวิตลงแต่ยังกำมือแน่นอยู่ ในช่วงแรกมีคนฝันเห็นพี่สาวบ่อยๆ โดยเฉพาะลูกเขยที่ฝันว่าพี่สาวมาขอให้ช่วยขับรถพาไปวัด

ลูกเขยของผู้ส่งเคส เป็นคนรับผิดชอบ ใส่บาตรทุกเช้า ชอบทำบุญตามประเพณี ชอบช่วยเหลือญาติมิตร พี่เขยป่วยเป็นโรคไตวายเรื้อรัง แต่ไม่ยอมฟอกไต เพราะตั้งใจจะเก็บเงินไว้ทำบุญเป็นประธานกฐินที่วัดใกล้บ้าน ท่านกล่าวว่า ฟอกก็ตาย ไม่ฟอกก็ตาย ไม่ฟอกดีกว่า ท่านว่ากฐินนี้พี่สาวตั้งใจจะทำแต่ก็มาตายเสียก่อน พอท่านจะทำก็ดูเหมือนจะตายอีก ท่านอดทนต่อสู้กับโรคจนอาการดีขึ้น กินข้าวได้ หัวเราะยิ้มแย้มได้เหมือนปาฏิหาริย์ พี่เขยดีใจมากที่จะอยู่ถึงวันทอดกฐินและได้ปักธงกฐินเอง ซึ่งกำหนดคือ 21-22 ตุลาคม แต่ท่านเสียชีวิตลงก่อนวันทอดกฐิน 1 เดือน ขณะอายุ 63 ปี ลูกหลานและญาติมิตรได้ร่วมกันสานต่อเจตจำนงของพี่เขยจนสำเร็จ และได้ทำบุญ 122 ปี คุณยายอาจารย์ฯ และบุญกฐินวัดพระธรรมกายในนามพี่เขยและพี่สาวด้วย. เรื่องราวทั้งหมดนี้ทำให้ผู้ส่งเคสเกิดคำถามหลายประการเกี่ยวกับชีวิตและความตายที่อยากกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่.