EP.549 พรายทะเล

ผู้ส่งเคสเป็นผู้หญิง มีพื้นเพเดิมอยู่ที่จังหวัดระยอง แต่หลังจากแต่งงานก็ได้ย้ายมาอยู่กับสามีที่เกาะหมาก จังหวัดตราด เพราะบรรพบุรุษของสามีเป็นผู้บุกเบิกและตั้งรกรากที่นั่น ผู้ส่งเคสอาศัยอยู่ที่เกาะแห่งนี้มา 50 กว่าปีแล้ว ชีวิตบนเกาะค่อนข้างลำบาก ต้องเดินทางด้วยเรือไปยังแผ่นดินใหญ่เพื่อขนเสบียงมาตุนไว้ ผู้ส่งเคสเป็นภรรยาของกำนัน มีอาชีพนำผลผลิตจากเกาะไปขายบนฝั่ง แล้วซื้อเสบียงบรรทุกเรือกลับมา การเดินทางทางเรือบ่อยครั้งทำให้ผู้ส่งเคสชำนาญในการดูลมฟ้าอากาศและคลื่นลมทะเล สามารถรู้ได้ว่าท้องฟ้าแบบไหนจะมีมรสุมและออกทะเลได้หรือไม่

เหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตของผู้ส่งเคสเกิดขึ้นในวันที่เธอกำลังจะเดินทางด้วยเรือเพื่อขนเสบียงกลับเกาะ ในวันนั้นท้องฟ้าดูไม่เป็นใจเลย เพราะผู้ส่งเคสรู้ว่าต้องมีมรสุมแน่นอน แต่สามีของผู้ส่งเคสยืนยันว่าจะต้องเดินทางกลับเกาะในวันนั้นให้ได้ ผู้ส่งเคสจึงจำต้องยอมอย่างเสียไม่ได้ ทุกคนออกเดินทางพร้อมกันตอนบ่ายโมง ด้วยเรือท้องแบนยาว 7 วา 2 ศอก กว้าง 4 เมตร บนเรือมีทั้งหมด 6 ชีวิต คือ ตัวผู้ส่งเคส สามี วิศวกรเรือ นายท้าย และเด็กอีก 2 คน หลังจากเรือออกจากฝั่งไปได้สักครู่ ก็มีเด็กสาวผิวดำอายุ 17 ปี โผล่ขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ เธอเป็นเด็กที่หนีพ่อแม่จากเกาะมาเที่ยวและแอบลงเรือของผู้ส่งเคสเพื่อติดกลับไปด้วย ทำให้บนเรือมีทั้งหมด 7 ชีวิต

เมื่อเรือออกจากฝั่งได้ 2 ชั่วโมง ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นคลื่นลมทะเลแปรปรวนขึ้นเรื่อยๆ มีก้อนเมฆมหึมาสีดำทมึนกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา น้ำทะเลกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม คลื่นก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเรือส่ายโครงเครง ยืนไม่ติด พวกเขากำลังเข้าสู่เขตมรสุมแล้ว ผู้ส่งเคสรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก จึงไปตรวจดูห้องเครื่องใต้ท้องเรือ และพบว่าน้ำทะเลกำลังทะลักเข้าใต้ท้องเรือถึงครึ่งลำแล้ว เธอรีบตะโกนเรียกนายท้ายและวิศวกรเรือมาช่วย และถามนายท้ายว่าเรือจะจมไหม ซึ่งนายท้ายตอบว่าจม เพราะเขามีประสบการณ์ ทุกคนจึงเตรียมพร้อมสละเรือ เพราะเรือจะต้องจมลงท่ามกลางมรสุมในไม่ช้า ฝนสาดเข้ามาอย่างกระหน่ำ คลื่นสูงเท่าหลังคาบ้าน สายฟ้าฟาดลงบนน้ำทะเลเป็นระยะๆ

ผู้ส่งเคสให้กำลังใจทุกคนว่าหากไม่ถึงที่ตายก็จะไม่ตาย ทั้งที่ทุกคนรู้ดีว่าไม่มีทางรอด ผู้ส่งเคสกำชับเป็นครั้งสุดท้ายว่า ขณะลอยคอในทะเล หากเห็นภาพอะไรก็ตาม เช่น ทุ่น หรือเรือใหญ่ ห้ามปล่อยวัสดุที่เกาะอยู่เด็ดขาด เพราะคนโบราณเชื่อว่า หากถึงที่ตายจะเห็นภาพหลอนหลอกให้ปล่อยสิ่งที่เกาะอยู่ แล้วจะตาย ทุกคนรับปากแล้วกระโดดลงทะเลพร้อมของเกาะคนละชิ้น ผู้ส่งเคส สามี และเด็กสาวอายุ 17 ปี เกาะอยู่บนล้อยางรถยนต์ 2 ล้อที่มีไม้กระดานพาดขวางอยู่ตรงกลาง เด็กสาวอยู่ทางซ้าย ผู้ส่งเคสอยู่ตรงกลาง สามีอยู่ทางขวา พวกเขาลอยคออยู่กลางทะเล มองไม่เห็นฝั่งอย่างไร้ความหวัง ทุกคนรอคอยสิ่งเดียวคือปาฏิหาริย์

ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้นมาจากกลางท้องของผู้ส่งเคสว่า "ปาฏิหาริย์มาแล้ว...ยังตายไม่ได้...ต้องสร้างบารมีก่อน" เสียงดังมากได้ยินออกหูทั้งสองข้าง แต่มีเพียงผู้ส่งเคสที่ได้ยิน เธอเกิดคำถามขึ้นมาว่าเสียงใคร ทำไมต้องให้สร้างบารมี บารมีคืออะไร เธอแปลกใจมากเพราะตอนนั้นยังไม่รู้จักวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสครุ่นคิดถึงเสียงนี้ท่ามกลางพายุที่ยังไม่สงบ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืน

หลังเที่ยงคืน ผู้ส่งเคสเริ่มสังเกตเห็นปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดกับสามีและเด็กสาว พวกเขากลายเป็นมนุษย์เรืองแสง ผิวระยิบระยับสวยงาม เมื่อสัมผัสตัวก็ลื่นเป็นเมือกปลา โดยเฉพาะเด็กสาว ปรากฏการณ์นี้ชาวบ้านเรียกว่ารางบอกว่าผีพรายทะเลจะเอาตัวไปเป็นพรายแล้ว (แต่ทางวิทยาศาสตร์อาจอธิบายว่าเกิดจากฟอสฟอรัสในทะเลเกาะผิวหนัง) แต่เรื่องไม่จบแค่นั้น กำลังมีเหตุการณ์ผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับเด็กสาว เธอพยายามบอกผู้ส่งเคสว่าไม่ไหวแล้ว ขอตายเถอะ ไม่ยอมลืมตา และชอบขยับตัวเบียดมาทางผู้ส่งเคสเรื่อยๆ จนผู้ส่งเคสเกือบหลุดจากที่เกาะ ผู้ส่งเคสได้แต่บอกเด็กสาวว่าอย่าขยับมา เมื่อถูกดุ เธอก็ขยับกลับไป แต่ก็ขยับไปขยับมาอยู่ทั้งคืน ผู้ส่งเคสถาม เธอก็พูดแต่ว่าไม่ไหวแล้ว ขอตายเถอะ อยากตาย เหตุการณ์เป็นอย่างนี้ถี่ๆ ตลอดคืนจนถึงรุ่งเช้า

พอรุ่งเช้า ผู้ส่งเคสเห็นเรือประมงกำลังมาลงอวนจับปู จึงหันไปบอกเด็กสาวว่าไม่ต้องอยากตายแล้ว เพราะกำลังจะรอด ทันใดนั้น เด็กสาวก็ลืมตาขึ้น ดวงตาลุกวาวเท่าปากแก้วน้ำ มองมาที่ผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสตกใจกลัวมาก ไม่กล้าหันไปมองเธออีก และรีบตะโกนเรียกเรือให้เข้ามาช่วย คนบนเรือได้ยินแต่ไม่ยอมเข้ามาช่วย ผู้ส่งเคสต้องตะโกนสุดเสียงถี่ๆ ในที่สุดพวกเขาก็ยอมเข้ามา พวกเขาบอกว่าตอนแรกนึกว่าเป็นผี มีเหตุผลสนับสนุน เพราะเช้านั้นมีศพลอยมาติดฝั่งเต็มไปหมด ไม่มีใครรอดสักราย ผู้ส่งเคสปลอดภัยแล้วหลังจากลอยคอรอความตายมาถึง 16 ชั่วโมง พอขึ้นฝั่งก็พบว่าชาวบ้านเตรียมจัดงานศพให้ผู้ส่งเคสกับสามีเรียบร้อยแล้ว

ส่วนเด็กสาวอายุ 17 ปีที่รอดชีวิต ได้กลับไปบอกพ่อแม่ว่า ขณะลอยคอในทะเล เค้าเห็นผู้หญิงสาวผมยาว ตัวเปลือย ผิวขาว มาเกาะยางรถยนต์ข้างๆ เค้าตลอดเวลา เค้ากลัวมาก จึงพยายามขยับมาเบียดผู้ส่งเคสตลอดคืน แต่ไม่กล้าบอกตอนนั้น ผู้ส่งเคสได้แต่สงสัยเรื่องนี้ตลอดมา

หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสก็ได้มีโอกาสมาวัดพระธรรมกายครั้งแรก เพราะลูกชายคนที่ 3 บวชธรรมทายาท ทำให้ได้มาวัดบ่อยขึ้น แต่ก็ยังไม่ติดใจอะไรเป็นพิเศษ จนวันหนึ่งผู้ส่งเคสเห็นป้ายวัดที่เขียนว่า "เราเกิดมาสร้างบารมี" คำนี้แล่นเข้าในใจ ทำให้ฮึกเหิม เพราะนึกถึงเสียงกลางท้องในคืนเรือล่มทันที ผู้ส่งเคสจึงคิดว่ามาถูกทางแล้ว และตั้งใจสร้างบารมีอย่างจริงจังตั้งแต่นั้นมา