EP.900 ถ้าฉันรวยจะสวยให้ดู

ผู้ส่งเคสได้ส่งเรื่องราวเกี่ยวกับตนเองและครอบครัวมาเพื่อขอคำแนะนำจาก คุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสเล่าว่าหลังจากที่ได้ฟังเคสต่างๆ แล้ว ทำให้เห็นว่าชีวิตของหลายคนเปลี่ยนไป โดยเฉพาะความรู้สึกในใจที่เปลี่ยนจากไม่เข้าใจเป็นเข้าใจ เปลี่ยนจากไม่ดีงามเป็นดีงามได้ ผู้ส่งเคสจึงเห็นว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องส่งเคสของตนเองมา เพื่อให้เป็นความรู้ เป็นเรื่องราวสอนใจตนเอง และสอนใจคนอื่นๆ ได้ด้วย

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพี่สาวคนรอง ซึ่งเป็นลูกคนที่ 3 ในครอบครัว พี่สาวคนนี้เป็นคนดี มีอุปนิสัยที่ดี เป็นที่รักของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน ในลัทธิที่นับถือ หรือในครอบครัว ที่พิเศษคือ เธอถือศีลไม่รับประทานเนื้อสัตว์มานานกว่า 10 ปีอย่างเคร่งครัด โดยรับประทานแต่ผักเป็นหลัก และยังชักชวนคนอื่นให้หันมารับประทานผักด้วย คุณครูไม่ใหญ่ยังชอบวิธีการเขี่ยเนื้อเข้าป่า แล้วค่อยเขี่ยผักตาม การจากไปของพี่สาวทำให้หลายคนเสียใจมากเพราะเธอเป็นคนดี เหตุการณ์เสียชีวิตเกิดขึ้นในช่วงเทศกาลตรุษจีนเมื่อประมาณ 10 กว่าปีก่อน ขณะที่พี่สาวซึ่งเป็นผู้ช่วยแคชเชียร์ของธนาคารกรุงไทยสาขาบ้านฉาง ได้นำเงินของลูกค้าไปส่งที่ธนาคารกรุงไทยสาขาอำเภอเมือง เธอเดินทางไปพร้อมกับ รปภ. และคนขับรถ รวมทั้งหมด 3 คน ระหว่างเดินทาง ขบวนรถอยู่ในสายตาของกลุ่มโจร ซึ่งได้ขับรถติดตามมาและเบียดให้รถจอดข้างทาง จากนั้นโจรก็ใช้ปืน M16 ยิงคนทั้ง 3 ในรถเสียชีวิตทั้งหมด โจรมีจุดมุ่งหมายเพื่อชิงทรัพย์เท่านั้น ไม่ต้องการชีวิตใคร พี่สาวถูกกระสุนยิงที่กระเพาะและลำคอ เสียชีวิตที่โรงพยาบาล

นอกจากพี่สาวที่เสียชีวิตไปแล้ว ผู้ส่งเคสยังมีพี่ชายคนโต ซึ่งเป็นลูกคนที่ 2 พี่ชายคนนี้เป็นคนใจดีเหมือนพี่สาว รักน้องๆ สนใจธรรมะ การทำบุญ แต่ทำทานบ้างเล็กน้อย เขาประกอบอาชีพประมง ผู้ส่งเคสประทับใจพี่ชายคนนี้มากตั้งแต่เด็ก เพราะเมื่อพี่ชายกลับจากออกเรือ ก็จะเรียกมาให้เงินค่าขนม พี่ชายสอนให้น้องอ่อนน้อมถ่อมตน โดยเมื่อให้เงิน 10 บาท จะให้นั่งลงและกราบที่เท้า 10 ครั้ง ครั้งละบาท เป็นวิธีการสอนน้องที่น่ารักมาก ผู้ส่งเคสประทับใจพี่ชายที่แสนดีคนนี้มาก แต่แล้ววันหนึ่ง พี่ชายได้ใช้ปืนยิงตัวตาย คุณครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าพี่สาวมีผู้ช่วยเหลือให้เดินทางไปก่อน แต่พี่ชายยิงตัวเองตาย ก่อนจะยิงตัวเองตาย พี่ชายได้ไปหาพ่อและแม่ที่ห้องนอนตั้งแต่เช้าตรู่ สักพักก็ลงมาที่จอดรถยนต์ชั้นล่าง แล้วใช้ปืนจ่อยิงที่หัว เสียชีวิตทันทีขณะอายุ 38 ปี คุณครูไม่ใหญ่เสียดายอายุ 38 ปี ซึ่งเป็นเลขดีและเป็นมงคลชีวิต และกล่าวว่าการฆ่าตัวตายร้ายกว่าการฆ่าคนอื่น

ส่วนตัวผู้ส่งเคส ได้เข้ามาปฏิบัติภารกิจที่วัดพระธรรมกายเกือบ 10 ปีแล้ว ครั้งหนึ่งขณะเป็นอาสาสมัครช่วยงานที่ครัวคุณยายเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ ช่วยจัดเตรียมอาหาร ทำความสะอาดครัว กวาดถูพื้น ล้างจานเก็บของ ทุกครั้งที่มาช่วยงานจะเหนื่อยมากจนหมดแรง ไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน แต่ก็ยังสามารถมาช่วยได้ทุกอาทิตย์เป็นเวลา 2-3 เดือน ทำให้รู้สึกปลื้มใจมาก หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสได้ไปฝึกงาน วันหนึ่งขณะกลับหอพัก ได้ข้ามถนนไปถึงเกาะกลางถนนโดยไม่ได้มองซ้าย ก้าวขาลงไปแล้ว แต่เหมือนมีคนผลักขึ้นมาและช่วยไว้ ทันใดนั้นมีรถวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผู้ส่งเคสรู้สึกอัศจรรย์ใจมากเหมือนมีคนช่วยชีวิตไว้ เหตุการณ์นี้ทำให้คิดถึงช่วงที่รับบุญที่ครัวคุณยาย และคิดไปเองว่าน่าจะเป็นคุณยายอาจารย์ช่วยชีวิตไว้ เพราะเคยทักคุณยายว่าแข็งแรงดีไหม คุณยายไม่ได้ตอบแต่ถามอายุกลับว่าปีนี้เท่าไหร่ ผู้ส่งเคสตอบว่า 23 ปี หลังจากคุณยายถามอายุได้ไม่นาน ผู้ส่งเคสก็เกือบไม่มีอายุให้คุณยายถามอยู่

นอกจากนี้ ประมาณปี 2546 ขณะกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว ผู้ส่งเคสเล่าให้แม่และพี่สาวฟังว่ามีซีสต์ที่ฝ่ามือ แม่และพี่สาวเป็นห่วงมาก กลัวจะเป็นมะเร็ง จึงพาไปหา หลวงตา พระที่ครอบครัวเคารพนับถือ เมื่อไปถึง หลวงตา นั่งไม่พูดอะไรนาน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาและพูดว่าอยากรวย หลวงตา บอกว่าอย่าไปอยากรวยเลย แล้วทำปากขมุบขมิบ แล้วบอกผู้หญิงคนนั้นว่ามีกรรมกับยายที่ฆ่าไก่ไหว้ตรุษจีน ผู้หญิงคนนั้นยืนยันว่าเป็นคนให้ยายฆ่าเอง ผู้ส่งเคสนั่งฟังแล้วทึ่งว่า หลวงตา แม่น จากนั้น หลวงตา ก็หันมาจ้องหน้าผู้ส่งเคสทำปากขมุบขมิบ แล้วบอกว่า "เราน่ะบุญมาก จะไม่ตายนะ" ผู้ส่งเคสยิ้มในใจว่าตนเป็นแค่เด็ก ทำงานน้อยกว่าคนอื่นบุญคงไม่มาก หลวงตาพูดอะไรต่ออีกทำให้รู้สึกแปลกมาก จึงเรียกพี่ชายมาช่วยฟัง หลวงตาพูดซ้ำๆ ว่า "เรานี่ศักดิ์เป็นอาฉันนะ" ประมาณ 3 รอบ ผู้ส่งเคสงง หลวงตา ยังพูดว่าเป็นชายาของ...อะไรบางอย่างที่จำไม่ได้ ผู้ส่งเคสว่า หลวงตา พูดอะไรเหลือเชื่อ แต่แม่และพี่ชายเชื่อ จนต้องถาม หลวงตา เรื่องซีสต์ว่าจะหายไหม หลวงตา ทำปากขมุบขมิบแล้วบอกให้เอาดอกมะลิตูมไปลนเปลวเทียนมาขยี้ที่ซีสต์ เมื่อกลับวัดพระธรรมกายก็ลองทำตาม ด้วยความไม่ค่อยเชื่อ แต่ทำไป 3 ครั้ง ใช้มะลิ 3 ดอก ซีสต์นั้นก็หายไปเลย ปัจจุบันไม่มีร่องรอยให้เห็น หลวงตา มรณภาพแล้วในปี 2547

ครอบครัวผู้ส่งเคสมีอาชีพประมงและมีฐานะดีพอสมควร คุณแม่มีอาการปวดเข่ามาก รักษาหลายวิธีไม่หาย บางครั้งเดินไม่ได้ คุณพ่อตาเป็นต้อลมข้างหนึ่ง เคยผ่าตัดแต่แผลอักเสบเพราะลงน้ำคลอง ต้องหาหมอและหยอดยาเป็นปีแล้ว คุณพ่อต่อต้านการสร้างบารมีที่วัดของ ผู้ส่งเคสมาก และชอบพูดขัดเวลาคุณแม่ฟังธรรมหรืออ่านหนังสือธรรมะ ทำให้แม่ไม่ต้องการให้ลูกนำธรรมะไปที่บ้าน