EP.561 สุราคือยาพิษเติมโซดาสักนิดเพิ่มชีวิตในอบาย

ผู้ส่งเคสเกิดและเติบโตในรั้วมหาวิทยาลัย และปัจจุบันเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเต็มตัว อดีตเป็นครึ่งตัว ผู้ส่งเคสมาวัดครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 กว่าขวบ โดยมีคุณแม่พามาในสมัยที่ศาลาจาตุมหาราชิกายังเพิ่งเริ่มก่อตั้งใหม่ๆ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการสอนธรรมปฏิบัติในวัดพระธรรมกาย สมัยนั้นมีผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลมาปฏิบัติธรรมจนล้นศาลา ต้องไปนั่งตามโคนไม้ กลางแดด หรือใต้กรด คุณครูไม่ใหญ่ทนไม่ไหวเมื่อเห็นภาพเช่นนั้น จึงต้องมาสร้างศาลาสภาธรรมกายหลังคาจาก ผู้ส่งเคสจำวีรกรรมสมัยเด็กได้ดี เมื่ออายุ 12 ขวบ ได้นำเสื่อไปปูในที่ว่างซึ่งเป็นรังมดและแดดส่องเพื่อที่จะนั่งสมาธิ เพราะวันนั้นเกิดกุศลศรัทธา คิดว่า "เป็นไงเป็นกัน ได้ตายเถอะ" มดขึ้นมารุมกัด แต่ผู้ส่งเคสปล่อยชีวิตแล้วไม่สนใจ นั่งไปเรื่อยๆ จนรู้สึกว่ามีอาการเหมือน "ป๊อก" แล้ว "องค์พระก็เกิดขึ้นมา" ได้เห็นกลางแจ้งในวันนั้น ปัจจุบันผู้ส่งเคสได้บวชแล้ว 10 พรรษา และกำลังเข้าพรรษาที่ 11 ตั้งแต่บวชก็ทำงานสร้างบารมีอย่างเต็มที่ เพราะเรียนสถาปัตยกรรมมา แต่เดิมตัวใหญ่ ได้ยินเพลง "ตัวเล็กๆก็ช่วยได้" เลยลดน้ำหนักลงจนเหลือตัวเล็กนิดเดียว โยมแม่บอกว่าถ้าไม่ลดน้ำหนักจะไม่คุยด้วย ปัจจุบันคุณแม่ พี่น้อง ลูก และหลาน ต่างก็ได้มาสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายกันทั้งครอบครัว ได้ติดจานดาวธรรมและทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนคนรู้จักให้ติดจานด้วย

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ท่านเป็นที่เคารพรักของลูกศิษย์มาก มีความสามารถพิเศษคือจดจำลูกศิษย์ได้หมดทุกคนพร้อมประวัติอย่างแม่นยำ ท่านเป็นที่ปรึกษาที่ดี เป็นห่วงเป็นใยลูกศิษย์มาก ถึงขนาดบางครั้งลูกศิษย์มีปัญหาจะเลิกเรียน ท่านก็จะไปตามพูดให้กำลังใจจนกลับมาเรียนจบได้ดีหลายคน คุณพ่อมีอัธยาศัยดีมาก รักเพื่อน ให้ความสำคัญกับเพื่อนมากกว่าครอบครัว ถ้ามีใครมาขออะไรแล้วท่านมี ท่านก็จะให้ทุกราย แม้สิ่งนั้นจะเป็นของรักของลูกเมียก็ตาม คุณครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าท่านรักเพื่อนและลูกศิษย์มากจริง

ในปี พ.ศ. 2500 คุณพ่อได้พาครอบครัวมาปลูกบ้านพักอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย อยู่ได้ไม่นานวันหนึ่งมีงูเผือกเลื้อยเข้ามาในบ้านอย่างมีเหตุผลและฉลาด คุณพ่อกับเพื่อนได้ช่วยกันจับและนำไปขาย ต่อมาไม่นาน คุณพ่อกับเพื่อนสนิทคนนั้นได้ชวนกันไปดื่มเหล้าในงานรับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัย ด้วยความกลัวน้องใหม่จะหิว คุณพ่อและเพื่อนจึงรับอาสาขับรถไปซื้ออาหารเย็นให้ โดยเพื่อนเป็นคนขับ เนื่องด้วยความรีบร้อนบวกกับความเมา ทำให้เกิดความประมาท ขับรถด้วยความเร็ว เมื่อถึงทางโค้ง รถจึงเสียหลักพลิกคว่ำ รถได้ทับขาซ้ายของคุณพ่อจนกระดูกแตก แต่เพื่อนของพ่อไม่เป็นอะไรเลย แผลของพ่อเน่าลามถึงโคนขา ทำให้ต้องตัดขาซ้ายเกือบทั้งหมด เหลือเพียงโคนขาประมาณ 1 ฟุต ขณะนั้นผู้ส่งเคสอายุเพียง 1 ขวบ พี่สาว 3 ขวบ และน้องสาวยังอยู่ในท้องแม่ 4 เดือน คุณครูไม่ใหญ่เห็นภาพช่วงที่ท่านถูกตัดขาแล้ว รู้สึกเสียดายขาอันสง่างามที่จะนำมาสร้างบารมีได้สะดวก แต่กลับต้องถูกตัดไปเพราะวิบากกรรม ท่านจึงให้ข้อคิดว่าขาใครดีๆ ให้ใช้ประโยชน์ในการเดินเข้าวัดมาสร้างบารมี

หลังผ่าตัด คุณพ่อต้องฉีดแพททิดีนซึ่งเป็นสารเสพติดอย่างแรงเพื่อระงับความปวด ทำให้ท่านติดสารนี้ ต้องฉีดวันละ 2-3 เข็ม ถ้าไม่ได้ฉีดท่านจะนอนไม่หลับ และจะอ้อนวอนขอให้ฉีด เรื่องไปถึงหมอจึงพยายามลดยาและให้คนไข้ทำใจเลิก เปลี่ยนมาให้กินยาพาราแทน แม้ระงับปวดได้ไม่ดีเท่า แม้แผลภายนอกจะหาย แต่เส้นประสาทภายในไม่หาย ส่งผลให้ปวดทรมานที่ปลายประสาทขาเป็นระยะๆ คุณพ่อใส่ขาเทียมและยังคงสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย แม้ขาจะเดี้ยงหรือขาดไป ท่านก็ยังคงมาสอน การสูญเสียขาไปทำให้ท่านเสียใจมาก แต่ท่านกลับยิ้มเสมอและคอยให้กำลังใจคนอื่น มีเพียงสมาชิกในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ว่าท่านมีปัญหา ใครที่เข้าใกล้ท่านจะมีความสุข เพราะท่านจะทักชื่อก่อนเสมอ คุณครูไม่ใหญ่เองก็จำชื่อท่านได้เพราะท่านทักชื่อท่านเหมือนกัน

อาการเจ็บปวดทรมานที่ปลายประสาทขาร่วมกับความเสียใจทำให้คุณพ่อหันมาดื่มเหล้า ดื่มเพื่อระงับความเจ็บปวด หรือ "กลบทุกข์" ให้ลืมไปชั่วคราว พอหายเมาก็กลับมาทุกข์เศร้าอย่างเดิม เวลาเมา พ่อมักคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง โดยท่านจะกระโดดน้ำที่คลองหลังบ้านด้วยขาข้างเดียวที่เหลือ ผู้ส่งเคสต้องวิ่งไปตามอาจารย์มาช่วยเกลี้ยกล่อมทุกครั้งจึงสำเร็จ พ่อดื่มจนเมาและคนต้องหามมาส่งที่บ้าน เฉลี่ยอาทิตย์ละ 3 วัน เวลาเมา สมบัติในตัว เช่น นาฬิกา แว่นตา หายไปหมด เงินในกระเป๋าก็หายตั้งแต่เงินเดือนออก เพราะโดนขี้เมาด้วยกันล้วงเอาไป เมื่อพ่อเมากลับมา ไม่ว่าดึกแค่ไหน คุณแม่ก็ต้องลุกมารับ พยุงพ่อขึ้นบันได 11 ขั้นด้วยความทุลักทุเล ถอดขาเทียมออก และเช็ดตัวให้ คุณแม่เป็นยอดหญิงจริงๆ พ่อหลับไปสักพักก็จะตื่นมาอาละวาด แขนทั้งสองข้างรวมทั้งขาข้างที่เหลือจะฟาดไปบนที่นอน ตะโกนเสียงดังลั่นเหมือนคนวิกลจริต เสียงทุบที่นอนและเสียงร้องดังไปไกลถึงบ้านใกล้เคียง เมื่อหมดแรงท่านจึงหลับไป กว่าพ่อจะสงบและหลับได้ก็ใกล้สว่าง ลูกๆ เองก็ต้องนอนฟังเสียงพ่อจนใกล้สว่างจึงจะหลับ ผู้เขียนในขณะนั้นยังเป็นนักเรียนอยู่ ทำให้ต้องตื่นไปโรงเรียนสายเป็นประจำ เวลาครูถามว่าทำไมมาสาย คำตอบที่ดีที่สุดคือ "หนูไม่สบายค่ะ" เพราะอายที่จะบอกความจริงว่าเป็นเพราะคุณพ่ออาละวาดเสียงดัง

คุณแม่เป็นห่วงพ่อเวลาเมาข้างนอก กลัวเกิดอุบัติเหตุเพราะใส่ขาเทียมเดินไม่ถนัด คุณแม่จึงคิดว่าให้พ่อเมาในบ้านดีกว่า เพราะพ่อไม่ยอมเลิกเหล้าจนกว่าโรงงานสุราจะเลิกผลิต คุณแม่จึงทำกับแกล้มอร่อยๆ จัดที่รับรองให้พ่อพาเพื่อนมาดื่มที่บ้าน แม้เงินจะไม่ค่อยมี แต่เพื่อนและลูกศิษย์พ่อต่างก็นำเหล้าหลากหลายยี่ห้อมาให้ที่บ้าน คุณครูไม่ใหญ่ตำหนิผู้ผลิตผู้จำหน่ายที่ยังเอาน้ำเมาเข้าตลาด พอพ่อเมาได้ที่ ก็จะเอะอะโวยวาย อาเจียนราดพื้น ส่งกลิ่นเหม็น คุณแม่เห็นว่าไม่มีอะไรดีขึ้น กลับสร้างความรำคาญให้คนในครอบครัวและเพื่อนบ้าน จึงเลิกทำกับแกล้มให้และปล่อยพ่อไปกินเหล้าข้างนอกตามเดิม สุขภาพพ่อถูกทำลายลงเรื่อยๆ จนหมดแรง แม่พาไปโรงพยาบาล พ่อก็นำเหล้าเข้าไปแจกจ่ายคนไข้จนหมอจับได้และเลิกการรักษา

แม่เคยเอายาเบื่อเหล้าผสมน้ำให้พ่อดื่ม พ่อดื่มแล้วอาเจียนปางตาย บางครั้งไม่ให้พ่อออกไปกินเหล้า แม่ต้องใช้ไขควงแกะขาเทียมออกและนำไปซ่อน เวลาพ่อเมา คนมักฉวยโอกาสให้ท่านเซ็นค้ำประกันต่างๆ เช่น ให้เซ็นซื้อรถมอเตอร์ไซค์ จนแม่ต้องออกเงินใช้หนี้และบริษัทมายึดคืน ครั้งสำคัญคือให้เซ็นค้ำประกันการเข้าทำงานในห้างสรรพสินค้า คนนั้นเข้าไปขโมยของ พ่อในฐานะผู้ค้ำประกันจึงถูกฟ้องร้อง เรื่องไปถึงมหาวิทยาลัย สร้างความอับอายให้ครอบครัวมาก โดยเฉพาะคุณแม่ซึ่งทำงานประชาสัมพันธ์อยู่ที่นั่น พ่อต้องรับผิดชอบหนี้สิน ถูกหักเงินเดือนทุกเดือน จนลูกๆ เหลือเพียงลูกชิ้นคนละไม้เป็นกับข้าว บางวันต้องต้มกะปิคคลุกข้าวกิน นี่คือฤทธิ์ของสุรามหาโทษที่เดือดร้อนกันทั้งบ้าน

ช่วงสุดท้ายของชีวิต วันหนึ่งท่านดื่มเหล้าเมาล้ม ศีรษะกระแทกพื้นในที่ทำงาน เลือดคั่งในสมอง เป็นเหตุให้เสียชีวิตลงด้วยวัย 56 ปี รวมระยะเวลาที่พ่อดื่มเหล้า 25 ปี หลังพ่อเสียชีวิต เงินบำเหน็จที่ได้ก็ต้องนำมาใช้หนี้จนหมด คุณครูไม่ใหญ่ตำหนิผู้ผลิตผู้จำหน่ายอีกครั้งว่าไม่รับผิดชอบและยังเอาน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์

คุณยายคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณแม่ ครอบครัวของท่านตอนแรกไม่ยอมรับวัดพระธรรมกาย ไม่ยอมติดจาน เพราะเห็นการก่อสร้างไม่เหมือนวัดทั่วไป จนวันหนึ่งคุณยายป่วยเป็นอัมพาต ต่อมาลูกชายก็เป็นอัมพาตอีกคน สาเหตุจากความดันสูงและเคยดื่มสุรามาก่อน ทำให้เส้นเลือดในสมองแตก คุณครูไม่ใหญ่ย้ำว่า "สุราอีกแล้ว" ต่อมาลูกสาวคนโตของคุณยายก็ป่วยเป็นเนื้อ งอกที่กระดูกสันหลังส่วนต้นคอ ทั้ง 3 คนต้องผ่าตัด หลังออกจากโรงพยาบาลก็ไปไหนไม่ได้ ต้องนอนอยู่กับบ้าน คุณแม่จึงถือโอกาสเอาจานไปติดให้ตอนที่ไปไหนไม่ได้แล้ว พอครอบครัวนี้ได้ดูจานดาวธรรมก็เข้าใจและยอมรับในกฎแห่งกรรมที่หลวงพ่อสอน เวลาวัดมีบุญก็จะโทรมาขอให้ไปรับปัจจัยทำบุญ ตอนนี้ติดจานแล้วก็ติดใจแล้ว