EP.950 อยู่บ้านเล้าไก่

ผู้ส่งเคส มีอาชีพเป็นครู สอนวิชาฟิสิกส์อยู่ที่โรงเรียนอนุกูลนารี จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นคนอารมณ์ร้อน เชื่อมั่นในตัวเองสูง ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ เคยได้รับรางวัลชมเชยจากการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าสมัยเรียน ม.3 และสอบได้อันดับ 1 ของโคราชสมัย ม.5 อาจารย์ที่โรงเรียนเคยพามาวัดพระธรรมกายในงานบุญใหญ่เป็นประจำ เมื่อจบปริญญาตรีและเป็นครูอยู่ประมาณ 2 ปี ก็ได้กลับมาวัดอีกครั้งตอนงานอัศจรรย์ตะวันแก้ว ปี พ.ศ. 2541 ผู้ส่งเคสมาพร้อมกับสามี ปัจจุบันยังคงสร้างบารมีเรื่อยมา และได้ที่ 3 ในการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าระดับครูของกาฬสินธุ์เมื่อปีที่แล้ว ต้องรับบทหนักในการดูแลครอบครัวสามีซึ่งมีหลายชีวิตมาโดยตลอด

ผู้ส่งเคสเป็นครูสอนฟิสิกส์ที่กาฬสินธุ์ เริ่มรู้จักวิธีการทำบุญแบบถูกหลักวิชชาเมื่อได้พบสามีซึ่งเป็นกัลยาณมิตรใกล้ตัว สามีพาเข้าวัดและศึกษาธรรมะ ผู้ส่งเคสเก่งในการเรียนธรรมะ เคยสอบได้รางวัลและได้อันดับ 1 ในระดับจังหวัด อาจารย์ที่โรงเรียนก็พามาวัดพระธรรมกายเป็นประจำ แต่หลังจากจบ ม.6 ไปเรียนต่อปริญญาตรีในโครงการครุทายาท ก็ห่างวัดไปเพราะไม่มีกัลยาณมิตร คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าโลกขาดกัลยาณมิตรไม่ได้เหมือนขาดดวงตะวันไม่ได้ จนกระทั่งได้เป็นครูแล้วกัลยาณมิตรที่โคราชชักชวนให้มาวัดอีกครั้ง ตอนนั้นเป็นงานอัศจรรย์ตะวันแก้ว ปี 2541 ซึ่งมีคนหลายหมื่นคนเห็นดวงอาทิตย์อย่างอัศจรรย์ คุณครูไม่ใหญ่ไม่ได้หันไปดู แต่สังเกตปฏิกิริยาของผู้คน แม้แต่คุณวาจิโวก็ยังอุทานด้วยความไม่เชื่อถ้าไม่ได้เห็นกับตา ในงานนั้นมีคนเห็นปรากฏการณ์ต่างๆ ในดวงอาทิตย์ บางคนก็บอกว่าคุณครูไม่ใหญ่ยิงเลเซอร์หรือสะกดจิต คุณครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าไม่เห็นอะไรและไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ปัจจุบันสามีของผู้ส่งเคสเป็นวิทยากรให้กับศูนย์อบรมเยาวชนที่โคราชและสุรินทร์ สามีได้ที่ 2 ในการสอบตอบปัญหาธรรมะระดับครูของกาฬสินธุ์ ผู้ส่งเคสสร้างองค์พระไป 2 องค์และลุยสร้างบารมีเรื่อยมา

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเคยเป็นประธานสภาวัฒนธรรมตำบล มีมนุษยสัมพันธ์ดี พูดเก่ง เป็นที่เชื่อถือของชาวบ้าน สมัยก่อนมีอาชีพค้าขาย ครั้งหนึ่งไปขายของกินในงานวัด ขณะหยิบของส่งให้ลูกค้า มือพลาดไปโดนตะเกียงน้ำมันคว่ำใส่ตัว ไฟลวกไปทั้งตัว ดับไฟได้แต่เหลือแผลเป็นตามขา คุณพ่อเป็นคนใจร้อน ขี้หงุดหงิด ขี้โมโห ทำบุญบ้างตามประเพณี ป่วยเป็นโรคเก๊าท์ ต้องผ่าตัดหัวเข่าทั้งสองข้าง เสียชีวิตขณะนอนหลับตอนอายุ 72 ปี

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนใจเย็น ใจบุญ ขยัน ทำงานหนักมาตลอด ทั้งค้าขาย ทำนา ทำไร่ แม้คุณพ่อเสียชีวิตและอายุมากแล้วปัจจุบัน 70 ปี ก็ยังคงทำงาน คุณครูไม่ใหญ่แนะนำว่าร่างกายถ้าไม่ใช้จะหดหายไป ให้ท่านขยันไปเถอะจะได้แข็งแรงและอยู่กับเรายาวนาน

พี่ชายของผู้ส่งเคสเป็นครูสอนฟิสิกส์ที่กาฬสินธุ์ เป็นคนอารมณ์ร้อน เชื่อมั่นในตัวเองสูง คงจะเรียกว่าดื้อ ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าดีแล้ว อย่าเพิ่งเชื่ออะไรง่ายๆ ให้ศึกษาข้อมูลก่อนตัดสินใจ เดือนมีนาคม 2546 พี่ชายป่วย ตัวเหลือง ตาเหลือง หมอแจ้งว่าเป็นตับอักเสบ ต่อมารักษาที่ รพ.ศรีนครินทร์ ขอนแก่น หมอบอกว่าท่อน้ำดีอุดตัน ต้องเจาะท่อน้ำดีให้ไหลออกมาข้างนอกเพราะผ่าตัดไม่ได้ เดือนตุลาคม 2546 หมอแจ้งว่าเป็นมะเร็งท่อน้ำดีระยะสุดท้าย แนะนำให้ทำใจ ต้องฉายแสงเพื่อยืดอายุ แต่อาการกลับทรุดหนัก มีอาการสะอึกตลอดเวลา ครั้งหนึ่งพี่ชายละเมอพูดฟังไม่ได้ศัพท์ แต่จับใจความได้คำหนึ่งว่า "ไป" หมอฟันธงว่าตายแน่ ผู้ส่งเคสรีบเดินทางมาวัดพระธรรมกาย เข้าโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ดูรายการจนจบ และถวายปัจจัยสร้างหอฉันใส่ชื่อพี่ชาย พอกลับไป รพ. อาการสะอึกของพี่ชายหายไปเลย กลับฟื้นขึ้นมาได้อีก 1 อาทิตย์ จึงเสียชีวิตตอนอายุ 47 ปี

หลานชายของผู้ส่งเคส (ลูกของพี่ชายคนอื่นๆ) เป็นคนร่าเริง มีเพื่อนรักเยอะ แต่เพื่อนมีพฤติกรรมเสี่ยงคือชอบดื่มเหล้า สูบบุหรี่ วันเสาร์ที่ 29 สิงหาคม 2546 อายุ 14 ปี นั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์เพื่อนที่เมาแล้วรถแหกโค้ง เพื่อนไม่เป็นอะไร แต่หลานชายตกข้างทางศีรษะกระแทกท่อน้ำคอนกรีต สมองบวม เลือดคั่ง ขณะอยู่ ICU ผู้ส่งเคสโทรมาวัด ทำบุญหล่อหลวงปู่ทองคำ เปิดเทปธรรมะให้ฟังตลอด หลานชายนอนนิ่ง เสียชีวิตด้วยอาการสงบ ความตายไม่มีนิมิตหมาย

คุณพ่อสามีของผู้ส่งเคสชอบดื่มเหล้า เจ้าชู้ ตีไก่ เล่นการพนัน ครบสูตร เคยเป็นตำรวจพลร่มฝ่ายเสนารักษ์ ประจำที่ไหนก็มีภรรยา ลูก ที่นั่น ต่อมาลาออกจากราชการเพราะทะเลาะกับเจ้านายอย่างรุนแรง พบรักกับคุณแม่สามีซึ่งเป็นภรรยาคนสุดท้าย (ไม่รวมกิ๊ก) พาครอบครัวไปซื้อที่ดินทำการเกษตร เปิดคลินิก กิจการรุ่งเรืองมากเพราะมีแห่งเดียวในตำบล แต่ความเจ้าชู้และชอบเล่นการพนันทำให้กิจการตกต่ำ ทยอยขายที่ดินจนหมด ขายบ้าน บุญยังส่งผล นำเงินไปซื้อที่ดิน ปลูกบ้าน เปิดคลินิกอีกแห่งในหมู่บ้านเดียวกัน กิจการรุ่งเรืองกว่าเดิม ร่ำรวย มีชื่อเสียง ได้รับเลือกเป็นแพทย์ประจำตำบล แต่ยังประพฤติตัวเช่นเดิม สุดท้ายต้องขายบ้านหลังที่ 2 ซึ่งเป็นบ้านปูน มาปลูกบ้านไม้ 2 ชั้น คราวนี้คงหมดบุญจริง ฐานะไม่กลับมาดี ต้องแกะไม้กระดานฝาบ้านขายทีละแผ่น ขายจนเกือบหมด ปัจจุบันมีที่อยู่อาศัยอย่างดี เป็นเพิงสังกะสี กระต๊อบมุงหญ้าคา ฝาบ้านทำจากไม้ไผ่ที่เคยทำเล้าไก่ สภาพไม่ต่างจากเล้าไก่เลย ปลายปี 2545 ขณะอายุ 60 ปี ปีนไปซ่อมหลังคาเพิง ปากเบี้ยว น้ำลายฟูมปาก ขยับร่างกายไม่ได้ วิบากกรรมมาตอนไหนไม่รู้ อยู่ที่สูงด้วย สามีพาไป X-ray หมอบอกเลือดออกในสมอง โชคดีที่ไม่อันตราย ไม่ต้องผ่าตัด แต่เป็นอัมพาตชั่วคราว ปัจจุบันดีขึ้นเกือบ 100% คุณครูไม่ใหญ่บอกว่ายังมีบุญให้พยายามทำบุญด้วยตัวเอง

คุณแม่สามีเครียดและคิดมากกับพฤติกรรมคุณพ่อสามี มีปากเสียงกันแบบมาราธอนเรื่องการพนันและความเจ้าชู้ คุณแม่สามีเกลียดความเจ้าชู้มาก ขณะอายุประมาณ 32 ปี นั่งกินส้มตำอยู่ ก็ชัก สลบไป ฟื้นตอนรุ่งเช้า พูดไม่ได้หลายปีเพราะลิ้นแข็ง ป่วยออดๆ แอดๆ ตั้งแต่นั้นมา บางทีนั่งอยู่ดีๆ ก็ล้มฟาดพื้นสลบไป พอตื่นมาก็ชัก เพ้อเหมือนผีเข้า วันละหลายรอบ น่าสงสาร เคยสลบจนหยุดหายใจไปเป็นวันเป็นคืน คนคิดว่าตาย เตรียมโลง เตรียมมัด แต่รุ่งเช้าก็ฟื้น เป็นอย่างนี้ 3 ครั้ง ครั้งแรกที่สลบเล่าว่ามีเจ้าหน้าที่พาไป เดินตามทางไปเจอต้นไม้ใหญ่ขวาง เจ้าหน้าที่ข้ามได้ แต่ท่านข้ามไม่ได้ เหนื่อยซะก่อน คิดถึงครอบครัวจึงขอขกลับแล้วฟื้น คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้าข้ามไปจะเรียบร้อย กลับไม่ได้ ครั้งหลังๆ ที่สลบไป บอกว่ามีคนพาไปดูนรกบ้าง สวรรค์บ้าง ผู้ส่งเคสพาคุณแม่มาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย และพาไปช่วยงานที่ศูนย์อบรมเยาวชนโคราช ทำให้สวดมนต์ นั่งสมาธิทุกวัน อาการดีขึ้นมาก เริ่มพูดได้แต่ยังไม่ชัด 100% เวลาที่นั่งสมาธิหลายครั้งบอกว่าเห็นดวง เห็นองค์พระ ผุดเป็นสาย มีความสุขมาก ขนาดชักยังเห็นองค์พระ ครั้งหนึ่งเห็นคุณยายมาหาในสมาธิ ยิ้มให้ บอกว่าเป็นกรรมเก่าของเรา ให้ทำบุญเท่านั้น เห็นคุณยายอาจารย์

สามีของผู้ส่งเคสช่วงปฐมวัยฐานะทางเงินดีมาก เงินมาเอง ไม่รู้จักคำว่าหิว พอเข้ามัธยมฐานะครอบครัวตกต่ำ แต่สอบได้ทุนครุทายาท จบมาบรรจุเป็นครูเลยโดยไม่ต้องสอบ ขณะได้ทุน ม. ต้องเรียนไปหาเงินไป รับจ้างทำงานในห้องทะเบียน เสิร์ฟอาหาร เอาทุนการศึกษาแบ่งให้พ่อกับแม่ เลี้ยงดูพ่อแม่มาจนปัจจุบัน ผู้ส่งเคสต้องช่วยดูแลครอบครัวสามีหลายชีวิตมาตลอด แม้แบกภาระมากก็ไม่หวั่นเพราะต่างมีกันและกัน เรากำลังกินร่างกายของเราอยู่ คือกายละเอียดข้างใน