EP.69 ทำบาปปนบุญจึงมีทุนเกิดเป็นเปรต

ผู้ส่งเคสเป็นหญิงสาวผู้ศรัทธา ได้มีโอกาสทำบุญที่วัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 โดยเริ่มจากการซื้อที่ดินกับคุณยายอาจารย์ฯ ต่อมาเมื่อย้ายไปอยู่ประเทศญี่ปุ่น ก็ร่วมบุญกฐินศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว สร้างบุญบารมีต่างๆ ทั้งสร้างระเบียบบุญพระธรรมกายประจำตัว ลานธรรม วิหารหลวงปู่ วิหารคุณยาย บุญจุดไฟแก้วสลายร่างคุณยาย บุญถวายภัตตาหารแด่พระภิกษุสามเณร และร่วมบุญทุกบุญกับศูนย์โอซาก้าและวัดพระธรรมกายมาโดยตลอดไม่เคยขาด ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 ชีวิตส่วนตัวเคยทำงานขายสุราและดื่มเองด้วย แต่ตัดสินใจเลิกเด็ดขาดในปี พ.ศ. 2545 หลังจากได้ฟังคำสอนของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ เคยแต่งงานกับชาวลาว มีลูก 2 คน ต่อมาแยกทางกัน และมาแต่งงานครั้งที่ 2 กับชาวญี่ปุ่น มีลูกอีก 1 คน แต่ก็ต้องแยกทางกันอีกเช่นกัน ครั้งหนึ่งเคยน้อยใจแม่มากจนขอไปอยู่ประเทศลาว เพราะอยากไปให้พ้นจากแม่เสียที

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเกิดที่ประเทศลาว ย้ายมาอยู่ประเทศไทยเมื่ออายุ 15 ปีเพื่อค้าขาย ส่วนคุณพ่อเป็นคนพม่า เป็นพ่อค้าพลอยจากแถบอินโดจีน ทั้งคู่มาพบและแต่งงานกันที่ประเทศไทย มีลูกด้วยกัน 7 คน คนโตเป็นหญิง (อยู่ญี่ปุ่น) คนที่ 2 เสียชีวิต คนที่ 3 เป็นหญิง คนที่ 4 คือผู้ส่งเคส คนที่ 5 เสียชีวิตด้วยโรคมาเลเรียตอนอายุ 6 ขวบ คนที่ 6 แม่แท้งไป และคนที่ 7 ถูกผลักตกน้ำตาย ปัจจุบันเหลือลูกสาวเพียง 3 คน คือ พี่สาวคนโต พี่สาวคนที่ 3 และผู้ส่งเคส

การเสียชีวิตของลูกๆ โดยเฉพาะน้องชายคนที่เป็นมาเลเรีย ทำให้คุณพ่อคุณแม่เสียใจมาก โดยเฉพาะคุณพ่อที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาว คุณแม่เสียใจถึงขนาดกล่าวว่าบุญไม่ช่วย และกวาดพระพุทธรูปบนหิ้งบูชาตกลงพื้นเวลาหงุดหงิด ส่วนคุณพ่อเสียใจมากจึงดื่มเหล้าเกือบทุกวัน เมื่อได้เงินจากการค้าขายก็จะนำไปซื้อเหล้าหมด ไม่ได้นำมาเลี้ยงครอบครัว เมื่อคุณพ่อกลับบ้านในสภาพเมา คุณแม่ก็โมโหมาก และใช้วิธี "หนามยอกเอาหนามบ่ง" โดยไปซื้อเหล้าขาวมาแล้วกรอกใส่คุณพ่อขณะที่ท่านยังเมาอยู่ จนคุณพ่อสำลักแทบหายใจไม่ทัน คุณแม่ทำเช่นนี้เป็นประจำ

คุณแม่น่าจะอธิษฐานจิตขอให้ได้ลูกชายในการทำบุญทุกครั้ง เพราะหลังจากน้องชายคนที่เป็นมาเลเรียเสียชีวิตไป 4 ปี คุณแม่ก็ตั้งท้องและได้ลูกชาย คุณพ่อคุณแม่ดีใจมาก เมื่อน้องชายคนนี้เกิดมา คุณพ่อก็เลิกดื่มเหล้าได้ คุณแม่รักลูกชายคนนี้มาก แต่ในขณะเดียวกันก็โมโหร้ายกับลูกสาว มักจะตีลูกและพี่สาวคนที่ 3 ด้วยวิธีแปลกๆ โดยเฉพาะพี่สาวคนที่ 3 ถูกจับมัดแขนไพล่หลังด้วยเชือก แล้วเอาพริกลนไฟใส่หน้า ทำให้พี่สาวจามเพราะสำลักควันพริก (เพื่อแก้หวัด) ส่วนผู้ส่งเคสถูกแม่ใช้ฝ่าเท้าถีบหน้า และตบหู 2 ข้างพร้อมกัน และวิธีอื่นๆ อีกสารพัด ทำให้ผู้ส่งเคสน้อยใจมากจนขอไปอยู่ประเทศลาว ซึ่งแม่ก็อนุญาตด้วยความดีใจ

ระหว่างที่ผู้ส่งเคสอยู่ที่เวียงจันทน์และแต่งงานกับชาวลาว น้องชายคนเล็กที่อายุเพียง 6 ขวบก็ถูกผลักตกน้ำเสียชีวิต หลังจากน้องชายเสียชีวิต คุณพ่อก็กลับมาดื่มเหล้าอีกด้วยความเสียใจ ดื่มทุกวันจนกระทั่งป่วยและเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2513 ผู้ส่งเคสตัดสินใจแยกทางกับสามีชาวลาวและกลับมาแต่งงานใหม่กับชาวญี่ปุ่น มีลูกอีก 1 คน แต่ปัจจุบันก็แยกทางกันแล้ว

แม้คุณแม่จะเป็นคนเจ้าโทสะ แต่ก็ชอบทำบุญใส่บาตรทุกเช้า ทำปิ่นโตถวายพระทั้งเช้าและเพล ใครจะบวชก็เป็นเจ้าภาพบวชให้ ทอดกฐิน แต่เมื่อถึงช่วงเข้าพรรษา คุณแม่จะซื้อปลาดุก ปลาช่อนมาขังไว้ เวลาจะทำอาหารถวายพระก็จะฆ่าปลา บางครั้งฆ่าเอง บางครั้งสั่งให้ลูกๆ ฆ่า นอกจากนี้ คุณแม่ยังเลี้ยงหมูเพื่อขายด้วย ช่วงบั้นปลายชีวิต คุณแม่เป็นอัมพาต พูดไม่ได้เป็นเวลา 19 ปี โดยมีพี่สาวคนที่ 3 (คนที่แม่เอาพริกลนไฟ) คอยดูแลตลอด คุณแม่เสียชีวิตเมื่ออายุ 86 ปี

แม้ผู้ส่งเคสกับพี่สาวทั้งสองจะรักกัน แต่ก็ไม่ค่อยลงรอยกัน พูดกันไม่กี่คำก็ทะเลาะกัน ผู้ส่งเคสอยากให้พี่น้องรักกัน