EP.840 เหงาจัง ๆ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จากประเทศญี่ปุ่นค่ะ ตอนนี้ผู้ส่งเคสกำลังก้าวเข้าสู่ยุคแห่งการสื่อสารไร้พรมแดนที่เรียกว่า DMC ซึ่งทำให้การสื่อสารของโลกพ้นพรมแดนไปแล้ว เพราะหากใครได้ดู DMC ก็จะพบช่องทางสื่อสารถึงบุคคลอันเป็นที่รักในปรโลกได้ ซึ่งไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน ตอนนี้ครอบครัวผู้ส่งเคสมาถึงภาวะวิกฤต เพราะคนในบ้านจากไปอย่างไม่มีวันกลับ และไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน ทำอย่างไรถึงจะช่วยได้ ผู้ส่งเคสเชื่อว่าเรื่องนี้จะอีเมลไปถามใครก็คงไม่ได้คำตอบ นอกจาก คุณครูไม่ใหญ่ ทาง DMC ช่องนี้ช่องเดียว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ครอบครัวหนึ่ง มีกิจการเล็กๆ ทำกันเองในครอบครัว เป็นโรงงานทำรองเท้า คุณลุงของลูกผู้ส่งเคส หรือพ่อบุญธรรม ได้พบรักกับป้าสะใภ้ ใช้เวลาดูใจกัน 4 เดือนก็แต่งงาน ท่านทั้งสองมีลูกชาย 3 คน แต่ไม่มีลูกสาว ด้วยเหตุนี้ ท่านจึงรับตัวลูกผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกของน้องสาวของคุณลุง มาเลี้ยงดูด้วยความรักความเอาใจใส่มาก ลูกผู้ส่งเคสเรียกคุณลุงว่าป๊า ส่วนป้าสะใภ้ ซึ่งเป็นเสมือนแม่บุญธรรม ก็เรียกว่าแม่บุญธรรม แม่บุญธรรมท่านเป็นร่างทรงของกุมารทองและพ่อปู่ ในยุคสมัยนั้น ทั้งพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมนับถือร่างทรงกันมาก ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็จะมาบอกกล่าว ขอให้พี่กุมารหรือพ่อปู่ช่วย และปัญหาทุกอย่างก็มักจะคลี่คลายไปในทางที่ดี

จนกระทั่ง พ่อบุญธรรมได้มีโอกาสศึกษาความจริงของชีวิตผ่านทางพระธรรมกายและติดจาน ท่านจึงได้รู้ว่า ที่พึ่งที่จะพาให้พ้นทุกข์ พบความสุขอย่างแท้จริง มีเพียงพระรัตนตรัยเท่านั้น พ่อบุญธรรมจึงตัดสินใจครั้งใหญ่ หักดิบเลิกนับถือร่างทรงอย่างเด็ดขาด และได้จัดห้องพระใหม่ ให้มีแต่พระพุทธรูปเพียงอย่างเดียว สาธุค่ะ

ทว่าแม่บุญธรรมนั้น ยังตัดใจจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคยนับถือไม่ขาด ท่านได้นำรูปปั้นกุมารทองและพ่อปู่ไปฝากไว้บ้านญาติที่ต่างจังหวัด และยังมีความระลึกถึงกุมารทองอยู่เสมอ ปัจจุบัน พ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมพักอาศัยอยู่ที่บ้านเลขที่ 5 เรื่องราวการได้มาซึ่งบ้านหลังนี้ก็มีอยู่ว่า บ้านหลังแรกของครอบครัวคือบ้านเลขที่ 8 เมื่อกิจการดีขึ้น ก็มีการขยายโรงงาน พ่อบุญธรรมจึงซื้อบ้านใหม่เพิ่มอีกหลังหนึ่ง อยู่ในซอยถัดไป และได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่นี้ ต่อมา กิจการการค้ากลับติดขัด ไม่คล่องตัว พ่อบุญธรรมจึงนำปัญหาไปปรึกษาหมอดู หมอดูทักว่า ทำไมไม่ไปอยู่บ้านเลขที่ 8 ซอยนั้น เพราะทำเลดีและถูกโฉลก พ่อบุญธรรมก็คล้อยตาม และคิดจะกลับไปอยู่ซอยเดิม แต่บ้านเลขที่ 8 นั้นได้กลายเป็นโรงงานและที่พักช่างไปแล้ว พอดีถัดไปอีก 2 หลัง มีบ้านเลขที่ 5 ปิดประกาศขายอยู่ ยังไม่มีใครกล้าซื้อ เพราะเจ้าของบ้านเพิ่งจะผูกคอเสียชีวิตไปหมาดๆ ยังไม่ครบ 100 วัน แต่พ่อบุญธรรมไม่เชื่อเรื่องอาถรรพ์ จึงไปหาที่ปรึกษาอีกครั้ง เมื่อปรึกษาหมอดู ท่านบอกว่าอยู่ได้ ครบ 100 วันวิญญาณก็ไปแล้ว พ่อบุญธรรมจึงตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้ทันที น่าตกใจที่ขนาดกำลังตกแต่งยังไม่ทันย้ายเข้าอยู่ ลูกชายคนที่ 2 ก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทันที ซึ่งพ่อบุญธรรมก็คิดว่า ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับบ้านเลขที่ 5

ทุกคนก็อยู่บ้านหลังนี้อย่างมีความสุข อยู่มาวันหนึ่ง แม่บุญธรรมจับได้ว่าพ่อบุญธรรมแอบไปมีกิ๊ก ระดับที่อุปการะผู้หญิงคนนั้นเลยทีเดียว คาดว่ากุมารทองอาจจะมาบอกท่าน แม่บุญธรรมเสียใจมาก โกรธทั้งพ่อบุญธรรมและโกรธทุกคนที่เข้าข้างพ่อบุญธรรม พ่อบุญธรรมก็ตามง้อสารพัด และสารภาพว่ามีจริง แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ท่านเลือกแม่บุญธรรม หลังวันนั้น แม่บุญธรรมก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่รักพ่อบุญธรรมเลย และพูดตำหนิพ่อบุญธรรมให้เกือบทุกคนที่ท่านคุยด้วยฟังอยู่ตลอด บางทีก็ทำให้พ่อบุญธรรมเกือบเสียเครดิตทางการค้าไปหลายครั้ง เหตุการณ์นี้ดำเนินไปอยู่เกือบ 2 ปี โดยแม่บุญธรรมไม่ยอมให้โอกาสพ่อบุญธรรมเข้ามาปรับความเข้าใจได้เลย ซึ่งพ่อบุญธรรมเองก็รู้สึกเสียใจมาก

จนกระทั่งวันอาทิตย์ที่ 4 มิถุนายนที่ผ่านมา ลูกผู้ส่งเคสโทรไปคุยกับพ่อบุญธรรม ท่านบอกว่าสถานการณ์ยังคงเหมือนเดิม ตอนนั้นพ่อบุญธรรมกำลังกลับจากวัด ตั้งใจว่าคืนนั้นจะพูดคุยปรับความเข้าใจกับแม่บุญธรรม เพราะอายุมากแล้ว ควรจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่แล้วในวันจันทร์ ลูกผู้ส่งเคสก็ได้รับโทรศัพท์จากเมืองไทยว่าแม่บุญธรรมทำร้ายตัวเอง โดยการผูกคอเสียชีวิตในห้องนอน ซึ่งเกิดขึ้นในคืนวันอาทิตย์นั้นเอง พ่อบุญธรรมไปเจอแล้วช็อก ท่านพบข้อความที่แม่บุญธรรมเขียนไว้ก่อนตายว่า "ใครทำอะไรกับโตไว้ โตจะมาเอาคืน" ในงานศพ ได้รับความเมตตาจากพระอาจารย์ที่วัดพระธรรมกายร่วมฟังและแสดงธรรม ทำให้พ่อบุญธรรมรู้สึกดีขึ้น พ่อบุญธรรมได้บอกให้แม่บุญธรรมตามพระอาจารย์กลับไปวัด ไปเวียนประทักษิณที่มหาธรรมกายเจดีย์ด้วยเจตนาดี

พี่ชายคนโตของลูกผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกของพ่อบุญธรรม หลังจากน้องชายคนที่ 2 เสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุแล้ว เขาคิดถึงน้องมาก เขารู้สึกเหงามาก เหงาเสียมากมาย เขาอยากรู้ว่าความเหงาตัวใหญ่เท่าอะไร จึงหันไปพึ่งกัญชาและยาบ้าอย่างหนักจนเกิดอาการประสาทหลอน เขาเคยเข้ารับการบำบัด แต่ปัจจุบันเลิกได้แล้ว แต่ก็กลายเป็นคนซึมเศร้าและเชื่องช้า

ส่วนลูกชายคนที่ 3 เป็นนักศิลปะ ชอบวาดรูป แต่มีประสาทการรับรู้ค่อนข้างช้า เขามีแฟนซึ่งเคยมาทำงานผลิตรองเท้าที่บ้านเพื่อหารายได้พิเศษ ตอนนี้ทั้งสองอยู่กินกันเป็นสามีภรรยา และเธอเป็นพี่สะใภ้ของลูกผู้ส่งเคสโดยปริยาย เธอเป็นคนที่สามารถดูแลงานทุกอย่างในบ้านแทนพ่อบุญธรรมได้

แม่ผู้ให้กำเนิดของลูกผู้ส่งเคส พอแต่งงานมีลูกแล้วก็เลิกกับพ่อ ต่อมา แม่เลี้ยงลูกไม่ไหว จึงนำลูกไปให้พ่อบุญธรรมซึ่งเป็นพี่ชายของแม่ช่วยเลี้ยง แม่เป็นผู้หญิงที่ชอบดื่มเหล้ามาก ดื่มได้ทุกวัน ไม่ว่าจะดีใจ เสียใจ หรือมีปัญหา ก็ยิ่งดื่มหนัก แม่ติดเหล้าจนทะเลาะกับพ่อบุญธรรม เพราะท่านต้องการให้แม่เลิกดื่ม แม่จึงย้ายออกไปทำงานที่อื่น นายจ้างแม่มาแจ้งข่าวว่าแม่ป่วยหนัก เป็นเนื้องอกในท้อง ต้องผ่าตัดด่วน แม่ผอมเหลือง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ตอนแรกทุกคนคิดว่าไม่รอด พ่อบุญธรรมส่งข่าวให้น้าสาวที่ญี่ปุ่น น้าสาวชวนพ่อบุญธรรมสร้างพระให้แม่ มีบุญเป็นที่พึ่ง หลังผ่าตัด แม่กลับรอดและหายเป็นปกติอย่างอัศจรรย์ ลูกผู้ส่งเคสและพ่อบุญธรรมขอร้องแม่ให้เลิกดื่มเหล้า หักดิบไปเลย แต่พอแข็งแรงดี แม่ก็กลับไปดื่มเหล้าเหมือนเดิม พ่อบุญธรรมทราบเข้า จึงเลิกยุ่งกับแม่ตั้งแต่นั้นมา

แม่สามีของน้าสาว (ชาวญี่ปุ่น) ก่อนเสียชีวิต น้าสาวไปเยี่ยมพร้อมอุบาสกอุบาสิกาจากศูนย์โตเกียว นำโบรชัวร์รูปองค์พระและภาพมหาธรรมกายเจดีย์ไปให้ดู น้าสาวบอกว่าพระองค์นี้จะจารึกชื่อแม่และนำไปไว้บนเจดีย์ที่วัดใหญ่ แม่สามีบอกลูกชายให้ควักเงินทำบุญทันที ไม่ลังเลหรือซักถาม ท่านมีชีวิตต่ออีกระยะแล้วจากไปอย่างสงบ.