EP.890 รักวันเติมวัน

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา แดนกัลยาณมิตรจากซีแอตเติล ถึงแม้ตัวจะอยู่ไกล แต่ใจฝากไว้กับคุณครูไม่ใหญ่ ลูกรู้จักธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี 2537 สามียังเป็นแค่คนรู้ใจ ชวนลูกไปบูชาข้าวพระที่วัดพุทธเมวุฒิเป็นครั้งแรก ลูกถึงกับตกใจปนดีใจที่นี่มีรูปหลวงปู่ เพราะบ้านที่เมืองไทยอยู่ใกล้วัดอัปสรสวรรค์ ซึ่งติดกับวัดปากน้ำภาษีเจริญ เวลาใครถามว่าบ้านอยู่ไหน ลูกจะตอบว่าอยู่ใกล้วัดปากน้ำภาษีเจริญด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อมาเห็นภาพพระเดชพระคุณหลวงปู่ที่วัดพุทธเมวุฒิอีก ก็รู้สึกอบอุ่นเหมือนได้พบผู้มีพระคุณที่จากกันมานาน จึงตัดสินใจสร้างพระธรรมกาย 3 องค์ด้วยเงินเดือนทั้งหมดในตอนนั้น

หลังแต่งงาน ผู้ส่งเคสได้ย้ายมาอยู่กับสามีที่ซีแอตเติล และได้ใช้บ้านเป็นสถานที่จัดพิธีบูชาข้าวพระครั้งแรกของเมืองนี้ผ่านทางโทรศัพท์ วันนั้นมีผู้ร่วมพิธีเพียง 3 คน คือตัวลูกเอง สามี และกัลยาณมิตรที่ชักชวน แต่ผู้ส่งเคสไม่เคยท้อ ยังคงจัดต่อเนื่องทุกเดือน จาก 3 คน ก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จนสาธุชนหนาแน่น ถึงขนาดต้องรื้อฝากั้นห้องออก บ้านของผู้ส่งเคสจึงนับว่าเป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกของเมืองซีแอตเติล หลังสร้างวัดภาวนาซีแอตเติล 1 ปี ผู้ส่งเคสก็ยังได้รับบุญเป็นเจ้าภาพถวายภัตตาหารวันจันทร์ทุกสัปดาห์ตั้งแต่เปิดศูนย์ จนถึงวันนี้รวม 8 ปีกว่าแล้ว และยังได้ชวนคุณแม่ที่เมืองไทยมาวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี 2541 ปัจจุบันคุณแม่เป็นลูกพระธรรมเต็มตัว แม้สุขภาพไม่อำนวย อายุ 74 ปี ท่านก็มาร่วมงานบุญใหญ่ทุกครั้ง ล่าสุดงานวันอัญเชิญหลวงปู่ คุณแม่ยังเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ได้ ผู้ส่งเคสรู้สึกภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตที่ได้นำคุณแม่มาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

คุณแม่มักมีปัญหาปวดหลังและหัวเข่ามาก จนบางครั้งเดินไม่ค่อยได้ ต้องหาหมอประจำ รวมถึงโรคตาข้างขวาที่เป็นต้อหิน กลางวันเห็นรางๆ กลางคืนมองไม่เห็น เวลามาวัด ตอนมาสะดวก แต่ขากลับจะลำบากเพราะมืดและมองหารถบัสไม่เจอ ต้องให้คนอื่นช่วยหาและจูงไปส่ง ผู้ส่งเคสจึงอธิษฐานจิตกับคุณยายว่าขอให้ท่านเจอกัลยาณมิตรคอยช่วยนำทาง และท่านก็ได้เจอกัลยาณมิตรที่น่ารักคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนจีนฐานะยากจน มีโอกาสเรียนแค่ ป.4 หลังคุณปู่คุณย่าเสียชีวิต คุณพ่อต้องทำงานเลี้ยงตัวเอง ต่อมาได้รู้จักและแต่งงานกับคุณแม่ ลูก 6 คนแรกเป็นชาย และลูกคนสุดท้ายคือผู้ส่งเคสเป็นผู้หญิงคนเดียว ความเป็นอยู่เริ่มดีขึ้นเมื่อลูกๆ ได้ทำงาน แต่ต่อมาคุณพ่อเริ่มป่วยเป็นโรคพาร์กินสัน ต้องกินยาตลอด ถ้าไม่กินยา ขาจะก้าวไม่ออก อาการมากขึ้นเรื่อยๆ พูดช้าลง ความจำและการทรงตัวแย่มาก คุณแม่ต้องดูแลใกล้ชิด เวลายาออกฤทธิ์ คุณพ่อจะเดินได้ ก็จะหนีไปข้างนอกบ้านและกลับไม่ถูก เพื่อนบ้านต้องพามาส่ง หรือคุณแม่ต้องออกตามหาเองอยู่ 2 ปี ก่อนคุณพ่อเสียชีวิต คุณแม่ดูแลไม่ไหวเพราะอายุ 70 เท่ากัน จึงพาคุณพ่อไปอยู่ในสถานดูแลผู้สูงอายุ โดยคุณแม่จะไปป้อนข้าวป้อนรักให้คุณพ่อทุกอาทิตย์ เป็นภาพที่ซึ้งใจมากที่รักกันตั้งแต่วัยหนุ่มสาว จนถึงวัยชรา 70 กว่า ฝ่ายหญิงเดินทางไปหา ป้อนข้าว เป็นภาพที่ลูกหลานควรเอาเป็นแบบอย่าง ช่วงที่คุณพ่ออยู่สถานดูแล ท่านมักล้ม เสียงแรกที่ร้องคือเรียกแม่ (ภรรยา) ผลคือศีรษะแตกบ้าง หน้าแตกบ้าง ต้องเย็บแผลเดือนละครั้ง บางครั้งแขนหัก ทรมานมาก ก่อนเสียชีวิตไม่กี่วัน ยังต้องเย็บแผลที่ขา 8 เข็มจากการตกเตียง คุณพ่อป่วยด้วยโรคนี้ 19 ปี เสียชีวิตวันที่ 23 มิถุนายน 2547 ด้วยวัย 72 ปี

หลังคุณพ่อเสียชีวิตวันแรก ผู้ส่งเคสโทรบอกคุณแม่ให้ติดรูปงานบวชลูกชายทั้ง 5 คนของคุณพ่อไว้ตามที่ต่างๆ ที่คุณพ่อชอบไป เปิดจานดาวธรรมไว้ทั้งวัน เปิดเทศน์ธรรมะในห้องนอนของคุณพ่อ คุณแม่พูดคุยเรื่องบุญต่างๆ ไปตามลมให้คุณพ่อฟังตลอดเวลา เพราะเชื่อว่า 7 วันนั้นคุณพ่อต้องมาหาที่บ้าน และคุณแม่อาจได้ยินเสียงกระซิบถ้าตั้งใจฟัง เพราะท่านอยู่ด้วยกันมา 50 ปี

ในบรรดาพี่น้อง พี่ชายคนโตสุด (คนที่ 1) ไม่ชอบเรียน แม่ให้บวชเณร ตอนบวชทำตัวดีมาก ช่วยดูแลวัด เทศน์เก่ง เป็นที่ชื่นชอบของเจ้าอาวาสและคนละแวกนั้น ถึงช่วงเกณฑ์ทหาร อยากเป็นทหารมาก บนบานกับพระพุทธรูปที่ลานต้นโพธิ์ว่าขอให้จับได้ใบแดง ถ้าได้จะไปวิ่งแก้บนรอบต้นโพธิ์ สุดท้ายลาสิกขามาเป็นทหารสมความปรารถนา ต่อมาทำงานบริษัท เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถยนต์วัย 28 ปี

พี่ชายคนรองสุดท้าย (คนที่ 6) ตกน้ำตายตั้งแต่อายุ 2 ขวบ ตอนนั้นคุณแม่ง่วงนอนมาก หลับไป ตื่นมาร้องเรียกหาพี่ชายไม่เจอ ช่วยกันตามหา จนมีคนลองงมในน้ำร่องสวน ลงไปเจอในสภาพดูดจุกนม คนทรงบอกว่าลูกชายหนีมาเกิด เขามาตามเจอเลยเอาตัวกลับ

พี่ชายคนที่ 3 เป็นลูกที่ดูแลพ่อแม่มากที่สุด มีบุญเลี้ยงดูบิดามารดา จะเจริญ คอยส่งพ่อไปโรงพยาบาล จิตใจดีงาม ชอบปฏิบัติธรรม ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา ชอบบุญถวายสังฆทานที่สุด ทำไม่เคยขาด ตอนนี้เป็นทหารยศพันเอก พี่ชายมีลูกชาย 1 คน หญิง 1 คน ลูกชายตอนเกิดปกติ พออายุ 3 ขวบล้มบ่อย หมอตรวจว่าเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนกำลัง ขาไม่มีแรง จนคลานไม่ได้ จะทรุดลงเรื่อยๆ อาจมีชีวิตไม่ยืน พี่ชายทุกข์ใจมาก พยายามหาหมอและที่พึ่งทางใจ เคยไปกราบหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านแนะนำหมอผู้เชี่ยวชาญให้ แต่ไปพบและพูดคุยกับหมอแล้วไม่ถูกใจ จึงไม่ได้พาลูกไปรักษา

กระทั่งพี่ชายรู้จักร่างทรงของเสด็จพ่อพรหมมารณรงค์ฤทธิ์ (เข้าทรงผู้หญิงอายุ 50 กว่า) คิดว่าชื่อถูกกันแล้ว ร่างทรงรักษาคนด้วยสมุนไพรโบราณ พี่ชายไปบ้านร่างทรงนี้ประจำและเชื่อมาก แต่สิ่งที่ผู้ส่งเคสไม่ชอบใจคือ ร่างทรงจะให้พี่ชายทำบุญถวายสังฆทานกับเขาซึ่งไม่ใช่พระ คุณแม่และผู้ส่งเคสพยายามให้พี่ชายมีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ชวนพี่ชายมาร่วมพิธีบูชาข้าวพระได้ 2 ครั้ง ก็ไม่ยอมมาอีก เพราะติดใจร่างทรง ไปบ้านร่างทรงนั้นเป็นประจำ ทั้งที่อาการลูกชายไม่ดีขึ้น แต่พ่อ (พี่ชายคนที่ 3) รู้สึกว่าอาการดีขึ้น

คุณอาท่านหนึ่งเคยเลี้ยงดูผู้ส่งเคส มีพระคุณมาก คุณอาเสียชีวิตแล้ว คุณน้าของผู้ส่งเคสเป็นชาวคริสต์ มีการงานดี จนได้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ท่านปราบปรามยาเสพติดเข้มแข็ง ถูกลวงไปฆ่าในโรงแรมอย่างอนาถ อำพรางคดีว่าเรื่องชู้สาว เป็นข่าวใหญ่หน้าหนึ่งนาน ผู้ทำผิดถูกจับ และศาลตัดสินประหารชีวิตแล้วปีนี้