ปปญฺจาภิรต

ย่อมตกไป

ผู้มีธรรมเป็นเหตุเนิ่นช้าอันก้าวล่วงแล้วด้วยดี

ล้มแล้ว

เนิ่นช้าอยู่

บ่อน้ำ

เป็นเครื่องเนิ่นช้า

เหว

ความเนิ่นช้า

ริมแห่งเหว

ผู้มีภาระอันปลงแล้ว