สงฺฆ

น.,ปุ. พระสงฆ์ แจกเหมือน ปุริส เช่น ป.เอก. สงฺโฆ อ. พระสงฆ์ คำว่า สงฺฆ มาจาก สํ บทหน้า + หน ธาตุ ในความฆ่า + กฺวิ ปัจจัย แปลง หน ธาตุเป็น ฆาต แปลงนิคคหิตเป็น งฺ เพราะ ฆ อยู่ หลัง ลบ ต ที่สุดธาตุ รัสสะ อา เป็น อ ลบ กฺวิ ได้รูปเป็น สงฺฆ แปลว่า ผู้ฆ่า (ซึ่งกิเลส) ด้วยดี เป็นกัตตุรูป กัตตุสาธนะ วิ.ว่า สํ สฏฺฐุ (กิเลเส) หนตีติ สงฺโฆ ผู้ใด ย่อมฆ่า (ซึ่งกิเลส ท.) ดี คือว่า ด้วยดี เหตุนั้น ผู้นั้น ชื่อว่า สงฺโฆๆ ผู้ฆ่า ซึ่งกิเลสด้วยดี