อติวากฺย

ว. อันบุคคลพึงกล่าวล่วงเกิน มาจาก อติ บทหน้า + วจ ธาตุ ในความกล่าว + ณฺย ปัจจัย หมวดกิจจปัจจัย ในนามกิตก์ ด้วยอำนาจ ณฺย ปัจจัย ทีฆะ อ ต้นธาตุเป็น อา ลบ ณฺ เหลือไว้แต่ ย แปลง จ กัย ย เป็น กฺย สำเร็จรูปเป็น อติวากฺย แปลว่า อันบุคคลพึงกล่าวล่วงเกิน เป็นกัมมรูป กัมมสาธนะ วิ.ว่า อติวตฺตพฺพนฺติ อติวากฺยํ (วจนํ) คำใด อันบุคคล พึงกล่าวล่วงเกิน เหตุนั้น คำนั้น ชื่อว่า อติวากฺยํๆ อันบุคคลพึงกล่าว ล่วงเกิน