อาจริย

๒ ว. ผู้อันศิษย์พึงประพฤติโดยเอื้อเฟื้อ ปุ. แจกเหมือน ปุริส เช่น ป.เอก. อาจริโย (ปุคฺคโล) อ. บุคคล ผู้อันศิษย์พึงประพฤติโดยเอื้อเฟื้อ คำว่า อาจริย มาจาก อา - อาทร บทหน้า + จร ธาตุ ในความประพฤติ + ณฺย ปัจจัย ลบ ณฺ เหลือไว้แต่ ย ลง อิ อาคม ได้รูปเป็น อาจริย แปลว่า อัน… พึงประพฤติโดยเอื้อเฟื้อ เป็นกัมมรูป กัมมสาธนะ วิ.ว่า อาทเรน จริตพฺโพติ อาจริโย (ปุคฺคโล) [มังคลัตถทีปนี ภาค ๒ หน้า ๒๗๘ ข้อ ๓๖๖] บุคคลใด อันศิษย์ พึงประพฤติ โดยเอื้อเฟื้อ เหตุนั้น บุคคลนั้น ชื่อว่า อาจริโยๆ อันศิษย์พึงประพฤติ โดยเอื้อเฟื้อ