อาภิธมฺมิก

ว. ผู้ทรงไว้ซึ่งอภิธรรม อภิธมฺม + ณิก ปัจจัย ในตรตฺยาทิตัทธิต ด้วยอำนาจ ณิก ปัจจัย ทีฆะต้นศัพท์ คือ อ ที่ อภิ เป็น อา ได้รูปเป็น อาภิธมฺมิก ปุ. แจกเหมือน ปุริส เช่น ป.เอก อาภิธมฺมิโก (ภิกฺขู) อ. ภิกษุ ผู้ทรงไว้ซึ่งอภิธรรม วิ.ว่า อภิธมฺมํ ธาเรตีติ อาภิธมฺมิโก (ภิกฺขุ)