สิ่งผิดพลาดที่เราได้ทำเอาไว้ในอดีตจะกลายเป็นวิบากกรรมที่คอยหาช่องส่งผล ซึ่งจะทำให้ให้เราพบกับความทุกข์ หรือบางครั้งก็ถึงกับเสียชีวิต
โรคเก๊าท์ เกิดจากความผิดปกติ ในขบวนการเมตะบอลิสซั่มของกรดยูริคในร่างกาย เป็นผลให้กรดยูริคสูงในเลือดมีค่าสูงกว่าปกติ เกิดการตกผลึก ตามข้อกระดูก เนื้อเยื่อใต้ผิวหนัง และไต
คำถามข้อที่ 1. คุณพ่อของลูกตายแล้วไปไหน ท่านมีความเป็นอยู่ในปรโลกเป็นอย่างไร และท่านมีข้อความอะไรฝากมาถึงลูกและครอบครัวบ้างไหมคะ
บูชายัญคืออะไร คนเราจะโชคดีจากการเข่นฆ่า ทำร้ายผู้อื่น บูชายัญได้หรือไม่ การบูชายัญในทางพระพุทธศาสนาเป็นอย่างไร
วัณโรคมีสาเหตุมาจากเชื้อแบคทีเรีย ไมโครแบคทีเรียม ทูเบอร์คูโลซิส หรือเรียกย่อๆ ว่า TB ชอบอยู่ในที่ๆ มีออกซิเจนมากๆ เช่น ปอด
พี่ชายคนที่ 4 ที่แสนดีของลูกคนที่เป็นกัลยาณมิตรชวนลูกเข้าวัดนั้น ยังได้เป็นกัลยาณมิตรให้ลูกสาวของลูกอีกด้วย และยังได้นำลูกแก้วมาให้หลานเพื่อเอาไว้ให้ตรึกก่อนนั่งสมาธิ พอลูกสาวของลูกดีใจมากรับลูกแก้วไว้ในมือแล้วก็พูดขึ้นว่า “หม่าม้า...นี่คืออาณาจักรของหนู”
กรณีศึกษากฏแห่งกรรม เหตุผลที่ว่าทำไมเกิดมาพบแต่ความลำบาก ถ้าต้องแต่งงานตามที่คุณพ่อคุณแม่ท่านต้องการจะเป็นอย่างไร บุญที่จะได้เข้าวัดและบวชอุทิศชีวิตตามที่ลูกต้องการจะมีไหม มาติดตามกันค่ะ...
คนธรรมดา ที่ไม่ธรรมดา ..เรื่องราวความจริงของชีวิตฝาแฝดคู่แท้...หัวใจไม่ธรรมดา
เศรษฐีที่ดินคนหนึ่ง เป็นคนใจบุญ ชอบทำบุญเป็นที่สุด เคยเป็นมัคนายกวัดมาถึง 10 ปี สร้าง ศาสนสถาน ให้กับพระพุทธศาสนาไว้มากมาย แต่ต่อมา เมื่อเขาอายุได้ประมาณ 60 ปี เขาก็เปิดบ่อนไก่ ทำเป็นอาชีพอย่างเป็นล่ำเป็นสัน เปิดต่อเนื่องเป็นเวลาถึง 20 ปี โดยมีลูกสาวคนหนึ่ง เป็นผู้ช่วย...เมื่อเขาอายุได้ 86 ปี ได้ป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ และเสียชีวิตในที่สุด โดยเขาไม่ทราบเลยว่า หลังจากที่เขาป่วย ลูกสาวของเขาได้ เลิกอาชีพนี้แล้ว...
ลูกสาวยอดกตัญญู...เธอได้ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตร ให้กับคุณแม่ของเธอในช่วงสุดท้ายของชีวิต...คุณแม่ของเธอมีอาการป่วยด้วย โรคพากินสัน และมีอาการปวดหัวเข่ามาก จนต้องนั่งรถเข็น เธอได้ให้คุณแม่ของเธอทำบุญมาโดยตลอด พร้อมกับสร้างความเข้าใจในเรื่องบุญให้กับท่าน จนทำให้อาการของโรคพากินสัน และอาการปวดหัวเข่าของท่าน ทุเลาลงเป็นอย่างมาก...ก่อนที่ท่านจะละโลกไป เธอยังคอยพูดทบทวนบุญให้กับท่าน ช่วยท่านทำศึกชิงพลบ อย่างเต็มที่เต็มกำลัง ส่งผลให้ท่านมีสุขติเป็นที่ไปในที่สุด...