ก่อนจะสร้างโบสถ์ ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เป็นศาสนสถานคู่บ้านคู่เมือง เราเลือก เอาความแข็งแรง ทนทาน เอาความประหยัด และเอาประโยชน์ของการใช้สอยเข้าไว้
วัดพระธรรมกายในวันนี้ ได้ผ่านวันเวลาอันยาวนานมาถึง 4 ทศวรรษ โดยมุ่งมั่นในการ เผยแผ่พระพุทธศาสนา เพื่อสันติสุขแก่มวลมนุษยชาติตลอดมา
อย่างสมัยแรกที่ได้แผ่นดิน 196 ไร่ มาสร้างวัดใหม่ๆ ท่านก็พยายามรวบรวมเงินทองเก็บเอาไว้ แล้วก็ประหยัดเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่าง เพื่อจะเอาเงินมาใช้ในการก่อสร้างวัด สร้างศูนย์พุทธจักรฯ หรือวัดพระธรรมกายในปัจจุบัน ซึ่งคุณยายท่านมักจะพูดบ่อยๆ ว่า.. “ยายไม่คิดอะไร รีบๆ ทำให้มันเสร็จๆ สร้างวัดให้เขาอยู่สร้างบุญบารมีกันแล้ว ยายก็ขออาศัยมีข้าวกิน 2 มื้อ มีกุฏิเอาไว้คุดหัวนั่งเข้าที่ตามสมบัติในที่ เอามาให้เขากินเขาใช้ทำงานให้พอ..ก็พอใจแล้ว”
อุทาหรณ์ในเรื่องของผลแห่งบุญ...ชายคนหนึ่ง สร้างเนื้อสร้างตัวจากการเป็นชาวนา จนในที่สุดก็มีฐานะเป็นที่เชิดหน้าชูตาของอำเภอ...เขาและภรรยา ได้นำบุญกฐินไปทอดที่วัดต่างๆในเขตอำเภอที่เป็นภูมิลำเนาหลายครั้ง นอกจากนั้น เขาและภรรยายังได้เป็นกำลังสำคัญในการก่อสร้างวัดแห่งหนึ่ง อีกด้วย...ในบั้นปลายของชีวิต เขาล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ตับอ่อน มีอาการทรมาน และเจ็บปวดมากเวลารับประทานอาหาร เสียชีวิตเมื่ออายุ 72 ปี...ผลบุญที่เขาได้ทุ่มเททำมาส่งผลอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ...
ชาวศรีลังกา เดินทางมาเยี่ยมชมวัดพระธรรมกาย ซึ่งมีความประทับใจเป็นอย่างมาก และมีความตั้งใจจะมาร่วมงานบุญวันมาฆบูชา
ชาวศรีลังกา ได้เดินทางมาเยี่ยมวัดพระธรรมกาย พร้อมทั้งร่วมสักการะพระมหาธรรมกายเจดีย์
เมื่อท่านมหาเสนาบดี ได้บรรลุธรรมเข้าถึงพระธรรมกายภายในแล้ว พระมหาเถระ ก็ได้เมตตาให้ท่านมหาเสนาบดีมาศึกษาวิชชาธรรมกายกับท่าน
ท่านมหาเสนาบดีค่อยๆ ปลดภาระและเคลียร์ภารกิจงานประจำของท่านไปด้วย เพื่อที่ตัวท่านจะได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการสร้างวัดใหม่ได้อย่างเต็มที่
เมื่อพระราชาเสด็จออกผนวชเป็นพระเถระแล้ว ท่านมหาเสนาบดีก็รู้สึกดีใจและปลื้มปีติใจเป็นอย่างมาก และท่านก็มักที่จะหาโอกาสไปสั่งสมบุญและปฏิบัติธรรมกับพระมหาเถระอยู่เสมอ
