การตรากฎหมายแต่ละข้อให้คิดให้มาก เพราะคนที่ตรากฎนั้นต้องแบกบาป รับบาปเอาไว้ ผู้พิพากษาไม่ได้แบกรับอะไรมาก ยกเว้นผู้พิพากษาที่แกล้งเขา หรือไม่ได้แกล้ง แค่ตัดสินไปตามเนื้อหานั้น แต่มีใจยินดีให้มันตายไปซะ ก็เป็นการอนุโมทนาบาปไป
