พรหมจรรย์อันเรากล่าวดีแล้ว ผู้ปฏิบัติจะพึงเห็นเอง เป็นธรรมอันไม่จำกัดด้วยกาล ผู้ใดศึกษาโดยไม่ประมาท ผู้นั้นย่อมไม่เป็นโมฆ
ในสมัยดึกดำบรรพ์นานมาแล้ว มีสระใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง กว้างยาว 52 โยชน์ ลึกราว 12 โยชน์ สระแห่งนี้มีชื่อว่าฉัททันต์ ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของสระนี้มีต้นไทรใหญ่อยู่ด้านหนึ่ง
พระนางอุทุมพรเทวีจึงทรงดำริในพระทัย “โธ่เอ๋ย! นึกว่าจะวิเศษสักปานใดหนอ ที่แท้บุรุษนี้มาทอดทิ้งเราไป เพราะเหตุที่เขาเป็นกาลกรรณีนี่เอง บุญบันดาลให้เราก้าวขึ้นสู่ฐานะอันสูงส่งถึงเพียงนี้ ที่ไหนเลย ชายผู้นี้จักคู่ควรกับเราได้เล่า” พระนางทรงดำริในพระทัยเช่นนี้แล้ว ก็ทรงพระสรวลออกมาเบาๆ โดยหารู้ไม่ว่าทุกอากัปกิริยาของพระนางนั้น ตกอยู่ในสายพระเนตรของพระราชสวามีตลอดเวลา
นอกจากนี้ตั้งแต่โตเป็นสาว เริ่มรู้จักทาลิปสติก แต่ลูกทาลิปสติกไม่ได้ เกือบทุกครั้งที่ลูกทาลิปสติกไม่ว่ายี่ห้อไหน ชนิดไหนก็ตาม พอทายังไม่ทันทั่วปาก ลูกแทบขาดใจตาย
ผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอได้เจอกับหมู่คณะตั้งแต่ปี พ.ศ.2528 ได้ทำบุญทุกบุญกับหมู่คณะ และทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเข้มแข็ง เธอสามารถประพฤติพรหมจรรย์ได้ จนอายุ 45 ปี...เมื่อไม่นานมานี้ เธอได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง อายุ 52 ปี เป็นพ่อหม้าย ลูกติด ภรรยาตาย รู้จักกันได้เพียง 3 เดือน ก็นัดหมายจะไปอยู่ด้วยกันแล้ว เธอเปลี่ยนไปมาก ไม่สนใจในการสร้างบารมีเหมือนแต่ก่อน ห่างจากบุญไป...ญาติพี่น้อง ต่างพากันคิดว่า เธออาจจะถูกคุณไสย...ความจริงเป็นอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
