ผู้ที่บวชช่วงสั้น ๆ ถ้าบวชแล้วไม่ได้ทำกิจอะไรเลย เวลาลาสิกขาไปแล้วมักจะมีความคิดว่า บวชแล้วไม่ได้อะไร และไม่ได้คิดตามลำพัง ไปเล่าให้คนอื่นเขาฟังด้วย ผู้ที่ฟังเขาก็เลยไม่เห็นคุณค่าของการเป็นนักบวชแต่จริง ๆ แล้วมีสิ่งที่น่าศึกษามากมาย บวชช่วงสั้นเพียงแค่หนึ่งพรรษานี้ เราจะเรียนรู้อะไรให้มันได้เต็มที่ยังยาก เอาแค่พอสังเขปปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวพอมีหลักของใจได้
มารดาบิดา หรือว่าญาติเหล่าอื่น ไม่พึงทำเหตุนั้นให้ได้ แต่จิตอันตั้งไว้ชอบแล้ว พึงทำเขาให้ประเสริฐกว่าเหตุนั้น
ธีรชนควรระแวงภัยที่ควรระแวง ควรระวังภัยที่ยังมาไม่ถึง ธีรชนย่อมพิจารณาเห็นโลกทั้งสอง ควรระวังภัยในอนาคต
นับจากวันเข้าพรรษามาได้ 51 วันแล้ว เหลืออีกไม่ถึง 40 วัน ก็จะออกพรรษาแล้ว เราจะเห็นว่าวันเวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เดี๋ยววันเดี๋ยวคืนเดี๋ยวก็หมดเวลาแล้ว พรรษานี้ชื่อว่า พรรษาแห่งการบรรลุธรรม คำเต็มก็คือบรรลุพระธรรมกาย ซึ่งเป็นพระรัตนตรัยในตัว เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดของเราและมวลมนุษยชาติทั้งหลาย
นับจากวันเข้าพรรษามาได้ 47 วันแล้ว เหลือเวลาอีกนิดเดียวก็จะออกพรรษา พรรษานี้เราให้ชื่อว่า พรรษาแห่งการบรรลุธรรมกาย คือ พระธรรมกายในตัว ซึ่งเป็นพระรัตนตรัยภายใน เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดของตัวเราและชาวโลก
นับจากวันเข้าพรรษามาได้ 38 วันแล้ว เหลืออีกเดือนเศษก็จะออกพรรษาแล้ว พรรษานี้เราให้ชื่อว่า พรรษาแห่งการบรรลุธรรม ธรรมในที่นี้คือ พระธรรมกาย ซึ่งมีอยู่แล้วในตัวของมนุษย์ทุกคนในโลก รวมทั้งตัวเราด้วย
นับจากวันเข้าพรรษามาได้ 29 วันแล้ว พรรษาหนึ่งมี 3 เดือน เราก็เดิน ทางมาได้เกือบ 1 ใน 3 ของพรรษาแล้ว พรรษานี้เราให้ชื่อว่า พรรษาแห่งการ บรรลุธรรม หมายถึงว่า ทุกคนจะตั้งใจปฏิบัติธรรมให้ได้เข้าถึงพระในตัว ไม่ ว่าจะเป็นคฤหัสถ์หรือบรรพชิต
ผู้มีปัญญาทรามได้ยศแล้ว ย่อมประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่ตน ย่อมปฏิบัติเพื่อความเบียดเบียนตน และคนอื่น
ถ้าตั้งความปรารถนาจะไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ตัวเราก็ต้องให้พิเศษแตกต่างจากปกติของมนุษย์ธรรมดาพิเศษ คือ จะต้องเข้าถึงพระธรรมกาย มีพระธรรมกายปรากฏชัดใสแจ่มอย่างนี้ แม้พระธรรมกายจะมีอยู่ในตัวทุกคน แต่ถ้ายังเข้าไม่ถึง มีก็เหมือนไม่มี เหมือนน้ำใต้ดิน เรารู้ว่ามีน้ำใต้ดิน แต่ถ้าไม่เจาะไม่ขุดไปให้ถึงก็ไม่ได้น้ำมาดื่มมาใช้ พระธรรมกายในตัวก็เช่นเดียวกัน แม้มีอยู่แต่ถ้าหากยังเข้าไปไม่ถึงก็เอามาใช้ไม่ได้
คำถามข้อที่ 3. บุพกรรมใดที่ทำให้ผมต้องมาอยู่ในสังคมที่แวดล้อมไปด้วยคนที่ชอบว่ากล่าวและดุผมอย่างรุนแรงจนทำให้ผมรู้สึกเสียใจอยู่ตลอด คือไม่ว่าใครก็ตาม พอได้เห็นผมเข้าก็อยากที่จะดุว่าผมตลอด ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่เคยคิด พูด หรือทำอะไรไม่ดีกับใครในชีวิตเลย ผมจะแก้ไขวิบากกรรมนี้ได้อย่างไรครับ
