ประวัติหลวงพ่อธัมมชโย ตอน ตามหาครูบาอาจารย์
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2506 ขณะที่มีอายุได้ 19 ปี อยู่ในช่วงเตรียมตัวสอบเข้า มหาวิทยาลัยท่านได้ตัดสินใจไปวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เพื่อตามหาคุณแม่อาจารย์ลูกจันทร์ โดยมุ่งหวังว่าหากพบท่านแล้วจะขอศึกษาวิชชาธรรมกายให้จงได้ เมื่อไปถึงวัดก็เที่ยวถาม ใครต่อใครว่า “รู้จักคุณแม่อาจารย์ลูกจันทร์ไหม?”
หนทางสายกลาง
หนทางสายกลาง พระตถาคตได้ตรัสรู้แล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง เกิดธรรมจักขุ เกิดญาณเครื่องรู้ ย่อมเป็นไปเพื่อความเข้าไปสงบระงับ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความรู้พร้อม และเพื่อพระนิพพาน
วิสาขามหาอุบาสิกา (มหาปราสาท)
พระเจ้ามหาปนาทนั้นมีปราสาทล้วนแล้วไปด้วยทอง กว้าง ๑๖ ชั่วธนูตก สูง ๑ พันชั่วธนู และปราสาทนั้นมีพื้น ๗ ชั้น ประกอบไปด้วยธง สำเร็จด้วยแก้วมีสีเขียว มีนางฟ้อน ๖ พัน แบ่งออกเป็น ๗ พวก ฟ้อนรำอยู่ในปราสาทนั้น
วัดพระธรรมกายนอร์เวย์สอนสมาธิแก่คณะจากมหาวิทยาลัยบุสเกรูดและเวสท์โฟลด์
วัดพระธรรมกายนอร์เวย์ ประเทศนอร์เวย์ ได้สอนการนั่งสมาธิเบื้องต้นแก่คณะจากมหาวิทยาลัยบุสเกรูดและเวสท์โฟลด์
การปฏิบัติธรรมสำหรับผู้ครองเรือน
วันนี้มีคำถามจากคุณโยมท่านหนึ่งมาว่า ขอความกรุณาช่วยขยายความ คำว่า ปฏิบัติธรรมให้ด้วยค่ะ สำหรับผู้ครองเรือนควรทำตัวอย่างไร เมื่ออยู่ที่บ้านหากไม่มีโอกาสไปปฏิบัติที่วัด
รร.บีทธอร์ปสกูล้าเยี่ยมชมวัดพระธรรกายบูโรส
วัดพระธรรมกายบูโรส ประเทศสวีเดน ได้ให้การต้อนรับคณะครูและนักเรียนโรงเรียนบีทธอร์ปสกูล้า ที่ได้มาเยี่ยมชมวัดเพื่อศึกษาพระพุทธศาสนา
เมณฑกเศรษฐีผู้ใจบุญ (๒)
การให้ทาน เป็นเครื่องฝึกจิตที่ยังไม่ได้ฝึก การไม่ให้ทาน เป็นเครื่องประทุษร้ายจิตที่ฝึกแล้ว
พระโสณโกฬิวิสเถระ
ควรทำวันคืนไม่ให้เปล่าจากประโยชน์ ไม่ว่าจะน้อยหรือมากก็ตาม เพราะวันคืนผ่านบุคคลใดไป ชีวิตของบุคคลนั้น ย่อมพร่องจากประโยชน์นั้น
พระวนวัจฉะผู้อยู่ในป่า
ความเสวยอารมณ์เกิดขึ้นเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัย เช่นเป็นสุขก็ดี เป็นทุกข์ก็ดี ไม่ใช่ทุกข์ไม่ใช่สุขก็ดี เมื่อเบื่อหน่ายในความเสวยอารมณ์นั้น ย่อมคลายความกำหนัด เมื่อคลายความกำหนัด จิตย่อมหลุดพ้น เมื่อจิตหลุดพ้นแล้ว ก็มีญาณรู้ว่าหลุดพ้นแล้ว พระอริยสาวกย่อมทราบชัดว่าชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์ได้อยู่จบแล้ว กิจอื่นที่ควรทำ ได้ทำเสร็จแล้ว กิจอื่นอีกเพื่อความเป็นอย่างนี้ มิได้มีอีกต่อไป
ตอบแทนด้วยความรัก
พึงชนะคนโกรธด้วยความไม่โกรธ พึงชนะคนไม่ดีด้วยความดี พึงชนะคนตระหนี่ด้วยการให้ พึงชนะคนพูดเหลวไหลด้วยการกล่าวคำจริง
