ความมั่นคงของพระพุทธศาสนาจะต้องประกอบด้วยปัจจัยที่สำคัญคือ ชาวพุทธต้องเป็นชาวพุทธที่แท้จริง มีความรู้ความเข้าใจในคำสอนของพระพุทธศาสนาอย่างถูกต้อง โดยต้องศึกษาทั้งปริยัติ และปฏิบัติ เพื่อให้เกิดปฏิเวธ และปัจจัยที่สำคัญยิ่งอีกประการหนึ่งก็คือ ชาวพุทธจะต้องมีความสามัคคีกัน เว้นจากการให้ร้ายกัน พระพุทธศาสนาจึงจะมั่นคงอยู่ได้อย่างแท้จริง
ก่อนที่เธอจะเกิดมา คุณแม่ของเธอเคยเสียลูกชายไปตั้งแต่เขาอายุได้เพียง 7วัน คุณแม่ได้เอาเขม่าดำก้นหม้อ ป้ายที่หน้าผากด้านซ้าย ก่อนนำศพไปเผา...เมื่อเธอเกิดมา ก็มีปานที่หน้าผากตรงจุดเดียวกัน คุณแม่เชื่อว่าเธอคือลูกชายที่ตายไปมาเกิด...ในวัยเด็ก เธอเคยพบเหตุการณ์ประหลาด มีเด็กตัวเล็กๆสูงแค่เข่า (ตอนนั้นเธออายุ 5ขวบ) มาเล่นกับเธอ แล้ววิ่งหายไปในดงเถาวัลย์เตี้ยๆข้างรั้ว...ปัจจุบัน เธอเป็นอาสาสมัครช่วยงานที่วัดในวันอาทิตย์
แม่ฝันว่า มีเด็กผมโก๊ะตัวดำปี๋ มาเกาะขาแม่ และพูดว่า แม่ขอไปวัดด้วยนะ แม่ไม่ชอบก็ทั้งถีบ ทั้งไล่ แต่ก็ยังไม่ไป แถมยังเรียกแม่อีก พอลูกเกิดมาแม่ก็บอกว่าลูกตัวดำปี๋เลย ใครๆเขาก็เลยเรียกลูกว่า “ทองดำ” จะทำยังไงได้ล่ะเจ้าคะ..
อุทาหรณ์ในเรื่องของผลแห่งบุญ...ชายคนหนึ่ง สร้างเนื้อสร้างตัวจากการเป็นชาวนา จนในที่สุดก็มีฐานะเป็นที่เชิดหน้าชูตาของอำเภอ...เขาและภรรยา ได้นำบุญกฐินไปทอดที่วัดต่างๆในเขตอำเภอที่เป็นภูมิลำเนาหลายครั้ง นอกจากนั้น เขาและภรรยายังได้เป็นกำลังสำคัญในการก่อสร้างวัดแห่งหนึ่ง อีกด้วย...ในบั้นปลายของชีวิต เขาล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ตับอ่อน มีอาการทรมาน และเจ็บปวดมากเวลารับประทานอาหาร เสียชีวิตเมื่ออายุ 72 ปี...ผลบุญที่เขาได้ทุ่มเททำมาส่งผลอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ...
คุณพ่อของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธออายุยังน้อย คุณแม่ได้ยกเธอให้อยู่ในความดูแลของป้า และได้ไปมีครอบครัวใหม่...เมื่อเธอโตเป็นสาวได้มีความสัมพันธ์กับลูกชายของป้าจนตั้งครรภ์ แต่ผู้ใหญ่ไม่เห็นด้วยจึงถูกบังคับให้ทำแท้ง...เธอได้อธิษฐานจิตให้ลูกที่เธอทำแท้งไปนั้น มาเกิดเป็นลูกของเธออีก ต่อมา เธอตั้งท้องอีกครั้ง คราวนี้คลอดออกมาเป็นเด็กผู้ชาย...ลูกชายของเธอ นับตั้งแต่ได้เจอกับหมู่คณะก็สร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างเต็มกำลัง แต่อนิจจา เขาป่วยเป็นมะเร็ง ต้องเสียชีวิตก่อนวัยอันควร...
