อุทาหรณ์ของผู้ประกอบอาชีพที่เป็นมิจฉาอาชีวะ...ผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นลูกสาวคนโตของพ่อแม่ เธอมักจะทำบุญตามประเพณี ชอบทำบุญสงเคราะห์โลก และเป็นลูกที่กตัญญู เมื่อเธอหาเลี้ยงตัวเองได้ เธอได้ขอร้องให้แม่เลิกทำงาน และดูแลค้าใช้จ่ายทุกเรื่องของพ่อแม่ แต่นอกจากอาชีพหลักแล้ว เธอยังมีอาชีพเสริม คือ เป็นเจ้ามือหวยใต้ดิน ต่อมาเมื่อฐานะดีขึ้นก็หันมาประกอบธุรกิจเปิดโรงกลั่นเหล้าขาว...ต่อมาไม่นาน ก็มีเหตุให้เธอเสียชีวิต...เธอตายแล้วไปไหน
หญิงสาวนักสร้างบารมี...พี่สาวของเธอ เป็นคนดี เป็นที่รักของหลายๆคน แต่ต้องมาเสียชีวิตก่อนเวลาอันควร เพราะถูกโจรฆ่าตายเพื่อชิงทรัพย์...พี่ชายที่แสนดีของเธอ อยู่ๆวันหนึ่งก็ยิงตัวตาย เมื่ออายุเพียง 38ปี...ตัวเธอเอง ได้เข้ามาช่วยงานพระศาสนาเกือบสิบปีแล้ว ครั้งหนึ่งเธอรอดตายจากอุบัติเหตุมาได้อย่างฉิวเฉียด เธอเชื่อมั่นว่า ต้องเป็นความเมตตาจากมหาปูชนียาจารย์ ที่ช่วยชีวิตของเธอไว้...คำถาม การไม่รับประทานเนื้อสัตว์ (มังสวิรัติ) จะได้บุญหรือไม่
ตอนนั้นอัลเฟรด ร้องเสียงหลงดังลั่น ลูกก็ตกใจก็ร้องกรี๊ดตามไปด้วย ความรู้สึกมันเหมือนเรา Shock ไปเลย คิดว่าเราตายแน่ๆ แล้วความรู้สึกของลูกก็กลับมาอีกครั้ง เมื่อลูกได้ยินเสียงอัลเฟรดค่ะ อัลเฟรด พูดออกมาเป็นภาษาไทย ว่า “ขอบคุณครับหลวงปู่ ขอบคุณที่ช่วยผมครับ ขอบคุณมากๆครับ” พร้อมกับพนมมือท่วมหัว ส่วนตัวลูกกำลังหาย Shock มือไม้ยังสั่นอยู่ งงว่าเรากำลังอยู่ที่ไหน เรารอดตายจริงๆหรือนี่
ชีวิตในวัยเด็ก เขาต้องประสบอุบัติเหตุหลายครั้ง เกิดในครอบครัวเกษตรกรที่ยากจน คุณพ่อชอบดื่มเหล้า เมื่อเมาแล้วมักจะทะเลาะกับคุณแม่เป็นประจำ เมื่อทำร้ายคุณแม่ไม่ได้ก็หันมาทำร้ายลูกแทน...เมื่อได้เจอกับหมู่คณะ เส้นทางการสร้างบารมีจึงได้เริ่มขึ้น เขารับบุญที่ศูนย์การศึกษาเขาแก้วเสด็จ ตั้งแต่ยุคบุกเบิกจนถึงปัจจุบัน...ที่เขาแก้วเสด็จแห่งนี้ ในทุกวันพระขึ้น 15ค่ำ จะมีหลายคนเห็นดวงไฟกลมๆ สว่างๆ ลอยไปลอยมา อันเป็นที่มาของชื่อ “เขาแก้วเสด็จ”
ลูกก็เริ่มสอนให้ลูกๆนั่งสมาธิ โดยบอกให้นึกถึงดวงแก้ว โดยใช้คำง่ายๆว่า “นึงถึงกลมๆใสๆ” ไว้ที่กลางท้อง เพื่อให้ลูกๆคุ้นเคยกับศูนย์กลางกาย แล้วทำบรรยากาศการนั่งสมาธิเหมือนเล่นเกมสนุกๆ คือ ให้ขยาย “กลมๆใสๆ” คลุมตัวเอง โดยวันหนึ่งๆจะนั่งก่อนนอนประมาณ 20-30นาที
แม่ฝันว่า มีเด็กผมโก๊ะตัวดำปี๋ มาเกาะขาแม่ และพูดว่า แม่ขอไปวัดด้วยนะ แม่ไม่ชอบก็ทั้งถีบ ทั้งไล่ แต่ก็ยังไม่ไป แถมยังเรียกแม่อีก พอลูกเกิดมาแม่ก็บอกว่าลูกตัวดำปี๋เลย ใครๆเขาก็เลยเรียกลูกว่า “ทองดำ” จะทำยังไงได้ล่ะเจ้าคะ..
พระผู้เฒ่าที่ลูกพบ ท่านคือหลวงปู่พูสี และมีอายุ 400 ปี ดังที่หลวงปู่พินโพธิ์ บอกใช่หรือไม่คะ , ท่านไม่รับภัตตาหารที่ลูกถวาย แต่เอาไม้เท้าแตะๆ แล้วพูดว่า “ได้แล้ว ได้แล้ว” นั้นคืออะไรคะ , แล้วบุญที่เกิดจากการถวายภัตตาหาร ของลูกมื้อนั้นสำเร็จประโยชน์หรือไม่คะ , ท่านไม่ฉันภัตตาหารของลูก ท่านมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการฉันสิ่งใดคะ
