ลูกจ้างกับนายจ้าง ปกติจะมีเรื่องกระทบกระทั่งและขัดแข้งกันอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็รุนแรงจนถึงขั้นเดินขบวน ทำอย่างไรลูกจ้างกับนายจ้าง จึงจะอยู่อย่างพอใจด้วยกันทั้ง 2 ฝ่าย
คนโกรธมีผิวพรรณทราม ย่อมนอนเป็นทุกข์ ถือเอาสิ่งที่เป็นประโยชน์แล้ว กลับปฏิบัติสิ่งอันไม่เป็นประโยชน์ ทำปาณาติบาตด้วยกาย และวาจา ย่อมถึงความเสื่อมทรัพย์ ผู้มัวเมาเพราะความโกรธ ย่อมถึงความไม่มียศ ญาติมิตรและสหาย ย่อมเว้นคนโกรธเสียห่างไกล คนผู้โกรธย่อมไม่รู้จักความเจริญ ทำจิตให้กำเริบ ภัยที่เกิดมาจากภายในนั้น คนผู้โกรธย่อมไม่รู้สึก คนโกรธย่อมไม่รู้อรรถ ไม่เห็นธรรม ความโกรธย่อมครอบงำนรชนในขณะใด ความมืดตื้อย่อมมีในขณะนั้น คนผู้โกรธย่อมก่อกรรมที่ทำได้ยากเหมือนทำได้ง่าย ภายหลังเมื่อหายโกรธแล้ว เขาย่อมเดือดร้อนเหมือนถูกไฟไหม้
การสวดมนต์ทำวัตรเย็น ถ้าไม่ท่องเป็นภาษาบาลี แต่ท่องเฉพาะคำแปลที่เป็นภาษาไทยจะได้หรือไม่
หลวงพ่อทำให้ความรักพระพุทธศาสนาเกิดขึ้นอย่างเด่นชัดในใจของทุกคน และทำให้ทุกคนได้คำตอบว่าสิ่งที่พวกเขากำลังแสวงหานั่นคือการสั่งสมบุญ เพราะงานการสร้างบารมีของหลวงพ่อเป็นที่ยอมรับระดับโลก หลวงพ่อได้สร้างบุญใหญ่ให้โลกและจักรวาล
ก่อนที่ท่านสาธุชนจะมาร่วมต้อนรับคณะพระธุดงค์จำเป็นจะต้องมีการศึกษาและเตรียมตัวเองทั้งกาย วาจา ใจเพื่อให้การมาร่วมต้อนรับพระธุดงค์ในครั้งนี้ถูกหลักวิชชาและได้บุญกลับไปอย่างเต็มที่ ต่อไปนี้จะเป็นคู่มือสาธุชนที่ใช้ในการเตรียมตัวมารับบุญใหญ่ ขอเชิญศึกษาได้เลยค่ะ
การพยายามทำให้ลูกชายได้บวช มีการจัดงานใหญ่โต ล้มวัว ล้มควาย บางครอบครัวจัดงานใหญ่ไม่ได้ เพราะทุนทรัพย์ไม่พอ จึงเอาลูกสาวไปขายเพื่อเอาเงินไปบวชลูกชาย อย่างนี้จะได้บุญไหม
ดิฉันไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่อยู่อาศัย นอนบนเตียงของคนตาย ที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า ดิฉันเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหนๆ บันเทิงอยู่ เพราะทานของท่านพระสารีบุตร ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันมาครั้งนี้เพื่อจะไหว้ท่านพระสารีบุตรผู้เป็นนักปราชญ์
ในกาลไหนๆ เวรย่อมไม่ระงับด้วยการจองเวร เวรทั้งหลายย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร นั่นเป็นธรรมเก่า
หลวงพ่อคะ แม้ว่าลูกจะเป็นหมอ แต่อาชีพหมอก็ไม่ใช่อาชีพที่ลูกรักที่สุดนะคะ เพราะอาชีพสุดที่รักของลูกก็คือ การเป็นนักสร้างบารมีในฐานะ ผู้นำบุญแกนนำกลุ่มมหัศจรรย์แห่งบุญ ค่ะ
ในพระพุทธศาสนามีหลักการอะไรที่จะพิสูจน์ให้เราเห็นชัดว่า กฎแห่งกรรมมีจริง คือทำดีได้ดีจริง ทำชั่วได้ชั่วจริง และเราจะมีวิธีการพิสูจน์ได้อย่างไรว่า สิ่งนั้นเป็นกรรมที่เราทำเอาไว้ในชาติก่อน
