“ทำอย่างไรใจจึงจะหยุดนิ่ง?” คำถามนี้คงอยู่ในใจของนักปฎิบัติธรรมทุกคน เพราะเวลาปฏิบัติธรรม ใจของเรามักชอบวิ่งไปในอารมณ์ต่างๆ ที่คุ้นเคย
แม้จะมาจากต่างที่ แม้จะต่างวัย แม้จะต่างความเชื่อ แต่ผลที่ได้รับจากการนั่งสมาธิล้วนเหมือนกัน นั่นคือ...ความสุขแบบที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
วัดพระธรรมกายดันนีดิน ประเทศนิวซีแลนด์ จัดปฏิบัติธรรมบ้านกัลยาณมิตร เมือง Queenstown
ในบ่ายวันเสาร์ที่ ๒ ตุลาคม พระมหาบุญชู อริยธมฺโม ได้เดินทางไปสอนสมาธิภาคภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เมืองสแตนฟอร์ด
“ผมเพิ่งรู้ว่าสภาพใจที่ปราศจากความคิด...มันน่าหลงใหลอย่างนี้นี่เอง ผมมีความสุขมาก”
ก่อนออกธุดงค์ผมจึงนั่งสมาธิกลั่นใจใสๆ และทุกก้าวของผมก็จะเห็นดวงแก้วกลมใสอยู่ในองค์พระธรรมกายที่ศูนย์กลางกายของผมตลอดเส้นทาง ผมเดินไปก็มองไปเหมือนดูจอโปรเจคเตอร์ที่ฉายภาพดวงแก้วกับองค์พระอย่างนั้นเลยครับ
คุณเคอลีนเล่าว่า “ดิฉันทำใจว่างๆที่ศูนย์กลางกาย แบบไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงไม่นาน ร่างกายก็กลืนเข้ากับบรรยากาศ พร้อมกับใจที่นุ่มๆ แล้วบรรยากาศก็ขยายออกไปคลุมเส้นขอบฟ้า...แล้วพระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาเอง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นที่ศูนย์กลางกาย”
